นิทานก่อนนอน ……ซินเดอร์เรลล่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว  ซินเดอร์เรลล่า  สาวน้อยกำพร้า เเละ อาภัพ อาศัยอยู่กับเเม่เลี้ยงใจร้าย เเละ ลูกติดจากสามีเก่าอีก 2 คน ตามท้องเรื่องที่ฟังมาตั้งเเต่เด็กๆ ไม่ปรากฏชื่อเสียงเรียงนามของ เเม่เลี้ยง เเละลูกสาว รวมไปถึงเจ้าชาย กับ เเม่มดด้วย มีอีซินฯ คนเดียวนี่เเหละที่มีชื่อให้เรียก
 
เดิมทีพ่อของซินฯ (เป็นที่รู้กันว่า ซินฯ = ซินเดอร์เรลล่า นะ )เป้นพ่อหม้ายลูกติด ค่าที่เเกเป็นคนฐานะดี มีที่อยู่รัชดาฯ เคยมีนายหน้ามาขอซื้อเเต่เเกไม่ขาย ได้ข่าวมาว่า คนที่มากว้านซื้อเนี่ย เป็นคนระดับคุณหญิง คุณนาย มีผมตั้งกระบังหน้า เเต่อย่างไรก็ดี หลังจากที่เเกตายไปแล้ว เเม่เลี้ยงก็ค่อยๆผลาญสมบัติของเเก ทีละชิ้นๆ ตอนนี้ เท่าที่เหลืออยู่ ก็มีเเค่ บ้านพร้อมที่ดิน ย่านบางใหญ่ กับรถเบ๊นซ์อีกคันนึง คนใช้ คนขับรถก็ลาออกกันหมดเเล้ว ดังนั้น ภาระทั้งหมดจึงตกหนักมาที่ ซินฯ คนเดียว
 
"เเม่ขาๆๆๆๆๆ" เสียงลูกสาวคนเล็กดังมาก่อนตัว
 
"อะไรคะ ลูก?" เเม่เลี้ยงละสายตาจาก นสพ หัวเขียว
 
"คืนนี้ หนูขออนุญาติไป ทองหล่อ กับเพื่อนที่ มหาลัยนะคะ นะๆๆๆ"
 
"คืนนี้เหรอ ลูก ? อืม…คืนนี้ สำคัญเสียด้วยสิ" บ่นพึมพัม
 
"ทำไมเหรอ คะ? สำคัญยังไง?" พี่สาวคนโต ละความสนใจจากโจ๊ก ถ้วยที่เจ็ด หันมาถาม
 
"คืองี้ๆ คือ เมื่อวันก่อน คุณเเม่ไปที่สมาคมฯ บังเอิญไปเจอท่านหญิง อมรพิมาน อวตาลสถิตย์ น่ะจ้ะ ท่านเชิญเเม่ไปงานเปิดตัวลูกชายท่านที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ลูกยังจำ คุณชาย อมรรัตน์โกสินทร์ มหินทรามหาดิลกภพ ได้มัียจ๊ะ?" พอพูดชื่อจบ คุณเเม่ก็หอบเล็กน้อย
 
"คุรชาย อมรฯ ๆๆๆๆ อ๋อๆ จำได้ค่ะ ตอนเด็กๆเราเคยเล่นไล่จับกัน จับกันไป จับกันมา อีท่าไหนก็ไม่รุ้ มาโผล่ที่ห้องนอนของหนู อีตานี่ไวไฟตั้งเเต่เด็ก เเต่เค้าก็หล่อดีนะคะ" น้องเล็ก ทำตาลอย เคลิบเคลิ้ม
 
"ถ้างั้น คืนนี้ ยังไงๆ คุณเเม่ก็ขอนะคะ กลับมาบ้าน เเต่งตัวสวยๆ  เเล้วเราจะไปงานเลี้ยงกัน " ลูกสาวสองคนรับคำ ก่อนที่คนโตจะตะโกนเรียก ซินฯ
 
