ให้กำลังใจ

ผมเกลียดช่วงเวลาเเบบที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้เสียจริงๆ ใครที่เคยสัมผัส คงจะรู้ว่าทำไม…….
 
ครอบครัวของเรา เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะมาก ไม่เคยมีอะไรราบเรียบ เราทุกๆคนร่วมกันสะบักสะบอมด้วยกันมาหลายปี เเต่ละปัญหามักจะเป็นที่มาของความเเตกเเยกในหมู่คณะ  ไม่ก็อาจจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เราต้องเเยกทางกันไปด้วยความจำเป็น
 
จากเรื่องความเป็นของผู้ใหญ่ มาถึงความจำเป็นของรุ่นลูก จากปัญหาภายในครอบครัว ไปจนถึงความจำเป็นของธุรกิจ
 
เวลาที่ไม่มีปัญหาจากภายนอก บางครั้งเราก็ก่อปัญหาภายในกันเอง บางครั้งมันก็ดูน่าสังเวช  มีหลายครั้งที่ผมอยากจะหนีไปไกลๆ ไม่อยากรับรู้เรื่องภายในครอบครัว เเต่มันทำไม่ได้
 
การใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในช่วง 20 กว่าปีก่อนหน้านี้ ฝึกฝนให้พวกเราเป็นตัวของตัวเองเกินไป…………..
 
ครั้งหนึ่ง เมื่อครั้งที่ผมยังเป็นหมาข้างถนน ผมไม่มีที่อยู่ถาวร ผมย้ายบ้านทุกๆ 2-3 ปี ผมเปลี่ยนรูมเมทไปเรื่อยๆ ผมมีชีวิตที่ค่อนข้างอิสระ  ไม่ต้องเเคร์ใคร  อยากทำอะไรก็ทำ  ทำร้ายตัวเองบ้าง ทำร้ายคนอื่นบ้าง โดยที่ไม่ต้องเเคร์ใคร เพราะไม่มีใครมาเป็นหนังหน้าไฟให้ผม  เเต่บางครั้งผมอาจจะโดนคนอื่นทำร้ายบ้าง ผมก็ต้องทนอยู่ได้ด้วยตัวเอง โดยปราศจากการปลอบโยนจากครอบครัว
 
เราจากครอบครัวกันไปนานมาก เเต่วันหนึ่ง เราก็กลับมารวมตัวกัน  กลับมาด้วยจิตใจที่เเข็งกระด้าง ราวกับว่า เพิ่งกลับกันมาจากสมรภูมิรบ
 
ผมไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่ผมจะมาที่นี่ พี่น้องของผมเค้าเป็นยังไงกันบ้างในช่วงเริ่มต้นชีวิตใหม่ในอเมริกา  อาจจะมีบางคนสมหวัง บางคนอาจจะผิดหวัง เเต่จำใจต้องทำเพื่ออนาคตของตัวเอง เเละ ที่สำคัญที่สุดก็คือ การกลับมา Reuion ครอบครัวใหม่ เพื่อเรียกความรู้สึกเก่าๆกลับมา   เราอาจจะไม่ต้องการความรู้สึกเเบบนั้นเเล้วก็ได้ เเต่ที่เเน่ๆ พ่อ กับ เเม่ ต้องการ…………..
 
เเละเราก็ต้องเสียสละกันอีกครั้ง เพื่อครอบครัว  เราต้องลืมชีวิตที่เราคิดว่ามันลงตัวเเล้ว ให้กับสถาบันที่ยิ่งใหญ่กว่า…………
 
 
กว่าผมจะปรับตัวได้ ผมต้องใช้เวลานานเเรมปี  มันอาจจะไม่ถึงขนาดที่ว่าปรับตัวได้โดยสิ้นเชิง ยังมีอีกหลายๆอย่างที่ผมไม่ยอมรับ เเละไม่ยอมทำตาม เเม้ว่ามันจะจำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตที่นี่ หลายครั้งต้องมีปากเสียงกับคนในบ้าน เเละก็ลงเอยด้วยการไม่พูดไม่คุยกันสักพักใหญ่ๆ
 
