ภาษาของเเม่

เเม่เป็นคนอีสานโดยกำเนิด เกิดที่ขอนเเก่น ไปโตที่ชัยภูมิ เเละ ย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ จนจบการศึกษาระดับ ปวส. ที่ วิทยาลัยเพาะช่าง(ชื่อในขณะนั้น) ได้งานที่กรุงเทพฯ เเต่งงานที่กรุงเทพฯ จนซื้อบ้าน มีลูกมีเต้า ทุกๆคนเกิด เเละ โต ที่กรุงเทพฯ
 
ในช่วงที่เเม่ยังคงใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ เเม่ได้งานในบริษัทฝรั่ง เป็นฝรั่งจริงๆ ที่มาจากฝรั่งเศส เเม่ชอบวิชาภาษาอังกฤษ เเม่เลยได้หัดใช้ภาษาเป็นเรื่องเป็นราวที่นั่น โดยมีพ่อเป็นคนสอนให้ในส่วนของการสนทนาจริงๆที่ไม่มีสอนในบทเรียน
 
พอเเม่มาที่นี่ เเม่ก็ใช้เวลาไม่กี่ปีในการปรับตัวเข้ากับ American english ตอนผมมาใหม่ๆ ก็ได้เเม่นี่เเหละที่เป็นล่ามให้
 
ผมลืมบอกไปอย่างนึงว่า ไม่ว่าเเม่จะอยู่ ขอนเเก่น ชัยภูมิ กรุงเทพฯ อเมริกา หรือไม่ว่าจะเป็นที่ไหนบนโลกใบนี้ …..ภาษาท้องถิ่นอีสานก็ยังคงเป็นภาษาที่เเม่ใช้มาตลอดอย่างต่อเนื่อง จะว่าไปเเล้ว เเม่ไม่เคยหนีพ้นคนบ้านเฮาได้เลย  ว่าไปแล้ว เเกคงไม่หนีหรอก มีเเต่วิ่งเข้าใส่
 
สำหรับที่นี่ North Carolina จัดได้ว่าเป็นที่ๆมีคนไทยน้อยมาก  เเต่ก็ยังคงมีพอให้ได้รู้จัก  เเต่ถ้าจะนับจำนวนคนไทยที่พูดอีสานกับเเม่ คงจะมีไม่กี่คน  ส่วนใหญ่เเม่จะใช้ภาษาอีสานกับคนลาว  เเละในที่สุด ภาษาอีสานบ้านเรา ก็ถูกกระบวนการกลืนชาติ ทุกวันนี้ เเม่พูดลาว เเบบลาวเเท้ๆ ไม่ใช่ภาษาไทย- อีสาน อีกต่อไป
 
จริงๆเเล้ว มันก็ไม่ได้ต่างกันสุดกู่หรอก  ต่างกันนิดหน่อย เหมือนกับภาษาภาคกลาง(กทม) กับ ภาษาภาคกลาง(สุพรรณฯ)อาจจะมีศัพท์บางตัวที่เเตกต่างกันเเบบเห็นได้ชัด เช่น คำว่า เรา ในภาษาลาว หมายถึง เขา (หรือ เพิ่น) ในภาษาไทย อีสาน หรือ เฮ็ดเวียก หมายถึง เฮ็ดงาน(หรือ ทำงาน) ในภาษาทางบ้านเรา
 
การกินการอยู่ของเเม่ ยังออกเเนวตะเข็บชายเเดนไทย ลาว เช่นกัน  เวลาไปวัด(ลาว) เเกก็จะนุ่งซิ่น เอาสไบห่มเฉียงจากไหล่ลงมา กินหมกปลา ซุปผักลาว เเกงหน่อไม้ เเกงอ่อม ฯลฯ
 
ถ้าคุยกับคนไทย เเม่จะไม่ออกสำเนียงเท่าไหร่นัก เเต่กับคนในบ้านนี่สิ เเกปล่อยไม่มียั้ง เเต่ก็ไม่ถึงกับพูดลาวกับคนในบ้าน เพราะไม่มีลูกคนไหนพูดได้คล่อง เพราะเราเกิดเเละโตในกรุงเทพฯ อาจจะมีอีตาโจ้ ที่พอจะพูดได้บ้าง เเต่ก็มาหัดเอาตอนโต เพราะต้องทำงานกับคนลาว ที่เป็นลูกจ้างของทางร้าน
 
ตอนเด็กๆ เเม่ชอบเรียกพวกเราว่า ลูกหล่า (ลูกคนเล็ก) ซึ่งเป็นคำที่เรียกเด็กๆด้วยสำเนียงเอ็นดู พอโตขึ้น เรียกพวกเราว่า พวกสู (สู หมายถึง เเก)
 
ผมพอจะรวมศัพท์เเนวๆ ของเเม่ได้บางคำ ที่จะนำเสนอได้พอเป็นน้ำจิ้มดังนี้….
 
อาดลาด  หมายถึง ขาว สูง สวย หุ่นดี
 
อูดลูด      หมายถึง อ้วน ร่างกายเริ่มย้วย
 
โอดโลด  หมายถึง  คล้ายๆอูดลูด เเต่เเย่กว่า
 
เอ๊ดเล้ด    หมายถึง  เเย่กว่า อูดลูด โอดโลด
 
ซาบราบ   หมายถึง ยืน หรือ นั่งรอ เป็นกลุ่มๆ    ฯลฯ เป็นต้น
 
เมื่อวันก่อนเพิ่งได้ยินมาเเหม่บๆ …..ในขณะที่ร้านเพิ่งเปิด เเต่ลูกค้าดันมากันเร็วกว่าปรกติ พนักงานให้บริการไม่ทัน จนลูกค้าต้องยืนออกันหน้าประตู    ผมได้ยินเเม่พูดว่า
 
"เอ้า…เตรียมตัวทำงานกันนะ ลุกค้าเข้าเเล้ว ยืนซาบราบกันอยู่หน้าประตูเต็มไปหมด"
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ภาษาของเเม่

  1. rung says:

    ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย..วะฮู๊ววว เด็กใต้งง ค่ะ ..5555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s