บ้าน

ผมลืมตามองดูโลกครั้งเเรกที่บ้านพักอาจารย์ใน วค. พระนคร (หรือ มหาวิทยาลัย ราชภัฏ วิทยาเขต พระนคร ในปัจจุบัน)พ่อเเม่ไม่ได้เป็นอาจารย์กับเขาหรอก เเต่ลุง พี่ชายของพ่อ เป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น เเม่เล่าให้ฟังว่า ตอนที่ผมยังตัวเเดงๆ ลุงเเกเห่อมาก อุ้มผมไปโน่นไปนี่ รอบ วค.  เเต่ผมจำความไม่ค่อยได้หรอก จำได้เเค่ได้เพื่อนมาคนนึง ชื่อ ไอ้ป๋อ
 
ชีวิตคนเรามันต้องเติบโตด้วยตัวเอง พ่อ กับ เเม่ก็คงคิดเหมือนกับคนทั่วๆไป อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง พอผมอายุราวๆ 4 ขวบ พวกเราจึงได้ย้ายมาอยู่ที่ ซอย เเจ้งวัฒนะ 14 หมู่บ้านเมืองทองนิเวศน์ 1 เป็นหมู่บ้านจัดสรร รุ่นเเรกๆ ของเมืองไทย (หมู่บ้านเเรก คือ หมู่บ้าน สัมมากร )เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่มาก ถ้าเทียบกับหมู่บ้านจัดสรรในยุคปัจจุบัน มีซอยเล็ก ซอยน้อยอยู่ราวๆ 30 ซอย เเถมฝั่งตะวันออกอีกฟากถนน ยังเป็นที่ดินจัดสรร มีคนมาปลูกบ้านกันอยู่หลายหลังคาเรือน ทุกวันนี้ ก็จวนๆจะเต็มเเล้วล่ะ เเต่ในตอนสมัยที่ผมยังเด็กๆอยู่ มันดูเปลี่ยวเเละน่ากลัวมาก เคยมีคดีฆ่าหมกป่าเป็นครั้งเป็นคราว เเถมบางซอยก็มีหมาดุ เอาไว้เป็นที่สำหรับให้ผมเเละเพื่อนๆ ปั่นจักรยานล่อหมาให้มันมาไล่ มันไล่จนเบื่อที่จะไล่ เเถมบางที กลายเป็นเจ้าของบ้านออกมาไล่เเทน   ในช่วงเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ถนนสายนั้นยังเคยมีคลองขนานไปกับถนน มีหนองน้ำที่มีกอบัว เเม่เคยไปเก็บใบบัวหน้าปากซอยมาห่อปลาช่อนเผา ตอนนั้นมันยังเป็นชานเมืองจริงๆ เเม้เเต่คลองประปาที่ไหลผ่าหลังหมู่บ้านก้ยังดูคล้ายเเม่น้ำสายเล็กๆ มีปลาเเม่น้ำที่หาไม่ได้ตามหนอง ตามบึง มีนกสีสรรเเปลกๆ บางทีผมเห็นนกเหล่านั้นในบ้านตัวเองด้วยซ้ำ ในบ้านมีต้นมะม่วงอยู่หลายต้น ทั้ง หนองเเซง เขียวเสวย อกร่อง รวมไปถึงผลไม้อื่นๆ เช่น มะพร้าว มะขาม ละมุดสีดา ก็อุตส่าห์มีกับเขาด้วย นี่เป็นสาเหตุให้ผมเห็นนกสวยๆเหล่านั้น
 
ผมเติบโตที่นั่น เริ่มเป็นวัยรุ่นที่นั่น จากเด็ก BMX กลายเป็นพวกเด็กสนามฟุตบอลริมบึง บ่อยครั้งที่เตะบอลตกน้ำ เเละต้องว่ายน้ำไปเก็บ เเต่พอตอนหลัง เราใช้ลูกฟุตบอล 2 ลูก พอตกน้ำไปลูกนึง เราก็ใช้อีกลูกนึง รอให้น้ำพัดบอลลูกเเรกไปถึงฝั่งก่อน ค่อยไปเก็บ
 
