เรื่องสั้น นักดนตรี (ภาคพิเศษ)

ผมไม่รู้ว่า ผมพลาดเรื่องนี้ไปได้ยังไง เพราะเมื่อซัก 3 ปีก่อน ผมเคยรวบรวมความจำ เขียนเรื่องราวสมัยที่ยังหากินกับอาชีพนักดนตรี มีทั้งเเฉ ทั้งด่า …เเต่ทำไม ผมลืมคนๆนี้?
 
พี่ เนาว์ ชายร่างเล็ก ผมยาว หยิก ตาคม ผิวคล้ำ ชอบใส่เสื้อลายสก๊อต เข้าในกางเกงยีนส์ ขาลีบ เหมือนเเฟชั่นสมัย ยุค เเฟนฉัน พี่เนาว์ เป็นมือเบส เหมือนกับผมนี่เเหละ  ผมรู้จักกับเเกตั้งเเต่สมัยเเรกๆที่ผมเล่นดนตรี
 
วันนั้น ผมเข้าไป sound check ที่ร้านข้างๆร้านประจำที่ผมเล่นอยู่ (เจ้าของร้าน เปิดร้าน 2 ร้านติดกัน รวยซะ)ร้านประจำของผม เล่นเพลงไทย เพลงโจ๊ะ สำหรับวัยรุ่น ส่วนอีกร้านจะเป็นบรรยากาศเเบบผู้ใหญ่ๆ
 
"อ้น…มีคนเค้าขอลองเบสของอ้น น่ะ" น้า จ่า เดินขึ้นมากระซิบ ในขณะที่ผมกำลังปรับตู้เเอมป์อยู่
 
"เอาสิ น้า มาได้เลย ว่าเเต่ใครล่ะ?" ผมถาม
 
"เพื่อน คุณต้อง น่ะ" อ้อ ..เพื่อนเจ้าของร้าน
 
ผมขยับขึ้นไปเล่นกีต้าร์เเทน กลั่นสำเนียง blues เเบบงูๆปลาๆ เเบบมือเบส เล่น กีต้าร์ ในขณะที่ พี่เนาว์ เล่นเบส 12 bars blues ไล่ตามมาติดๆ
 
วิจารณ์กันตรงๆคือ ก็ พื้นๆ ไม่มีอะไรเเปลกใหม่ พี่เนาว์ เป็นมือเบสธรรมดาๆ ไม่่ได้เป็นเทพมาจากไหน ไอ้ที่เเกเล่น ก็เป็นพื้นฐานที่มือเบสทุกคนควรที่จะรู้
 
จากวันนั้น ผม ก็เลยกลายเป็นลูกศิษย์พี่เนาว์ไปโดยปริยาย ทั้งๆที่ เคยเห็นพี่เนาว์เล่นเเค่ครั้งเดียว เเต่คงเป็นเพราะคำพุดของเเกมากกว่า ที่ทำให้ผมรู้สึกไปเองว่า เเกเก่ง
 
"เมื่อก่อน พี่เล่นอยุ่ที่ร้าน กอซอ ที่ เพชรบุรี เป็นร้านของ ทอม ดันดี" เเกเล่าประวัติส่วนตัว
 
"งั้น พี่ก็เล่นเพลงเพื่อชีวิตมาก่อนน่ะสิ" ผมเดาสุ่ม
 
"เฮ้ย พี่ไม่เล่นหรอก เพลงเเบบนั้น เสียมือ พี่เล่่นสามชิ้น เล่นเพลงของ วง queen ล้วนๆ" โห
 
ลงว่า เล่นเพลงของ queen มาก่อน ก็น่าจะต้องเก่งในระดับนึง เพราะ John Decon มือเบสของ queen นี่ก็ถือว่า เป็นเทพ คนนึงเลยล่ะ
เเต่..เอ๊ะ? ใช่เหรอ? …ก็…ไม่หรอก ผมเห็นพี่เนาว์เล่นเเค่ครั้งเดียว ผมไม่ควรที่จะประเมินเเกต่ำ
 
เรากินเหล้ากันบ่อย กินในร้านมั่ง กินที่ร้านต้มเลือดหมูมั่ง ไอ้ร้านต้มเลือดหมู ปากซอยเสนาฯ ก็เป็นเเค่ร้านต้มเลือดหมู เค้าไม่ได้ขายเหล้าหรอก มีเเค่ ต้มเลือดหมู ข้าวเปล่า น้ำชา…เราเอาน้ำชานี่เเหละ มากินกลั้วคอ เเละ กระดก หงส์ทอง เพียวๆ เจ้าของร้านก็ช่างใจดี ไม่บ่น เเม้ว่า เราจะสั่งต้มเลือดหมูเเค่ 2 ถ้วย กับ น้ำชา สองโหล(เค้าขวดโหล เป็นขวดน้ำชา)
 
ทุกๆครั้งของการกินเหล้า ผมมักจะโดนพี่เนาว์สอน ปนติติง เเต่จะหนักไปในทางติติงมากกว่า ผมพยายามคิดว่า รุ่นพี่กำลังสั่งสอนผมอยู่ ก็เลยต้องฟังๆไป พี่เนาว์เเกติได้เสียทุกเรื่อง บางทีก้มีที่ความเห็นไม่ตรงกันบ้าง เเต่ในที่สุด ผมก็ต้องยอม…รุ่นพี่ ประสบการณ์เยอะ ผมก็ควรที่จะฟังเขา…ใช่มั๊ย?
 
