5 นาที กับ คนสิ้นหวัง ตอน น้าเล็ก

"ผมกระโดดลงมาจากฟากฟ้าสู่หมู่บ้าน…….." ผมไม่ระบุชื่อหมู่บ้าน มันเป็นที่ๆผมเคยอาศัยอยู่ในช่วงอายุระหว่าง 16-19 ปี ประโยคข้างต้น เป็นของ น้าเล็ก ขี้เมาประจำหมู่บ้าน ที่เมาได้ตลอดเวลาจนไม่น่าเชื่อ
 
ตอนที่ผมย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ผมออกจะตกอกตกใจกับสภาพของน้าเล็ก ชายร่างสูงโย่ง ผมรองทรง ตาขวาง อยู่ในเครื่องเเบบ กางเกงขาก๊วย เสื้อกล้าม หรือบางทีไม่ใส่เสื้อเลยด้วยซ้ำ น้าเล็ก เป็นน้าของเพื่อนสาวคนนึงในกลุ่มเพื่อนๆ เเกดำรงชีวิตด้วยเหล้าขาว 28 ดีกรี มีไม่กี่ครั้งที่ผมเห็นเเกตอนไม่เมา ซึ่งก็ดูน่าจะคุยกันได้รู้เรื่อง เเต่พอเหล้าขาวก๊งเเรกเข้าปากเท่านั้นเเหละ….
 
"ผมเป็นอดีตทหารพลร่ม กระโดดจากฟากฟ้าลงมาสู่หมู่บ้าน….สมัยหนุ่มๆ ผมเป็นขาใหญ่เเถวๆราชดำเนิน สมัยนั้นถามดูได้ ใครไม่รู้จักผม เล็ก ราชดำเนิน" ….นี่คือ Dialog ที่ผมได้ยินบ่อยๆ จนชินหู บางทีถ้าเเกเเก่ดีกรีจัดๆ เเกก็จะควักรูปในสมัยที่เเกเป็นทหารพลร่มออกมาให้ชม
 
พวกผมไม่ค่อยชอบเเกซักเท่าไหร่หรอก …เปล่าครับ เเกไม่ได้มากร่าง หรือ อาละวาดอะไร เเต่เบื่ออีตรงที่เเกชอบมาขอตังค์ ขอเหล้ากิน ไอ้เราก็สมเพชเเก ไม่อยากด่า เเต่ก็ไม่อยากส่งเสริมให้เเกกินเหล้า ไหนๆ ก็เป็นน้าของเพื่อน เเละที่สำคัญ…เปลืองเหล้า หรือบางทีเเกก็จะหยิบของในบ้าน พวกปลากระป๋อง หรือ ผักกาดกระป๋องออกมาเเลกเปลี่ยนกับการขอเหล้ากิน  เเต่ไม่มีใครอยากจะรับ ..มันรู้สึกไม่ดีอย่างไรบอกไม่ถูก
 
"น้าเล็ก เอาหมูตุ๋นโสมมาให้กิน เนี่ยเคี่ยวเป็นวันเลยนะเนี่ย "วันหนึ่งเเกยกชามเเกงมาตั้งตรงวงเหล้า สนามเด็กเล่นที่ประจำของผม กับ เพื่อนๆ
 
"น้ำเเกงหวานมากๆ พวกนายลองดูสิ เเต่ ขอเหล้าให้เราซักเเก้วสิ" น้าเล็กเริ่มตลกบริโภค
 
ผมลองใช้ช้อนควานในชามเเกง…เจอก้อนกรวด ก้อนเบ้อเริ่ม!!
 
ผมเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเเกมาบ้าง เขาว่ากันว่า เดิมทีเเกเป็นศิษย์เก่า กรุงเทพการบัญชี (หรือ BBC) ครั้งหนึ่งเเกโดนทำร้ายจิตใจจากพ่อ ด้วยสาเหตุใดผมไม่เเน่ชัด จำได้เลาๆว่า พ่อของเเกโยนรองเท้าคู่ใหม่ของเเกทิ้ง …นั่นคือสาเหตุทั้งหมดในการกินเหล้าของเเก ..คนบางคนก็อ่อนไหวอย่างไม่น่าเชื่อ
 
ถ้าคุณไม่รู้จักเเก คุณอาจจะคิดว่า เเกเป็นเเค่ไอ้ขี้เมาจรจัด ..เเต่จริงๆเเล้ว น้าเล็กมาจากครอบครัวที่มีชาติตระกูล (มีคำว่า ‘ณ’ อยู่ในนามสกุล)มีพ่อที่เป็นอดีตข้าราชการอันดับสูง มีพี่สาว น้องสาวที่เป็นไฮโซ …เเต่ก็เเปลกที่มีพี่ชายที่ไม่ต่างไปจากตัวเเกซักเท่าไหร่ เเต่ ลุงหนุ่ม เลือกที่จะเสพ เฮโรอิน …หนักข้อกว่าอีก
 
ลุงหนุ่ม ไม่ถูกกับน้าเล็ก ด้วยเหตุผลไหนไม่ทราบ ถ้าลุงหนุ่มเจอน้าเล็ก น้าเล็กก็จะโดนกระทืบ เเต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ ลุงหนุ่มไม่ค่อยกลับบ้าน เเต่ถ้าเเกกลับมา เราก็จะเห็นน้าเล็กในสภาพช้ำตีน เเต่ตอนนี้คงจะไม่มีเเล้วล่ะ เพราะลุงหนุ่มชิงตายไปเสียก่อน เพราะเสพยาเกินขนาด
 
ครั้งหนึ่ง ไอ้ปอ เพื่อนผมเคยเจอดีจากน้าเล็ก วันนั้น ไอ้ปอ เเวะซื้อบุหรี่ที่ร้านยายอ้อย มันเห็นน้าเล็กกกำลังนั่งพล่ามด้วยความเมากับประโยคเดิมๆ
 
"ผมอ่ะนะ เมื่อก่อนเนี่ย ราขดำเนินนี่ถิ่นผมเลย ไม่มีใครกล้า พี่อ้อย เชื่อป่ะ"เเกเล่าเรื่องเก่าๆ …"ใครหือ ผมไม่ต้องทำเอง มีลูกน้องจัดการให้"
 
"โห เล็ก ราชดำเนิน…เล็ก ขี้เมา ล่ะมั๊ง น้า" ไอ้ปอ เปิดปากเเซวเเบบไม่เกรงใจ เเต่มันลืมมองดูข้างๆตัวน้าเล็ก ที่มีชายฉกรรจ์ 2 คน นั่งอยู่ข้างๆ
 
"ไอ้เด็กเหี้ย มึงเเซวใคร " 1 ในนั้น ลุกขึ้นพร้อมชักมีด….
 
"เฮ่ย ไม่มีอะไรๆ ลูกหลานๆ " น้าเล็กห้ามทัพ หมอนั่นนั่งลงเเต่โดยดี เเต่ก็ยังมีฮึดฮัดอยู่บ้าง มาทราบเอาภายหลัง จึงรู้ว่าเป็นลูกน้องเก่าของน้าเล็ก
 
เเสดงว่า ฉายา "เล็ก ราชดำเนิน" ไม่ใช่เรื่องตลก!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s