"นี่….เเม่ซินฯ ยะ สายป่่านนี้เเล้ว ยังไม่เตรียม รองเท้า พราด้า ให้ชั้นอีกเหรอ เเหม ทำเป็นลืม ขี้เกียจตัวเป็นขนเลยนะยะ เเถมลืมโน่นลืมนี่ วันก่อนบอกให้ใบหยิบ กระเป๋า โคส์ ดันไปหยิบ ชาเเนล ปลอม ตลาดอินโดจีนมาให้ ใบนั้นชั้นใช้หลอกตาหนุ่มๆ ตอนเที่ยวกลางคืนย่ะ"
 
ซินฯ เดินต้วมเตี้ยมมา หยิบ รองเท้า พราด้า ไซส์กว้างพิเศษ เเต่สั้น ลักษณะเดียวกับคนใส่ นำมาวางไว้ใกล้ๆตีน
 
"วุ๊ย เดี๋ยวเเม่ตบล้างน้ำ ใส่ให้ด้วยสิะ เเหม"
 
"โง่อย่างงี้นี่เเหละ ถึงเป็นได้เเค่คนใช้ "คนเล็กเหน็บเเนมเบาๆ
 
ซินฯ เเอบยิ้มในใจ หารู้ไม่ว่า หลังจาก จบมัธยม เธอได้เเอบไปลง รามฯ อินเตอร์เอาไว้ เก็บได้หลายตัวเเล้ว ปีหน้ารับปริญญา ค่าลงทะเบียนก็อาศัยจากเงินเดือนน้อยนิดที่ได้รับ กับ การโกงค่ากับข้าวนิดๆหน่อยๆ เเถมเงินที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนตายเป็นจำนวนไม่กี่ล้าน เเต่ก็พอเพียงสำหรับเธอ ซึ่งเป็นคนกินน้อย ใช้น้อย ไม่เเต่งตัว นานๆจะไปซื้อเสื้อผ้าทีนึง ถ้าไม่ไป เจเจ ก็ เเพลตทินั่ม ประตูน้ำ
 
"คืนนี้ พวกชั้นจะไปงานเลี้ยงนะยะ อยู่บ้านดีๆล่ะ วินมอร์ไซค์เเถวๆบ้านเรายิ่งน่ากลัวๆอยู่ด้วย " เเม่เลี้ยงกล่าวสำทับ
 
"อยากจะพาไปออกงานอยู่หรอก เเต่กลัวไปทำขายหน้า เบ๊อะบ๊ะ การศึกษาก็ต่ำ เเต่งตัวก็เชย พาไปไหน อายเค้าตายเลย"
 
"ช่าย หน้าตาก็ขี้ริ้ว เหมือน ซอนย่า คูลลิ่ง เชอะ ไม่มีใครเค้าสนหล่อนหรอกย่ะ"
 
ซินฯ เก็บความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ในใจ เเต่ก็อดอิจฉาไม่ได้ หลังจากที่พี่สาวนอกไส้ทั้งสองไปเรียน เเละ เเม่เลี้ยงออกไปบ่อนเเล้ว ซิน ฯ ก้ได้เเต่นั่งรำพึง รำพันกับตัวเองด้วยความน้อยใจในวาสนา
 
"เฮ้อ…ชีวิตเรา ถูกเก็บเอาไว้เเต่ในบ้าน จะไปไหนก็ต้องเเอบไปตอนที่ไม่มีใครอยู่ ข่าวสารก็ต้องอาศัยดูในเน็ต ดีนะ ที่เเอบซื้อ โซนี่ ไวโอ เอาไว้ตัวนึง เชื่อมต่อกับ บูทูท ไม่งั้น โลว์ โพรไฟลล์ เเย่เลย" ซินฯรำพึง รำพัน อย่างน้อยอก น้อยใจ
 
