5 นาที กับ คนสิ้นหวัง…สภาวะ ไร้วุฒิภาวะ (จบ)

ไม่รู้คุณเคยหรือเปล่า ในเวลาที่คุณทำผิดครั้งหนึ่ง คุณจะบอกกับตัวเองว่า ‘เอาเหอะน่า เเค่ครั้งเดียวเอง "?
 
อาจจะเคยมีบ้าง ที่คุณทำอะไรหฤห่าม ผิดปรกติมนุษย์มนา เพียงเเค่หวังว่าจะให้ใครสักคนเลิกคิ้วด้วยความเเปลกใจ
 
หรือ ไม่ก็ หวังรอให้สวรรค์มาโปรด โดยที่คุณทำได้เเค่นั่งๆนอนๆ รอความหวัง   ฯลฯ
 
ผมเรียกอาการเหล่านี้ว่า สภาวะ ไร้วุฒิภวะ
 
มันเป็นความสิ้นหวังอีกประเภทหนึ่ง คนบางคนยังจมอยู่กับอารมณ์นี้จนเเก่ จนเฒ่า
 
ผมนึกถึงตัวเองตอนที่เอาลูกเทนนิสยัดเข้าไปในกางเกงขาสั้น เเล้วก็เดินเล่นบนชายหาด หรือ อยู่ดีๆ ก็ขว้างขวดเบียร์ลงบนพื้นหน้าบ้านคนอื่น โดยไม่มีสาเหตุ โดยเเค่หวังให้เขาตกใจ หรือ เเปลกใจเล่นๆ
 
บางทีก็ได้เเต่นอนรอ หวังว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นเองในวันข้างหน้า หวังว่าสถานการณ์จะพาสิ่งดีๆมาให้ โดยที่ไม่คิดจะทำอะไรเลย
 
เเละเเน่นอน…ให้อภัยกับตัวเองได้ตลอดเวลา เเละ ยังอุตส่าห์หวังไว้ว่า คนอื่นจะให้อภัยเราเสมอ
 
ยิ่งในช่วงวัยรุ่นด้วยเเล้ว ผมเป็นมากกว่าที่กล่าวมา อาจจะยังไม่กล้าแฉอะไรเลวๆเกี่ยวกับตัวเอง (หรือ ผมอาจจะไม่ยอมรับว่าผมผิดก็ได้?)แต่เท่าที่รู้ ผมตกเป็นจำเลยของคนรุ่นก่อนอยู่หลายครั้ง เเละ กับหลายๆคน เเละ ยิ่งถ้าผมไม่คิดจะกลับตัว ผมอาจจะสาปสูญไปจากสังคมของคนปรกติไปเลยก็ได้ ……โชคดีที่เเค่เคาะประตูนรก เเต่ไม่ได้เเง้มเปิดประตู เเละ เดินเข้าไป
 
อย่างไรก็ดี ผมจำเป็นต้องหนีออกจากสังคมเดิมๆ ผมเชื่อว่า ถึงผมจะทำดีให้ตาย ภาพลักษณ์เก่าๆ มันก็คงไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำของคนเหล่านั้น
 
เหมือนกับที่ผมจดจำได้เเค่ความเลวของคนบางคนไงล่ะ ……
 
พอโตขึ้น ผมจึงได้รู้ว่า ทฤษฏีเหล่านั้น ผิดหมดทุกข้อ …เราให้อภัยตัวเองได้เสมอ เเต่คนอื่นเขาให้อภัยเรามั๊ย? มีใครจดจำพฤติกรรมดีๆของเรา ถ้าเราทำเเต่เรื่องเลวๆ? การนั่งๆนอนๆ รอสวรรค์มาโปรด เคยมีสวรรค์ลงมาโปรดเราเเม้เเต่สักครั้ง หรือ ไม่?
 
ผมอาจจะโชคดีกว่าคนเลวคนอื่น ที่หาตัวเองเจอ เเละ เลือกที่จะมุ่งหน้าไปเก็บเกี่ยวความฝันของตัวเอง  ใช้เวลาร่วม 10 ปี เวียนว่ายในวงการนักดนตรี เรียนรู้ ผิดถูกจากชีวิตในช่วงนั้น เเละ เป็นครั้งเเรกที่รู้สึกว่าตัวเองมีค่า เพราะเสียงปรบมือของผู้ดู ผู้ฟัง หลอกให้ผมเริ่มเห็นค่าในตัวเอง
 
แม้ว่า มันจะจบลงอย่างล้มเหลวก็เถอะ ผมก็ยังถือว่า ผมโชคดีที่ได้รู้ว่า เรามีสิทธิ์ที่จะหวังได้ เเต่ต้องลงมือทำ
 
ผมอาจจะไม่ใช่ คนสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง เหมือนกับบุคคลที่ผมเคยเขียนถึงมาก่อนหน้านี้…..เเต่ผมมันก็อาจจะเป็นได้เเค่คนที่ยังหวัง เเม้รู้ทั้งรู้ว่า มันสายเกินไปเสียเเล้ว
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s