Lonely Stranger ……โลกของคนเหงา

i must be invisble,no one know me.
 
i have crawled down -dead -end streets,on my hands and knees.
 
 
i was born in ragin’ thrist, A hunger to be free.
 
but i’ve learned through the years,don’t encorage me.
 
 
’cause i’m a lonely stranger here,well beyond my day.
 
and i don’t know what’s going on,i’ll be on my way.
 
 
when i walk,stay behide,don’t get close to me.
 
’cause its sure to end in tears,so just let me be
 
 
some will say that i’m no good,maybe i agree.
 
take a look ,then walk away,that’s all right with me.
 
เพลงนี้ ของ Eric Clapton ผมได้ยินครั้งเเรกใน อัลบั้ม unpluged …ชุด คอร์ด E, Am,ในช่วงอินโทร ให้อารมณ์ขัดเเย้งอย่างมาก เพราะมันไม่ใช่ทางที่มันควรจะเป็น แต่กลับให้อารมณืเหงาอย่างประหลาด สมกับชื่อเพลง lonely stranger จริงๆ
 
ยิ่งฟัง ก็ยิ่งเหงา….
 
ผมชอบอยู่อย่างเหงาๆ เเต่ผมกลับชอบเดินเข้าหาความรื่นเริง ผมเป็นเเถวหน้าของคนรักปาร์ตี้ เเต่พอปาร์ตี้ถึงจุดไคลเเม๊กซ์ ผมมักจะปลีกวิเวก  บางทีหายไปเฉยๆ ไปนั่งอยู่คนเดียว ถามตัวเองว่า ผมมาทำไมที่นี่…ประสาท
 
โลกของคนเหงา ไม่มีใครเข้าใจ มันเเปลกเเยกไปจากโลกที่มีคนอยู่รวมกันหลายๆคน มันเป็นโลกส่วนตัวที่ไม่อยากให้ใครเข้ามา คนชอบเหงา กับ คนขี้เหงา เเตกต่างกัน ในขณะที่คนขี้เหงา กำลังวิ่งหนี่ความเหงา คนชอบเหงากำลังพยายามปลีกตัวจากโลกที่วุ่นวาย…
 
ครั้งหนึ่ง ในขณะที่ผมกำลังได้ที่กับปาร์ตี้เลี้ยงส่ง ทุกคนกำลังสนุก ผมก็กำลังสนุก การกลับมาเจอเพื่อนเก่า เเละได้ใช้ชีวิตอยู่กับเเวดวงเดิมๆที่ห่างหายกันมานาน มันเป็นความสุขประเภทหนึ่ง ที่คนไกลบ้านอย่างผมไม่จะได้สัมผัสบ่อยนัก
 
เพลงดัง เเต่เสียงของพวกเราดังกว่า เสียงดนตรี ragge สาดเข้ามา …get up satnd up,stand up for your right….บรรยากาศรอบๆข้าง มีเเต่คนเมา บ้างก็มาเป็นคู่ บ้างก็มาเป็นกลุ่ม ทุกคนดูมีความสุขกับเหล้าดี ดนตรีเข้ม…..
 
อยุ่ๆ ผมก้พบว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่ที่ลานจอดรถหลังผับ จุดบุหรี่สูบ เเละ ผมก็เริ่มเดิน…..ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดหมายอยู่ที่ไหน ผมเเค่อยากเดิน จาก ซอยสารสิน สู่ สวนลุมพินี่ …ไปยัน รพ. จุฬา ฯ
 
…..เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ตอนที่ผมกำลังจะเดินตัดเข้า ถนน วิทยุ…
 
"กู ออกมาเดินเล่น ไม่ต้องห่วง เมากันรึยังล่ะ?" ผมตอบรับ
 
"ติสท์เเดกรึไง ไปไม่บอกไม่กล่าว" เสียงด่าเกรียวกราวมาตามสาย
 
"กูสบายดี พวกมึงตามสบายเหอะ" ผมบอก ก่อนที่จะวางสายไป มันก้สั่งเสียอะไรกับผมไว้มากมาย
 
ผมเดินชมกรุงเทพฯยามดึกไปจนถึง ตี3  เเวะซื้อเบียร์หนึ่งกระป๋อง ก่อนที่จะเดินต่อ
 
ในขณะที่หัวสมองกำลัง rewind ภาพทุกๆภาพในทริปนั้น ก่อนที่ผมต้องจำจากมันไป……สู่โลกความจริง
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Lonely Stranger ……โลกของคนเหงา

  1. Bridget says:

    ชอบอารมณ์อย่างนี้มากมากมันทำให้เข้าไปอ่านบันทีกอีกหลายหน้าHello Stranger — นะค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s