"นี่ถ้าไม่ได้เเอบไปสอบ ก็ไปได้เเค่ตลาด วันๆมีเเต่พวกวินฯ มาตามจีบ เมื่อไหร่น้า ที่เราจะได้มีโอกาสเจอกับเจ้าชายในฝันเสียที"
 
ทันใดนั้น ก็เกิดกลุ่มควันหนาทึบ พุ่งลงมาจากฟากฟ้า พอควันจางหาย ก็ปรากฏร่าง เเม่มดใจดี ซึ่งเดิมทีใจร้าย ตั้งเเต่เเต่งงานกับหนุ่มชาวดอยไป ดูหล่อนอ่อนโยนขึ้นเยอะ
 
"กรี๊ดๆๆๆๆๆ พี่ปอยๆๆๆๆ" นังซินฯ เข้าใจผิด
 
"ไม่ใช่ย่ะ ชั้นน่ะของเเท้ เเม่มดใจดี ศิษย์เอก อ. เเฮรี่ จาก ฮอลลิวู๊ด ย่ะ" เเม่มดหัวเสียเล็กน้อย
 
"อ่ะ อ้าว ถึงว่า ปรากฏตัวได้เเบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ว่าเเต่ เเม่มดมีธุระอะไรกะหนูหรือ คะ?"โอว์
 
"ก็ เห็นรำพึง รำพันเสียใหญ่โต มีอะไรให้เเม่มดช่วยมั๊ยล่ะ?"
 
"โอว์ เเม่มดน่าจะช่วยได้ คือ… ซินฯอยากได้ไปกระทบไหล่ไฮโซ กับเค้าบ้าง เเต่ที่บ้านไม่มีใครคิดจะพาหนูออกงานเลย คิดเเล้วมันน่าน้อยใจ" ว่าเเล้ว ก้สะอื้นเบาๆ พอเป็นพิธี
 
"โถๆๆๆๆน่าสงสาร จะยากอะไร เค้าไม่ให้เราไป เราก้ขึ้นรถเมล์ไปเองสิจ๊ะ" เเม่มด ทำตลก
 
"ขำตายเลย เเม่มด"
 
"เเหม เเค่นี้ ทำเป็นเข้ม เอางี้ เดี๋ยวเเม่มดจะช่วย อยากให้ช่วยอะไร?"
 
"คือ หนูอยากได้เสื้อผ้าดีๆน่ะค่ะ เอาไว้ใส่ไปงานเลี้ยง อยากได้รถดีๆซักคัน มีคนขับด้วย จะได้ดูมีหน้ามีตาหน่อย"
 
"ได้เล๊ย …โอม…" เเม่มดว่าคาถา เเล้วก็ใช้ไม้เท้าชี้มาที่ซินฯ
 
พอกลุ่มควันจางลง เสื้อผ้าเก่าๆ ของซินฯ ก็ถูกเนรมิตเป็นชุดราตรี สวยหรู
 
"โห …..ไม่เอาเเบบนี้ ซินฯ ไม่ชอบง่ะ รุงรังจะตาย"
 
"อ้าว เเล้วจะเอาเเบบไหนล่ะ นี่อุตส่าห์ เนรมิตให้ ชาเเนล ทั้งขุดเลยนะ"
 
"ไม่เอาๆ ขอเเบบอื่น" ซินฯ ยืนกราน
 
"อ่ะๆ โอเคๆ เอาใหม่นะ  โอม…… เพี้ยงงงงง"
 
คราวนี้ กลายเป็นชุดเกาหลีนิยม กางเกงเลกกิ้ง เสื้อสุ่ม บานๆ
 
"เป็นไง ชอบมั๊ย?" เเม่มดถาม
 
"อืม มันก็ดีอยู่หรอก เเต่ ซินฯ ไม่ชอบง่ะ" หนูซินฯ งี่เง่าอีกเเล้ว
 
"วุ๊ย เอางี้ หล่อนนึกในใจเอาก็เเล้วกันว่าอยากได้เเบบไหน เดี๋ยวพอเป่าคาถาไป มันก็จะออกมาอย่างงั้น เอาล่ะนะ โอม ….เพี้ยงงง"
 
