5 นาที กับ คนสิ้นหวัง ….ประกิต

1
ผมได้ข่าวเกี่ยวกับ"มัน" ก็เมื่อซัก อาทิตย์ที่เเล้วนี่เอง จากปากของ เอ๊ด…………
 
"มาเมืองไทยงวดนี้ มึงต้องระวังๆตัวหน่อยนะ อย่าไปเพ่นพ่านเเถวๆ ซอย 2 บ่อยนัก ยิ่งช่วงเย็นๆ ยิ่งไม่ควร"
 
"ทำไมวะ ? มีอะไร?"
 
"ไอ้ประกิต มันพาเพื่อนรุ่นน้องร่วมคุกของมันมาเพ่นพ่านเเถวๆนี้น่ะสิ"
 
"เฮ่ย จริงดิ ? มากันหลายคนมั๊ย "
 
"ไม่รู้ว่ะ เท่าที่กูจำหน้าได้ก็คนนึง เเม่งสักตั้งเเต่หัวจรดตีน…."
 
2
ประกิต เป็นใคร ? ใครคือ ประกิต? ทำไม ผมต้องกลัวมันนัก ? ทุกอย่างมีคำตอบครับ
 
จริงๆเเล้ว ผมกับ ประกิต เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันในสมัยที่ผมยังเป็นวัยรุ่น ตอนนั้น ผมหย่าขาดกับโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว กำลังอยู่ในสภาวะของ กุ๊ยประจำซอยอย่างเต็มตัว วันๆได้เเต่เลื้อยไปเลื้อยมา ไม่เป็นทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ตกเย็นกินเหล้า ดีดกีต้าร์ เเต่ก็ไม่ได้เน้นไปในทางนักเลงหัวไม้เเต่ประการใด
 
ผมมาได้งานลูกจ้างชั่วคราวในห้างขายส่งเก่าเเก่เเห่งหนึ่ง เเถวๆบ้าน ประกิตก็ได้งานพร้อมๆกับผม หน้าที่ของเราคือ ผู้ช่วยเเคชเชียร์ พอตกบ่ายๆ เราก็ต้องไปวิ่งเก็บรถเข็นในลานจอดรถท่่ามกลางอากาศร้อนระอุ ก่อนกลับบ้านก็กลับเข้ามาช่วยเเคชเชียร์อีกนิดหน่อย
 
ประกิต เป็นคนหน้าเหี้ยมขนานเเท้ ตาโตคมวาว คิ้วดกหนา หน้าเหลี่ยม หน้าตาคล้ายๆตัวประกอบหนังไทยคนหนึ่ง ที่เล่นในเรื่อง องค์บาก 2 (เล่นเป็น นายหน้าซื้อมนุษย์มาโยนให้จระเข้) ฟันหน้ามีร่องรอยผุ เป็นรูดำๆ เล็กน้อย จริงๆเเล้ว เราก็ไปกันได้ดี ในฐานะเพื่อนร่วมงาน เเต่ทั้งๆที่บ้านเราอยู่ซอยเดียวกัน เรากลับคบเพื่อนกันคนละกลุ่ม
 
ครั้งหนึ่ง ประกิต เคยชวนผมโดดงานมานั่งจิบเบียร์ใน ฟู๊ดคอร์ส ของห้าง มันเลี้ยงผม มันบอกว่า มันไถเงินเมียมา ผมในตอนนั้นยังโสด ก็เลยไม่ได้คิดอะไรกับเงินที่มันได้มาจากเมีย เราดื่มกันไป คุยกันไป ดูเผินๆ เหมือนเราจะซี้กันด้วยซ้ำ
 
เเต่เราก็ต้องมาเกลียดกันเพราะเพื่อนๆเเถวบ้านของประกิตนี่เอง….ประกิตมีข้อเสียข้อใหญ่ก็คือ มันชอบเล่นยา ตั้งเเต่สารระเหย ไปยันกัญชา ยาบ้า นี่คือสาเหตุที่ผมไม่สนิทกับมันอย่างลึกซึ้ง เพราะผมไม่เล่นยา ประกิต กับ เพื่อนๆเริ่มทำตัวหนักข้อ พอนานวันเข้า มันกับเพื่อนๆเลยกลายเป็นหมั่นไส้พวกของผม
 