หลังจากที่ครอบครัวประสบปัญหาหนี้สิน พ่อตัดสินใจขายบ้านล้างหนี้ ก่อนที่พ่อกับเเม่จะมาเริ่มชีวิตใหม่ในอเมริกา ผมเลยได้ย้ายกลับมาที่ วค. พระนครตามเดิม  เเต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นเหมือนเดิม ไม่มีใครที่นั่นชอบขี้หน้าผมซักคน เเม้กระทั่งลุงที่เคยอุ้มผมไปทุกเเห่งหนเมื่อครั้งยังเป็นทารก มีเเค่ไอ้ป๋อคนเดียวที่ยังคงเหมือนเดิม เเละมันก็เหมือนเดิมมาจนทุกวันนี้
 
ผมเริ่มเสียคนที่นั่น ผมเกโรงเรียน ไม่ไปเรียน ถ้าไปเรียนก็ต้องโดดเรียนออกไปเเรดข้างนอกกับเพื่อนสันดานเดียวกัน บางคนก็เรียนจบในภายหลัง บางคนก็จบเห่ไปพร้อมๆกับผม เเละก็มีบางคนตายเมื่อไม่ถึงวัยอันควร
 
หลังจากที่เเม่รู้ข่าวว่า ผมอยู่อย่างไม่เป็นสุขในบ้านพักอาจารย์ เเม่เลยสั่งให้เพื่อนของเเม่ย้ายผม กับพี่น้องมาอยู่ที่ เเจ้งวัฒนะ 14 ตามเดิม เเต่ไม่ใช่หมู่บ้านเดิม เเละชุมชนเดิมกำลังเริ่มเติบโต เริ่มมีปัญหาวัยรุ่นมั่วสุม เเก๊งค์มอร์เตอร์ไซค์ เเละ ยาเสพติด ผมก็พลอยมั่วสุมไปกับเขาด้วย หนังสือหนังหาไม่เรียน เข้าเรียนที่ไหนก็ไม่เคยไปถึงฝั่ง เเละกลายเป็นเเกะดำของคนในบ้าน เเต่เป็นสุดยอดเอนเทอร์เทนเนอร์ของเพื่อนๆ เพราะผมเล่นกีต้าร์เป็น
 
เรากินเหล้ากันเเทบทุกวัน ไม่รู้ไปเอาตังค์มาจากไหน ขวดกลม ขวดเเบนเกลื่อนสนามเด็กเล่น กินเหล้า ร้องเพลงจนดึกดื่น ผมเมาเข้าบ้านเเทบทุกวัน สำหรับวัยรุ่นอายุ 18 ปี ที่วันๆไม่ทำอะไร เเต่เมาได้ทุกวัน มันฟังดูเป็นยังไง? เเน่นอน ใครๆก็ว่าผมเลว นอกจากเพื่อนๆที่ร่วมกลุ่ม ร่วมเเก๊งค์  อย่าว่าเเต่คนในบ้านเลย คนละเเวกนั้นก็ดูถูกเรา
 
เเต่พอวันนึง เราเติบโตขึ้น มันกลับไม่ยักกะเป็นอย่างที่เขาด่า ทุกคนมีสัมมาอาชีพ บางคนมีรถ มีบ้าน มีงานที่มีเกียร์ติ  เเต่คนเรานี่ก็เเปลก เที่ยวไปทายทักชะตาชีวิตของคนอื่นเขา ถ้าเขาเป็นไปตามปาก ก็มีเเต่จะคอยเหยียบซ้ำ เเต่ถ้าเจริญก้าวหน้า กลับมาหมั่นไส้ ไม่ก็ประจบประเเจงจนออกนอกหน้า
 
วันที่ผมมีครอบครัว มีลูก ผมถูกย้าย(ตามคำขอร้องเเกมบังคับของพ่อ)ไปอยู่ในที่ตาบอดเเห่งหนึ่งย่านสุขาภิบาล 1 เป็นบ้านสวน อยู่ท้ายซอยของหมู่บ้านจัดสรรละเเวกนั้น ทีเเรก มันเป็นลักษณะเหมือนกับสวนร้างๆ ที่เพิ่งถูกถมที่ เเละ ปฏิรูปที่ดิน มีบ่อเป็นรูปตัว C สองตัว ล้อมบ้านเอาไว้ เหลือที่หน่อยนึงเว้นไว้เป็นทางเดิน ผมหัดใช้ชีวิตเกษตรกรที่นั่น หลังจากกลับถึงบ้านในตอนเย็นหลังเลิกจากงานประจำ ก็ไม่มีอะไรมาก เเค่เลี้ยงปลา ปลูกผัก ปลูกข้าวโพด ได้ผลผลิตมาก็เอาไว้กินเอง ไม่ก็เเจกเพื่อน หรือ เพื่อนบ้าน เคยเอาไก่มาเลี้ยงครั้งหนึ่ง ปรากฏว่า ห่าลง ตายยกเล้า น่าเสียดาย….ไอ้หมู วง Big ass นี่เเหละ ที่นั่งรอไก่ใกล้ตาย ก่อนที่จะจับมาต้มน้ำปลาในภายหลัง เนื้อเเม่งโคตรเหนียวเลย ยังกับรองเท้าเเตะ เเต่รสชาติไม่เลวทีเดียว
 