พอควันจางลง ก็ปรากฏร่าง สาวหัวทองทั้งหัว ใส่เดฟฟิตเปรี๊ยะ สีชมพู เสื้อกล้าม รองเท้า คอนเวิสท์ หนัง สีดำ หุ้มข้อ"
 
"โห สก๊อย" เเม่มด เผลอตัว พูดออกมา
 
"ว๊าย อย่าเรียกหนูเเบบนั้น นี่เค้าเรียกว่า อีโม ค่ะ"
 
"นั่นเเหละ หนูเรียกอีโม เเต่คนเเถวๆบ้านเเม่มด เค้าเรียก สก๊อย ย่ะ…เอาเถอะๆ ถ้ามั่นใจเเบบนี้ ก็ตามสบาย"
 
"อย่าลืมเสกรถให้หนูนะ" หนูซินฯ ทวง
 
"เออๆๆรู้เเล้ว เดี๋ยวจะเสก เเตงร้านให้เป็นรถนะ" ว่าเเล้ว ก็ โอม เพี้ยง
 
กลายเป็น บีเอ็ม รุ่นหน้ายักษ์ สีดำ
 
"ไม่อาว เเบบนี้ " หนูซินฯ ปัญหามากอีกเเล้ว
 
"วะ….งั้น นึกเอานะ เดี๋ยวเสกให้ โอม เพี้ยงงง" กลายเป็น เวสป้า เเท้จาก อิตาลี่
 
"โห …รสนิยมหล่อน….."
 
"หนูชอบของหนูเเบบนี้น่ะ คนขับไม่ต้องนะ เดี๋ยวขี่ไปเอง "
 
ว่าเเล้ว ก็ สตาร์ทเครื่อง เข้าเกียร์ ออกรถไปเลย เเม่มดได้เเต่ตะลึง พอตั้งสติได้ จึงได้ตะโกนไล่หลังไปว่า อย่าให้เกินเที่ยงคืน เเต่ไม่รู้ หนูซินฯจะได้ยินหรือเปล่า
 
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
 
หน้าวัง มีรถจอดเป็นเเถว มีเเต่รถดีๆ ใครว่าคนไทยจนนะ ไม่เห็นจะจริงเลย เเต่ละคน ไม่เบ๊นซ์ ก็บีเอ็ม ไม่ก็ เล็กซัส อย่างห่วยๆ ก็ ฮอนด้า หนูซินฯ ไม่กล้าจอดรถไว้หน้าว้ง เพราะมียามเดินไปมา เลยเเกล้งๆ ขับรถวนเเถวๆนั้น พอจังหวะยามเผลอ หล่อนก็วกเข้าวังเลย เเละนำรถมาจอดข้างๆพุ่มไม้เเถวๆนั้น ลงจากรถ มองซ้าย มองขวา ก่อนที่จะอาศัยความมืด วิ่งลัดเลาะเข้าวัง
 
ในขณะนั้น ทั้งเเม่เลี้ยง เเละลูกสาว ได้เเต่ยืนคอยืดคอยาวอยู่ในงาน ท่านชายก็ยังไม่ปรากฏตัว ปล่อยให้เเขกเหรื่อจิบน้ำ จิบไวน์รอ ยืนตอหลด ตอเเหล ตามประสาไฮโซ ที่วันๆ ไม่มีอะไร นอกจาก นินทา ว่าร้ายกัน
 
"วุ๊ย อย่าให้เดี๋ยนเหลาเลยค่ะ เดี๋ยวมันจะเเหลม ยัยคุณหญิง….เนี่ย ไปไม่เป็นเเล้วค่ะ"
 