บ่อยเเค่ไหนน่ะเหรอ? ก็บ่อยพอที่อาจจะทำให้เราเบื่อจนต้องเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ  ถ้าเราเป็นคนอื่น ….เเต่บังเอิญว่านี่คือ ครอบครัว มันสั่งให้เราอยู่ได้ เเต่เราก็ต้องพร้อมที่จะสละเรือได้ถ้ามันเป็นการรวมกันตายหมู่  อย่างไรก็ดี ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ เราจะไม่ทำ
 
เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน พี่ชายคนโตได้เข้ารับการตรวจเช็คสุขภาพ หลังจากที่มีอาการปวดท้อง อาเจียร กินข้าวไม่ได้ อยู่พักใหญ่ๆ  หมอตัดชิ้นเนื้อในช่องท้องไปตรวจ เเละ สรุปให้ว่า พี่ชายผมอาจเป็นมะเร็งที่ตับ หรือไม่ก็เนื้องอก ในขณะนี้ มันมีขนาดใหญ่กว่า 22 cm มีทางเดียที่จะทำได้ก็คือ ผ่าตัด เเละ ทำคีโม ซึ่งมันทรมานมากๆ เเถมหมอยังบอกว่า มีโอกาสเเค่ 50%-50%
 
ทุกคนใจเสียกันหมด โดยเฉพาะเมียของพี่ชาย เเละตัวมันเอง สองคนนี้เเต่งงานกันได้ไม่นาน ไม่เกินห้าปี มันสั้นเกินไปสำหรับชีวิตที่เพิ่งจะเริ่มต้น
 
ผมเคยมีเพื่อนร่วมวงที่ตายด้วยโรคมะเร็ง เมื่อครั้งที่ผมยังเป็นนักดนตรีอยู่ ทุกอย่างมาไว เเละไปไว หมอบอกว่า อยู่ได้ประมาณปีนึง ถ้าทำเคมีบำบัด เเต่พี่บิ๊กอยู่ได้เเค่สองอาทิตย์  ครั้งนั้น ผมเเละทุกคนในวงร่วมกันหลั่งน้ำตากับการสูญเสียก่อนเวลาอันควร
 
สำหรับครั้งนี้  ความรู้สึกในครั้งนั้น มันกลับมาอีกครั้ง เเต่ในอีกด้านหนึ่ง เรายังคงมีหวัง ตราบเท่าที่การผ่าตัดยังไม่เสร็จสิ้น เรายังได้หวังอยู่ เเละหวังว่ามันจะจบอย่างที่เราหวัง
 
หลายปีก่อนหน้านี้ เราเเทบจะไม่ค่อยเสวนากันเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะอายุค่อนข้างจะห่างกัน เเละ ความเห็นบางอย่างไม่ค่อยจะลงรอยกัน ตอนเด็กๆทะเลาะกันบ่อย พอโตขึ้นก็ยังทะเลาะกัน เเถมหลีกเลี่ยงที่จะเจอกัน
 
เเต่สำหรับวันนี้ ผมกลับรู้สึกว่าอีโก้บ้าๆพวกนั้นมันหายไป  ผมไม่เคยโอบไหล่ให้กำลังใจใคร เเต่วันนี้ผมกลับทำได้  ผมรู้สึกเหมือนกับว่า ผมจะไม่ให้ใครในบ้านไปไหนอีก ทั้งๆที่เมื่อก่อนตัวผมเองนี่เเหละที่อยากจะหนีไปไกลๆ 
 
สำหรับคนอื่นๆผมไม่รู้ เเต่สำหรับผม คำว่า ครอบครัว มีอิทธิพลทางใจกับผมเสมอ
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ให้กำลังใจ

  1. Nutyahdah says:

    เฮีย… อ่านแล้วน้ำตามันจะไหลว่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s