มาทีเเรก ผมเป็นชิปปิ้ง ทำงานเเถวๆท่าเรือ คลองเตย เเต่ทำได้เเค่ปีเดียว ผมเริ่มทำวงกับเพื่อนๆ เเละ ก้าวเข้าสู่วงการกลางคืน เป็นนักดนตรี จากวันนั้น จนผมออกมาจากเมืองไทย ผมใช้ชีวิตนักดนตรีอยู่ร่วม 10 ปี เเละ ไม่เคยคิดเปลี่ยนงาน
 
ผมทำลายครอบครัวตัวเองจนย่อยยับไปกับมือตัวเอง เลิกร้างกับเเม่ของลูก ส่งลูกไปอยู่กับคนอื่น หลังจากที่ย้ายออกมาจากบ้านสวน….ผมกลายเป็น มนุษย์อาพาตร์เม้นท์ ย้ายไปโน่นที นี่ที เคยมีเเฟนใหม่ เเต่ก็ไปไม่รอด เเล้วก็ย้ายไปอยุ่กับเพื่อน จนมีเเฟนอีกคนหนึ่ง เเต่ผมก็ต้องจำใจจากมาอยู่ที่นี่ ที่ อเมริกา
 
บ้านหลังเเรกในอเมริกา เป็น Mobile home เป็นบ้านที่ขนย้ายได้ทั้งหลัง สามารถเอาไปตั้งในที่ไหนก็ได้ที่ได้รับอนุญาติ(บางพื้นที่ ไม่อนุญาติให้วาง Mobile home เพราะทำลายทัศนีย์ภาพ มันเป็นบ้านที่คนรายได้น้อยเขาอยู่กัน เเต่ข้อเสียก็คือ ต้องเสียค่าเช่าจอดบ้าน ถ้าไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง
 
ไม่นานนักหลังจากที่ผมมาอยู่อเมริกาได้ประมาณ 6 เดือน เราก็ได้ย้ายมาอยู่ในบ้านหลังที่อยู่ในปัจจุบัน เป็นบ้าน 2 ชั้น เนื้อที่ประมาณ 100 ตรว. มีต้นโอ๊คอยู่หน้าบ้าน มีต้น ไพซิมอน (ลูกพลับ) เเอปเปิ้ล เเละ ลูกเเพร อยู่หลังบ้าน เป็นบ้านธรรมดาๆ สำหรับชนชั้นกลางทั่วๆไป ที่พอมีปัญญาผ่อน เเละต้องผ่อนนานถึง 30 ปี มาวันนี้ ผมมีครอบครัวใหม่อีกครั้ง รวมถึงภรรยาคนใหม่ เเละวันนึงเราต้องมีบ้านเป็นของตัวเอง
 
ผมอยู่มาหลายที่ เเต่ยังไม่รู้สึกได้ชัดเจนว่ามันเป็นของผมอย่างเเท้จริง เมื่อยิ่งโตขึ้น ผมยิ่งมีลางสังหรณ์ว่าวันหนึ่งผมคงต้องจากไป เเม้กระทั่งบ้านที่เคยอยู่ร่วม 10 กว่าปี เมื่อครั้งยังเด็ก ผมยังต้องจากมาอย่าง งงๆ ไม่นึกไม่ฝัน ถ้าไม่นับอาพาตร์เม้นท์ ผมไม่เคยมีสิทธิ์ตัดสินใจเองเลยเเม้เเต่ครั้งเดียวว่า จะต้องอยู่ หรือ ต้องไป
 
ดังนั้น คำว่า "บ้านของฉัน" ในทัศนะของผม มันหมายถึง บ้านหลังที่ผมมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ เเละ กำหนดทิศทางเเละรูปเเบบของบ้าน ในฐานะ เจ้าบ้านที่เเท้จริง
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to บ้าน

  1. rung says:

    โอ้โห!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s