Inspiration

Flight นั้น คงเป็น Flight ที่ผมจดจำไปจนวันตาย
 
มันเป็นไฟลท์เเรกในชีวิต เป็นการนั่งเครื่องบินครั้งเเรกในชีวิต ผมเองก็ไม่นึกว่ามันจะทรมานขนาดนี้ เริ่มต้นที่ ดอนเมือง ไป นาริตะ ,ญี่ปุ่น ต่อไปที่ ดีทรอย เเละ เข้าชาร์ล๊อต เมืองที่ผมลงหลักปักฐานอยู่ทุกวันนี้
 
ไฟลท์จาก ดอนเมือง ไป นาริตะ เป็นช่วงที่ผมกำลังอยู๋ในระหว่างทำใจ  ผมเพิ่งเดินจากเพื่อนๆที่ผมรัก มีเพื่อนบางคนที่เป็นพนักงานในการท่าอากาศยานได้เข้าไปส่งผมถึงหน้า Gate
 
"ขอกูยืมโทรศัพท์หน่อยสิ" ผมบอกกับไอ้ป๋อ มันก็ยื่นให้ผมเเต่โดยดี ผมกดโทรศัพท์ไปหาเธอ….
 
"พี่ไปแล้วนะ" ผมเกริ่นสั้นๆ
 
"ไปไหน?" เธอทำเสียงงงๆ เเต่เหมือนกับเธอรู้
 
"ไป…อยู่กับเเม่"
 
"ทำไมพี่ไม่บอกหนูก่อน" เธอเสียงสั่น
 
"ก็โทรมาบอกเเล้วนี่ไง" ผมไม่รู้จะตอบเธอยังไง
 
"หนูทำผิดอะไร ??ทำไมพี่ทำอย่างนี้"
 
"ขอโทษนะ…เครื่องจะออกเเล้ว พี่ไปล่ะ เเล้วจะติดต่อมานะ" ผมตัดบท
 
ผมได้ยินเสียงหวีดร้องเเว่วๆ เเต่ผมชิงวางหูไปก่อน……….
 
ผมมีเหตุผลของผม จะว่าเห็นเเก่ตัวก็ใช่ ผมอาจจะอยากได้ยินคำอวยพรมากกว่า การร่ำลา อาลัย ร้องไห้ …ผมเกลียดน้ำตา เเต่ส่วนลึกในใจ ผมยังคงรู้สึกผิดมาจนบัดนี้
 
ไฟลท์เช้ามืด เป็นไฟลท์ที่วุ่นวาย ผม ลูกน้ำ เเละ ตั้ม พี่ชายคนโต เราเดินทางด้วยกัน ตั้มมาเมืองไทยในจังหวะที่ผมกำลังจะไปพอดี ในขณะที่อากาศเมืองไทยในเดือนเมษายนกำลังร้อนเเทบไหม้ อากาศที่ญี่ปุ่นกลับเย็นสบาย เพราะเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิของที่นั่น ไอ้ป๋อให้เเจ๊กเก๊ตกับผมมาตัวนึง เเละ สำทับไว้ว่า อากาศในซีกโลกตอนเหนือกำลังหนาว ตอนนั้น ผมนึกภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
 
ไฟลท์จาก นาริตะ ไป ดีทรอย เป็นไฟลท์ที่กินเวลานานมาก ประมาณ 14 ชั่วโมง ผมกับลูกน้ำได้ที่นั่งเเถวกลาง ส่วนตั้มได้ที่นั่งริมหน้าต่างด้านหลัง ผม กับ ลูกน้ำ ก็เหมือนกับคนที่หูหนาตาเถื่อนที่ไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน ภาษาก็ไม่ได้ ….
 
"what would you like $%*())_++__(*T%GHJK " ผมจับใจความได้เเค่นั้นจริงๆ ตอนที่ เเอร์ โฮสเตท มาเทค ออร์เดอร์
 
"………………………………." ผม กับ ลูกน้ำ ทำหน้าเอ๋อ ยัยป้านั่นเเกคงรู้เเล้วว่า เราสองคนไม่ได้ภาษา
 
เเกเลย ใช้วิธีชี้ลงบนเมนูให้ผมดู เเละให้ผมชี้ว่าต้องการอะไร ผมรู้สึกอายไม่น้อยเลย ที่ต้องมานั่งเป็นเบื้อใบ้เเบบนี้ 
 