"คุณหญิงไหนคะ ?" อีกคนอยากรู้
 
"ก็คนที่ผัวไปมีเด็กเป็นนักร้องไงคะ ตะก่อนเนี่ยรวยเชียว กว้านซื้อที่โดยอาศัยตำเเหน่งผัว ตอนนี้โดนอัยการสั่งฟ้องเเล้ว ไอ้ผัวก็ไปพึ่งพาต่างชาติให้เค้ามาด่าประเทศตัวเอง หน้าขายหน้าค่ะ"
 
"อ้าวไหนว่าจะไปค้าเเข้งที่ เเมนเชสเตอร์ ค้าเพชรที่อัฟริกา ค้าพลังงานที่ดูไบ ไงล่ะคะ?"
 
"ที่ไหนได้ล่ะคะ เเหม คนเขารู้ไส้รู้พุงหมดเเล้ว วุ๊ย อย่างให้เดี๋ยนเเฉเลยค่ะ ไม่เอาๆ พูดได้เเค่เล็กๆน้อยๆนี่เเหละ"
 
ซินฯ เลียบๆเคียง มาหยิบไวน์จากพนักงานเสริฟ พนักงานได้เเต่มองหัวจรดเท้า เเต่เธอก็มิได้ใส่ใจสายตาของคนอื่นๆ ที่มองอย่างเหยียดหยาม ไม่ว่าเธอจะใส่ คอนเวิสทืหนัง คู่ละ 2,000 เสื้อกล้าม True religion ตัวละ 3,000 หรือ slimmy jeans ของ seven for all mankind เเต่ด้วยบุคลิกที่เเตกต่าง เธอก้ต้องตกเป็นเป้าสายตาเป็นธรรมดา
 
ทันใดนั้นเอง เสียงกรี๊ดกร๊าด ก็ดังขึ้น พร้อมกับเพลงของ ดงบังชินกิ my little princess เเสงไฟสาดไปที่หน้าเวที มีเเด๊นเซอร์ สาว สี่คน ออกมายืนเข้าเเถว พร้อมกับชูมือขึ้น เเละเอามือเเตะไว้ที่หัว เป็นรูปหัวใจ ซารัง เฮโย…..
 
ท่านชายเดินอย่างสง่าออกมา ร่างสูงผอม กล้องเเกล้ง เเต่ได้เเนวเกาหลี ออกเเนว นิชคุณ เล่นเอาสาวๆ กรี๊ดกร๊าดไปตามๆกัน ราวกับเจอดาราตัวจริง เจ้าถือ รีโมทคอนโทรล บังคับให้ไฟส่องลงมาข้างล่างเวที พร้อมประกาศว่า จะหาสาวเต้นรำเปิดฟลอร์ในคืนนี้…..
 
"สวัสดี ชาวโลก เดี๋ยวถ้าชายฉายไฟไปที่ใคร ขอให้คนๆนั้น ขึ้นมาเต้นรำเปิดฟลอร์กับชายนะครับ"
 
เท่านั้นเเหละ สาวๆเเต่ละคน เริ่มสะดีด สะดิ้งไปตามๆกัน บ้างก็รีบคว้าบิ๊กอายส์มาใส่ บ้างก็ทำเเอ๊บเเบ๊วด้วยการทำเเก้มป่อง ไม่ก็เเลบลิ้นออกมาที่มุมปาก บางคนใจถึงหน่อย ก็ถอดยกทรง เหลือโนบราไปเลย
 
ท่านชายฉายไฟวนไป วนมา จนมาหยุดที่สาวน้อยผมทอง ที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างๆบาร์น้ำ เเละ มีทีท่าว่าจะเมาเเล้วด้วย เธอคือ หนูซินฯนั่นเอง !!!
 