หลังจากที่ต่างคน ต่างออกจากงาน เราก็ยิ่งเดินกันคนละขั้ว ถ้าถามผมว่า น้ำจิตน้ำใจของประกิต เป็นอย่างไร? ผมตอบได้เลยว่า มันเป็นคนที่คบได้ทีเดียวเชียวล่ะ เเต่เพราะว่า เราไม่เหมือนกัน ผมก็อาจจะไม่ได้ดีไปกว่ามัน เราอาจจะชั่วกันคนละเเบบ เเต่ที่เเน่ๆ ผมไม่ชอบเเนวทางของมันกับเพื่อนๆของมัน เเละ ยิ่งหลังจากนั้นที่เพื่อนคนหนึ่งของผมดันไปมีเรื่องกับเด็กๆของประกิต ถึงขั้นเอามีดมาไล่เฉาะหัวกนเเล้ว …ผมกับมันยิ่งไม่ห่างกันออกไป อย่างน้อย ผมก็ไม่เอามันเเล้ว
 
วันนั้น ผมจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น เท่าที่จำได้คือ พวกกับ พวกกำลังจะมีเรื่องกัน เเละ ผมคิดว่า มันน่าจะคุยกันได้ ไหนๆ ก็
เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน
 
"ประกิต คนรู้จักกันทั้งนั้น มึงจะเอาเรื่องเอาราวเลยเหรอ?"
 
"เเล้ว มึงมีปัญหาอะไร? อ้น"
 
"อ้าว ไอ้เหี้ย กูมาคุยกับมึงดีๆ …"
 
"ไม่ต้องคุย กูไม่คุย มึงจะเอายังไง…" ไม่ทันขาดคำดีนัก ผมทิ้งหมัดขวาเข้าที่หน้าของมัน ….มันล้มลงไป เเละ เพื่อนผมอีก 4-5 คนก็กระโดดรุมเข้าใส่……
 
3
หลังจาก นั้นเป็นต้นมา ผมไม่ได้เจอกับมันจังๆอีกเลย ประกอบกับว่า ผมได้ที่อยู่ใหม่ ที่พ่อจัดหามาให้ ผมเลยย้ายออกไปจากที่นั่น…
 
เพื่อนๆจากที่นั่น ก็เเวะเวียนไปหาผมบ้าง มานั่งกินเหล้า เคล้าบรรยากาศบ้านสวน ในเวลานั้น พวกเราเริ่มเป็นผู้ใหญ่ มีงานมีการทำกันบ้าง ส่วนบางคน กำลังจะเรียนจบในระดับ อุดมศึกษา ผมได้งานเป็นชิปปิ้ง ก่อนที่จะลาออกไปเป็นนักดนตรีอาชีพเป็นการถาวร
 
ผมได้ข่าวจากเพื่อนๆ ได้ความมาว่า ประกิตไปแทงคนตายในคาเฟ่เเถวๆบ้าน ถูกตัดสินจำคุก ในข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา ผมรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก เเต่อีกใจหนึ่งก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่ง มันได้รับอภัยโทษออกมาจากคุก ผมคงไปเหยียบเเถวๆนั้นไม่ได้เเน่ๆ
 
เส้นทางชีวิตของผม นับวันยิ่งไกลห่างจากถิ่นฐานเดิมๆ กลายเป็นคนนอนกลางวัน ตื่นกลางคืน ชีวิตมีอยู่เเค่อาพาตเม้นท์ กับ สถานบริการที่ผมทำงานอยู่ หลังจากนั้น 10 ปีให้หลัง ผมไปไกลกว่าเดิม คราวนี้ออกนอกประเทศไปเลย ปีหนึ่งถึงจะได้มีโอกาสกลับมาเมืองไทยสักที เเละ ยิ่งห่างไกลจากเเหล่งเดิมๆที่เคยอยู่ จะมีเเวะเวียนมาบ้าง เป็นบางวัน
 
จนกระทั้ง โจ้ พี่ชายของผม ได้รวบรวมเงินได้ประมาณหนึ่ง เเละ ซื้อ ทาวเฮ้าส์ 2 ชั้น เป็นของตัวเอง เเต่เจ้าตัวก็ยังไม่มีโอกาสได้อยู่เป็นจริงเป็นจัง โจ้ไปเมืองไทยปีละหน ไม่ต่างจากผม เราเลยใช้บ้านหลังนี้ เป็นบ้านพักในเวลาที่เรากลับเมืองไทย เเละ ที่ตลกก็คือ บ้านหลังนี้ ไม่ได้อยู่ไกลจากถิ่นเดิมของเราเลย จัดว่าอยู่ในละเเวกเดียวกันด้วยซ้ำ เเค่ต่างหมู่บ้านเท่านั้นเอง
 
ในทริปล่าสุด ขณะที่ผมนั่งอยู่บนรถเเท๊กซี่ ซึ่งผมนั่งมาจาก เซ็นทรัล ลาดพร้าว จะเข้าไปหาเพื่อนในหมู่บ้าน ผมเห็นร่างของชายฉกรรจ์คนหนึ่ง รูปร่าง เเละ บุคคลิก เป็นที่คุ้นตา ผมเห็นชายคนนั้นถือขวดเบียร์ยืนกระดกอยู่ตรงร้านค้าโชว์ห่วย ปากทางเข้าหมู่บ้าน พอรถยิ่งเข้าไปใกล้ ผมยิ่งคุ้น ก่อนที่จะมุดหน้าหลบลงไปกับเบาะของคนขับ…เพราะมันคือ ประกิต นั่นเอง!!!!
 