ในไฟลท์นั้น เสริฟอาหารสองมื้อ เเละ ของว่างอีกมื้อนึง ตลอดเวลา ผมรู้สึกเหมือนกับว่า ผมกำลังโดนผู้โดยสารคนอื่นๆหัวเราะเยาะอยู่ ทีเเรก ผมไม่รู้สาเหตุหรอก เเต่พอสังเกตุดูดีๆ จะเห็นได้ว่า เสียงหัวเราะจะดังขึ้นในระหว่างที่ ยัยป้า เเอร์โฮสเตท คนเดิม กำลังเสริฟ
อาหารให้ผม กับ ผู้โดยสารคนอื่นๆในโซนที่ผมนั่ง  ผมจับใจความได้เลาๆว่า เเกกำลัง make fun ใส่ผม ในเรื่องที่ผมไม่รู้ภาษาอังกฤษ
 
ผมผิดตรงไหนล่ะ? ผมว่า วันๆนึง ลูกเรือต้องพบเจอกับผู้โดยสารเเบบผมไม่มากก็น้อย  ผมขอตำหนิลูกเรือสายการบินนี้ ที่ไร้มารยาทกับผู้โดยสาร เเทนที่จะให้ความช่วยเหลือ
 
อากาศที่ ดีทรอย หนาวจริงๆ หนาวสุดๆ ผมสัมผัสได้ตั้งเเต่ออกมาจากงวงช้าง ลืมหน้าหนาวบ้านเราไปได้เลย เเจ๊กเก๊ตของไอ้ป๋อชักจะเอาไม่อยู่ ผมเอามือซุกไว้ในกระเป๋า เหลือมืออีกข้างเอาไว้หิ้วเบสตัวที่ใช้เมื่อครั้งยังเป็นนักดนตรี
 
‘Visitor’ ‘Resident card holder’ ความรู้ภาษาอังกฤษระดับ ปวช 1 ของผมยังพอเเยกเเยะออกว่า มันเเปลว่าอะไร ผมเดินตรงไปยังช่องตรวจคนเข้าเมือง สำหรับ Resident card holder ในฐานะที่ผมได้ใบเขียวเข้าประเทศสำหรับ ผู้อพยพถาวร
 
"%&*()_+*&*()__+(" เสียงโวยวายเป็นภาษาอังกฤษดังไล่ตามหลังมา ผมคุ้นเสียงๆนี้จัง หันไปผมเห็นยัยป้า เเอร์กี่ คนเดิม ….อะไรกับกูนักหนาวะ?
 
"GET HIM!!!" คำๆนี้เเหละ ที่ผมได้ยินชัดมากๆ ผมเห็นตั้มหยุดเดิน คว้าเอกสารเข้าเมืองของผมไปให้ยัยป้าเเกดู ผมเห็นเเกทำท่าอ่อนลง ก่อนที่จะเลี่ยงเดินไปทางอื่น
 
ผมมาทราบเอาภายหลังว่า ยัยป้าเเกเข้าใจผิดว่า ผมหูหนาตาเล่อ เดินเข้าผิดช่อง เเกคงคิดว่า ผมเป็นนักท่องเที่ยวที่มาอเมริกาเพียงชั่วครู่ ชั่วยาม เเกเลยตะโกนบอกผมด้วยความหวังดี เท่านั้นไม่พอ เเกยังช่วยประกาศให้ชาวบ้านรู้ เเถมจะให้ยามสนามบินมาหยุดผมอีก!!!!
 
ผมจำเหตุการณ์นี้ไม่ลืม ผมจำได้ว่าผมโง่ยังไง สิ่งเเรกที่ผมเริ่มทำในประเทศนี้ คือ เข้าเรียน ESL Class (English As Second Language)ผมไม่มีวันให้ใครมาหัวเราะเยาะผมเเบบนี้อีก
 
ทุกวันนี้ ภาษาอังกฤษของผมมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าเดิมมากนักหรอก เเต่ผมกลับไม่รู้สึกเหนื่อยหน่ายที่จะเรียนรู้มัน ภาพในวันนั้น เป็นเเรงบันดาลใจอย่างดีสำหรับผม ยัยป้า เเอร์กี่ มันยังตามหลอกหลอนผม เเละ ผมก้เริ่มที่จะด่ามันกลับได้เเล้ว
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Inspiration

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

    เอาให้หนักๆๆๆๆๆๆๆๆ

  2. rung says:

    อ่านสเปซเฮียแล้วหายเบื่อ..ไม่ยาว ไม่สั้นเกิน ดีกว่าอ่านพอคเก๊ตบุ๊ค มันยาวเกินปาย… (สนใจชีวิตเฮีย) อิอิ จะว่าไป… ขยันเขียนนะเนี่ย…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s