"อุ๊ยตายห่า ….เป็นชั้นจริงๆเหรอเนี่ย!!! " ซินฯ รำพันในใจ
 
"เชิญขึ้นมาเลยครับ สาวน้อย" ท่านชายเอ่ยผ่านไมค์โครโฟน
 
ซินฯ เดินเซเล็กน้อย เดินผ่าน คุณหญิง คุณนาย จนมาเกือบถึงเวที ซึ่งมีเเม่เลี้ยง กับ ลูกสาว ยืนดักรออยู่
 
"ต๊าย นี่นังซิน หล่อนกล้าดียังไงยะ ถึงได้มาเสนอหน้าอยู่ในงานไฮโซเเบบนี้" นังหมูตอน พี่สาวคนโตเปิดฉาก
 
"ช่ายๆ ไม่เจียมกะลาหัวบ้างเลย เชอะ" คนเล็กเอาบ้าง
 
"นี่ เดี๋ยวถ้าขโมยขึ้นบ้านนะ ชั้นจะตัดเงินเเกตลอดชีวิตเลย คอยดู" เเม่เลี้ยงตวาดเสียงดัง
 
" Hey! guys ,what’s wrong?" ท่านชายเผลอตัวพูดอังกฤษ เพราะอยู่เมืองนอกมานาน
 
"เฮ้ย เค้าพูดว่าอะไรวะ?" คนเล็กหันมามองเลิ่กลั่ก คนโตก็ส่ายหัว ส่วนเเม่น่ะไม่กระดิกเลย
 
"well, nothing wrong,they are my household ,this’s my step mom and these are her daugthers …." เเหม หนูซินฯนี่ไม่เสียชื่อ รามฯ อินเตอร์
 
"i saw that they yelled you ….."
 
"that’s ok,i don’t matter about this เอ่อ ดิชั้นว่า เราพูดไทยกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคนอ่านหมั่นไส้"
 
"โอเค งั้น เชิญขึ้นมาเลยครับ เบ๊บ" นั่นเเน่ะ ยังไม่วายอังกฤษ
 
ว่าเเล้ว ท่านชาย กับ หนูซินฯก้ออกเสต๊ป เปิดฟลอร์กัน ให้เป็นที่น่าอิจฉาสำหรับบรรดาสาวๆในงาน เเต่ทันใดนั้นเอง!! นาฬิกาในห้องโถงได้ดังขึ้น บอกเวลาว่า เที่ยงคืนเเล้ว!!!
 
หนูซินฯตกใจ รีบผละออกจากท่านชาย รีบวิ่งหนีออกไปทางหน้าวัง ท่านชายงง เเละชะงักไปเเป๊ปนึง ก่อนที่จะได้สติวิ่งไล่ตาม
 
"เดี๋ยวก่อนๆๆๆ จะรีบไปไหน how come so hurry?"
 
"i got to leave เอ๊ย ไทยๆ ดีกว่า …ซินฯต้องไปเเล้วล่ะ ค่ะ เด้อ ค่ะ"
 
หนูซินฯ รีบวิ่งไปที่เวสป้า เเต่วิ่งอีท่าไหนก็ไม่รู้ รองเท้าคอนเวิสท์หลุดออกมาข้างหนึ่ง เเต่หนูซินฯไม่สนใจ วิ่งไม่คิดชีวิต เเต่พอไปถึงเวสป้า รถเวสป้าคันงาม กลับกลายเป็นเเค่ เเตงร้านหนึ่งใบ…หนูซินฯก้มลงเก็บ
 
"เอากลับไปตำเเตงกินที่บ้านดีก่า" เเล้วก็รีบวิ่งออกจากวังไป
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
 
เป็นเวลาหลายวันเเล้ว ที่ท่านชายได้ให้คนออกตามหาเจ้าของรองเท้าคอนเวสท์หนัง สีดำ เบอร์ 7 ตามยังไง ก็ไม่เจอ จนกระทั่ง คณะของท่านชายได้มาหยุดที่หน้าบ้านของหนูซินฯ (ที่ตามหาบ้านจนเจอได้ เพราะผมขี้เกียจบรรยาย เริ่มชักขี้เกียจพิมพ์ตะหงิดๆเเล้ว)
 