ประกิต ดูเเก่ลงไปเยอะ ฟันหน้าหักไม่มีเหลือ ผมไม่เเน่ใจว่า เป็นเพราะฟันผุ หรือ ถูกตีนใครมา จากปากคำของเพื่อนๆ ได้ความมาว่า มันออกจากคุกมาได้พักนึงเเล้ว ผมถามว่า มันดีขึ้นมั๊ย? ปรากฏว่า เพื่อนๆส่ายหน้ากันเป็นเเถว
 
ใครคนนึงบอกผมว่า เมื่อไม่กี่วนก่อน ประกิตเอามีดไล่ฟันคนในวงเหล้า ล่อซะนิ้วขาด เเถมวันดีคืนดี มันก็ยิงปืนขึ้นฟ้าเล่นๆ 
 
ครั้งหนึ่ง ในทริปนั้น ในขณะที่ผมเดินไปซื้อบุหรี่ ที่ร้านหน้าปากทาง ผมเห้นใครบางคนนั่งหันหลังให้ผม กำลังเล่นกีต้าร์อย่างเมามันส์ ผมรีบฉากหลบอย่างเร็ว …เพราะ นั่นคือ มัน!!
 
ถ้าเป็นสมัยวัยรุ่น ผมอาจจะไม่หลบ เเม้ว่าจะกลัวก็เถอะ มันเป็นเรื่องของฟอร์ม เเต่ ณ วันนี้ ผมไม่เเลกเเล้ว ผมกลัวคนเเบบมันที่สุด ถ้าผมเป็นอะไรขึ้นมา ลูกผม เเม่ผม เเฟนผม เขาจะอยุ่กันยังไง?
 
4
"พวกมันหาเรื่องพวกเราเหรอ?" ผมถาม เอ๊ด
 
"เปล่า มันไม่เกี่ยวกับเราหรอก เเต่ระวังๆไว้ก็ดี"
 
"หรือว่า มันหมั่นไส้พวกเราอีกเเล้ว?"
 
"ไม่ใช่ เเต่ว่าวันก่อนนี่สิ…"
 
เอ๊ด เล่าว่า เมื่อไม่กี่วันก่อน ประกิต กับ เพื่อนๆรุ่นน้องที่มาจากคุกเดียวกัน ได้ก่อเหตุอีกเเล้ว พวกมัน พยายามจะรุมโทรม กระเทยเด็ก อายุ 17 คนหนึ่งที่สนามเด็กเล่นหน้าหมู่บ้าน เเต่เด็กคนนั้นหนีเอาตัวรอดมาได้ เเต่ดันวิ่งหนีไปที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีพนักงานบริษัทหนุ่มๆ 4-5 เช่าอยู่รวมกัน มัน กับ เพื่อนๆ เลยประกาศศักดาด้วยการยิงปืนขึ้นฟ้าหน้าบ้านหลังนั้น เเถมกล่าวหาว่า ให้ที่หลบซ่อนกับเด็กกระเทย
 
เรื่องมาจบตรงที่ เจ้าบ้านโทรเเจ้งตำรวจ เเละ ขอไม่ยอม เอาเรื่องถึงที่สุด…..
 
"เรื่องมันไม่จบเเค่นี้"
 
"ทำไม ? พวกมันมาเอาเรื่องเหรอ?"
 
"ประมาณนั้นเเหละ ก็ เมื่อไม่กี่วันนี่เอง พวกมันไปขอร้องเเกมบังคับให้บ้านนั้นถอนเเจ้งความ"
 
"เเล้วไง? เขายอมมั๊ย?"
 
"เขาไม่ยอมสิ ก็เล่นไปยิงปืนหน้าบ้านเขานี่หว่า พอเขาบอกว่าไม่ยอม มึงรู้มั๊ย มันว่ายังไง?"
 
"ยังไงวะ?"
 
"ไอ้ประกิตมันพูดกับบ้านนั้นว่า ‘ถ้างั้น อีก 2 วัน พวกมึงจะได้เห็นดีกัน’ เป็นไงล่ะ ? มาเฟียมั๊ย?"
 
เเละ ผมก็เชื่อว่า ประกิต ไม่ได้เเค่ขู่ …..
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s