The Last Conversation

ในขณะที่ผมกำลังจะถึงบ้าน หลังจากที่ออกไปหาอะไรกินนอกบ้านในวันหยุด  มีสายโทรเข้าเครื่องมา  เบอร์ที่ปรากฏหน้าจอ เป็นเบอร์ของตั้ม …..
 
"มึงอยู่คนเดียวรึเปล่า?" ตั้มถามผม
 
"เปล่า  มีอะไรเหรอ ?"
 
"เออ เอาไว้มึงอยู่คนเดียว เราค่อยคุยกัน กูมีอะไรส่วนตัวจะคุยกับมึง"
 
"คุยตอนนี้เลยก็ได้ นี่ก็ถึงบ้านพอดี …ว่ามาเลย มีอะไร?"
 
"มึงได้เงินเดือนเท่าไหร่"  ผมงงกับคำถามนี้ เเต่ก็ตอบคำถามไป
 
"กูอยากให้มึงช่วยเเม่ด้านการเงินมากกว่านี้ ได้มั๊ย" ผมตอบไปว่า ถ้าเเม่เรียกร้องมา ผมก็ยินดี
 
"เค้าไม่ขอมึงหรอก มึงหยิบยื่นให้เค้าเลย"  ผมก็ตอบตกลง
 
"อีกเรื่องนึง  มึงดูเเลลูกมึงให้ดีๆ นะ  กูเป็นห่วงมัน ถึงกูจะเคยเเกล้งมัน เเต่กูก็รักมัน…."
 
"ตั้มเป็นอะไรรึเปล่า?" ผมนึกเอะใจ " อย่าทำเหมือนสั่งลาสิ…" ผมชะงักไว้เเค่นั้น
 
"ไม่ใช่หรอก กูเเค่อยากพูด ขอให้กูได้พูดเถอะ"  ตั้มหยุดไปนิดนึง ก่อนที่จะพูดต่อ
 
"กูอยากให้มึงอโหสิให้กู.." อโหสิ??? ไปกันใหญ่เเล้ว
 
"อโหสิ เรื่องอะไร? ตั้ม "
 
"ทุกเรื่องที่กูเคยทำไม่ดีกับมึง กูเป็นพี่ที่เลวมาก กูขอโทษ"
 
"เฮ้ย ไม่เอาน่าตั้ม เราไม่โกรธตั้มหรอก …" ผมรู้สึกจุกๆในลำคอ
 
"ไม่ๆ บอกกูว่า มึงอโหสิให้กู"
 
"เราไม่เคยโกรธตั้มขนาดตัดเป็นตัดตายหรอก  อย่างมาก 1-2 วัน เราก็หายโกรธเเล้ว"
 
"กูรักมึงนะ อ้น"  ผมรู้สึกได้ถึงคำพูดนั้น
 
"เราก็รักตั้ม ทุกๆคนรักตั้ม  เชื่อเราสิ เเล้วถ้าตั้มอยากได้ยินคำว่าอโหสิ เราก็อโหสิให้ ไม่ต้องกังวล"
 
ตั้มบอกผมว่า ถ้าเขาหาย เขาจะไปบวช…….
 
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
 
ตอนบ่ายวันนี้ ในขณะที่ผมกำลังกินข้าวกลางวัน เพิ่งพุ้ยก๋วยเตี๋ยวได้ 2 คำ  มีสายโทรเข้าร้าน ผมได้ยินสตีฟเอ่ยชื่อผม  เเล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้ผม  ผมรับสายอย่างงงๆ
 
"ตั้มไปแล้วนะลูก" เสียงเเม่สั่นเครือ
 
"เมื่อไหร่?" ผมรู้สึกมือสั่น
 
"เมื่อซักครู่นี้เอง "
 
"เเม่ใจเย็นๆนะ " ผมพูดได้เเค่นี้
 
เเม่เอาเเต่ร้องไห้  เเล้วก็พูดถึงเหตุการณ์ก่อนที่ตั้มจะเสีย  จับใจความได้ว่า  คืนก่อนที่ตั้มจะไป ตั้มตื่นขึ้นมากลางดึก เเล้วก็ชวนเเม่คุย คนอื่นๆก็พลอยตื่นขึ้นมาด้วย  ตั้มบอกขอโทษทุกๆคน เเละบอกว่า เขาคงจะอยู่ได้ไม่นาน  เขาบอกว่า รักทุกๆคน เเละอยากให้ทุกๆคนรักกัน เเละสามัคคีกันไว้
 
ผมผลักชามก่วยเตี๋ยวออกไป เดินไปหลังร้าน จุดบุหรี่สูบหลังจากที่วางสายไป  ผมหวนคิดถึงการสนทนาครั้งสุดท้ายระหว่างผมกับตั้ม  เเละคิดไปไกลถึงวันหน้า วันที่วาระของผมมาถึง  คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังอีกหลายคน  คิดถึงความเศร้าเสียใจที่มันต้องเกิดเป็นธรรมดา เราทุกคนอยู่ภายใต้กฏของธรรมชาติ เเละต้องจากไป เป็นเรื่องธรรมชาติ
 
ขอให้ตั้มไปสู่สุขคติ ….เราจำทุกๆคำที่เราสัญญากับตั้มไว้ได้ เเละจะทำให้ได้
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to The Last Conversation

  1. rung says:

    เสียใจด้วยนะคะเฮีย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s