"มีใครอยู่มั๊ยคร้าบบบบบบบ" เสียงองค์รักษ์ของท่านชายตะโกนเรียก
 
"มาเเล้าค่าาาา" หนูซินฯวิ่งออกมารับเเขก พลันเเลเห็นท่านชายโผล่หน้าออกมาจากรถเบ๊นซ์
 
ท่านชายจำหนูซินฯไม่ได้ เพราะผมที่เคยเป็นสีทอง กลับกลายเป็นสีดำเเล้ว เเต่ก็มีคลับคล้ายคลับคลาบ้าง พอดีว่า เเม่เลี้ยงเเละลุกสาวโผล่หน้ามาพอดีกับที่องค์รักษ์ได้บอกจุดประสงค์
 
"ขอหนูลองนะคะ" พี่สาวคนโตรีบยื่นเท้าที่สั้น เเต่อวบอูม มาสอดเข้ารองเท้า
 
"อุ๊ยๆๆๆ เกือบเเล้วๆๆ"
 
"ไม่ต้องลองเเล้วครับๆ "ท่านชายรีบกระชากรองเท้าออก เเละบ่นเบาๆ "ถ้าใช่ล่ะก็ ชิบหายเกิดเเน่ๆ กู"
 
"ขอเดี๊ยนลองมั่งค่ะ" คนเล็กเอาบ้าง
 
"ว้า….หลวม"
 
"งั้น ขอคุณเเม่ลองนะคะ" เเม่เลี้ยงรีบกระดี๊ กระด๊า อยากจะลอง
 
"คงไม่ต้องมั๊งครับ เเค่ใบหน้านี่ก็ไม่มีเเววจะใช่เเล้ว" ท่านชาย รีบซ่อนรองเท้าไว้ข้างหลัง
 
เเม่เลี้ยง ค้อนประหลับประเหลือก จังหวะนี้เเหละ ที่หนูซินฯ รีบยื่นเท้าเข้ามา ตอนนี้เธอเเอบไปเปลี่ยนกางเกง จาก ขาสั้น กลายเป็นเดฟ เพราะกลัวว่า ท่านชายจะจำไม่ได้
 
"อุ๊ย พอดีเลย" ท่านชายดีใจ รีบตะครุบมือหนูซินฯ
 
"เป็นเธอจริงๆหรือเนี่ย อาาาา ในที่สุด…."
 
ว่าเเล้ว ท่านชายก็ประคองหนูซินฯ ให้ลุกขึ้นมา พร้อมกับเอามือเชยคาง สบตาเนิ่นนาน ก่อนที่จะเอ่ยปาก
 
"ไปอยู่วังกับชายนะจ๊ะ will you?
 
"โอเค ค่ะ if you don’t mind" หนูซินฯตอบ ว่าเเล้วก็ขึ้นรถตามท่านชายไป
 
"กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่ยอมๆๆๆๆ" เสียงสามเเม่ลูกกรีดร้องไล่หลัง
 
จบดีก่า
 
 
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to นิทานก่อนนอน ……ซินเดอร์เรลล่า

  1. star says:

    Hahahahaha, You are very funny !

  2. rung says:

    นี่ต่อจาก เรื่องแม่มดกับชาวดอย .. แล้วจะมีภาคสาม มั๊ยคะ ชอบๆ หนุกๆๆๆ

  3. pongpat says:

    plan เอาไว้ว่า ภาคสาม จะออกเเนวไทยๆ ประมาณ จันทโครพ

  4. star says:

    Hahahahaha, I am looking forward to reading " ภาคสาม : จันทโครพ " in a very soon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s