"พี่ว่า เพลง hotel california อ้นเล่นออกมาไม่ใช่ ว่ะ" เเกเปรยขึ้นมาในคืนหนึ่ง
 
"ผมเเกะมาดีเเล้วนะพี่ มันก็ไม่มีอะไรยากนี่ พี่" ผมงง
 
"เเกะให้มันชัดเจนหน่อย รุ่นใหญ่เค้ามาฟัง เค้าจะว่าเอาได้"
 
ประมาณนี้เเหละครับ ผมฟังอะไรๆประมาณนี้บ่อยมากๆ ยิ่งภายหลัง เเกถูกดึงตัวไปเล่นกับ วงคันทรี่ รุ่นใหญ่วงหนึ่ง เเกยิ่งกร่างหนักเข้าไปใหญ่ เเกข่มผม กับ ป้อม (มือเบสอีกคนหนึ่ง ที่ตกชะตากรรมเดียวกันกับผม)
 
"ทิ้งไปได้เเล้ว เบสบูโรทั่งตัวนี้น่ะ" เเกหมายถึง เบส Aria Pro II ของผม
 
"ทิ้งมัน เเล้วผมจะเอาที่ไหนเล่นล่ะพี่" ฮ่วย…
 
"เก็บตังค์ซื้อใหม่ได้เเล้ว…ดูเบสตัวใหม่ของพี่ดิ" เเกชี้ไปที่ เบส Status รุ่นโปร จาก อังกฤษ ของเเก
 
"ไว้มีตังค์ ค่อยว่ากัน" ผมตัดบท ไม่อยากเถียง
 
หลังๆ ผมห่างจากเเกไปด้วยหน้าที่การงาน มีบ้างที่เเวะไปกินเหล้าบ้านเเก ตอนเย็นๆ เเถมได้ฟังเทศน์จากเเก เหมือนปรกติ หลังๆ ผมเปลี่ยนไปเป็น เก็บเอามาขำ เพราะยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกว่า มันเป็นเพียงเเค่ รุ่นพี่ ข่มรุ่นน้อง
 
ก่อนที่ผมจะย้ายมาอยู่อเมริกา เป็นจังหวะที่ วงของพี่เค้าเเตกพอดี พี่เนาว์ก็เลยเป็นคนทื่ผมเห็นว่า เหมาะสมที่จะมาเเทนที่ เพราะวงท้ายสุดที่ผมเล่นอยู่ ค่อนข้างจะเล่นเพลงยาก เเกคุยได้ขนาดนั้น เเกคงเก่งน่ะเเหละ
 
รู้จักกันมา 8 ปี ผมเคยเห็นเเกเล่นครั้งเดียว ในวันเเรกที่ผมรู้จักเเก เเต่เพราะคำพุดคำจาของเเก ทำให้ผมเดาไปเองว่า เเกคงจะมีอะไรเจ๋งๆซ่อนไว้บ้าง
 
ผมเห็นเเกเล่นๆ เเว๊บๆ อีกทีนึง ตอนที่ขึ้นไปแจมกับวงของผม เป็นเหมือนการซ้อมกลายๆ ผมพยายามฟังให้ชัดๆว่า เเกเล่นยังไง เเถม ดันเป็นเพลง hotel california ที่เเกเคยติผมว่า เล่นไม่เหมือน….ผมฟังเวอร์ชั่นของเเก …เเกก็เล่นไม่เหมือน เเถม ใช้สายบนที่มีเสียงต่ำเล่น hotel california ของพี่เนาว์ เลยฟังดูบวมๆ ชอบกล
 
จนผมมาอยู่ที่นี่เเล้ว ผมถึงได้รู้ว่า ทางวง เอาพี่เนาว์ออกในภายหลัง ผมรุ้สึกเเย่เหมือนกันที่ทำให้ทางวงผิดหวัง เเละ พี่เนาวืก็คงจะผิดหวังด้วย ผมนึกถึงคำพูดของ น้าหนึ่ง นักร้องนำ….
 
"พี่เนาว์เป็นไงมั่งพี่ โอเคมั๊ย?" ผมโทรหาน้าหนึ่ง ในคืนวันหนึ่ง
 
"กู เอามันออกเเล้ว"
 
"อ้าว ทำไมล่ะพี่ ผมว่า เเกก็โอเคนะ"
 
"โอเคห่าอะไร ไอ้เนาว์มันเล่นเป็นเเต่เพลงคันทรี่ ตา เบิ้ม (เจ้าของร้าน) ยังบอกกูเลย ว่า มึงเลือกมาผิดคน"
 
"ไม่รู้นี่…ก็ …" ผมพูดไม่ออก ผมไม่เคยเห็นเเกเล่นชัดๆ ซักเท่าไหร่
 
"กู เอาไอ้เล็ก มาเเทนเเล้ว ไม่ต้องห่วง" น้า หนึ่งบอก " กูนึกเเล้ว กูก็หมั่นไส้ว่ะ ทำเป็นเเอ๊ค กูตั้งเเต่วันเเรกที่มาคุยกันเเล้วว่า พอได้เพลงที่พวกเราเล่นบ้างมั๊ย เเหม เเม่งตอบว่า ได้มากกว่า 50% ถุยสสส์"
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s