Dancing

ใครชวนผมเต้นรำ ผมโกรธตายห่าเลย…ผมเกลียดการเต้นรำพอๆกับ เกลียดต้มข่าไก่ กับ รถเมลล์เล็กสีเขียว
 
ผมเคยไปเธคตั้งเเต่สมัย เดอะ พาเลซ ถนน วิภาวดี ผมจำไม่ได้ว่า ดริ๊งค์ละเท่าไหร่ (สมัยนั้น ไม่นิยมเปิดขวด)เบียร์สดผสมน้ำจนเเทบไม่มีรส ,151 ผสมน้ำเเดง ที่มีเเต่น้ำเเดง กินยังไงก็ไม่เมา ผมไปงั้นๆเเหละ ไม่เคยสนุกสักครั้ง ไปดูเค้าเต้น ผมเองไม่เต้นหรอก
 
หมดยุค ดิสโก้เธค สู่ ผับห้องเเถว ยุคที่ดาราเริ่มเปิดผับ จากดิสโก้เธคที่เวิ้งว้าง เเยกฟลอร์เต้นรำ กับ ที่นั่ง ไปสู่ยุคเก้าอี้สูง นั่งเเทบจะเกยกัน ไม่ก็ผับคันทรี่ กับ เพื่อชีวิต ที่มีหัวควายเป็นสัญลักษณ์อมตะ (บางที่มีล้อเกวียนด้วยเเน่ะ) สมัยนั้น ผมทำงานเป็น busboy อยู่ที่ KFC สาขา มาบุญครอง …เพื่อนผมมันชอบกันนัก ผับเเถวๆปากซอยราชครู ชื่อ Boston (ผมสังเกตุว่า หลังจากนั้น มีคนนำชื่อ บอสตัน มาใช้เป็นชื่อผับกันหลายที่ในเวลาต่อมา ไม่รู้อะไรนนักหนา กับไอ้เมืองบอสตัน) ผมคงเป็นคนเดียวที่นั่งรถเมลล์มาเที่ยวผับ ผมเลิกงานราวๆ 5ทุ่ม บางทีผมก็ได้เเวะลงรถเมลล์เเถวๆนั้น สมัยนั้นยังไม่มีมือถือ ผมต้องสุ่มเสี่ยงเข้าไปดูว่าเพื่อนมาตามนัดหรือเปล่า
 
ที่นั่น เป็นที่เดียวที่ผมเต้น เต้นเเบบไม่มีการประดิษย์ท่า เเละ เป็นที่ๆเดียวที่ผมรู้สึกสนุกกับการเต้น สงสัยเป็นเพราะว่า พวกผมไปทีเป็นสิบ ยึดมุมๆนึงเอาไว้โดยที่ไม่มีคนนอก ผมเลยรู้สึกสนุกที่เต้นกับคนคุ้นเคย ในยุคที่ เพลงของ คริสติน่า อะกีล่าร์ (ไม่ใช่ อะกีเลล่าร์)ยึดครองชาร์จเพลงเเด๊นส์ ทุกๆผับต้องเปิดเพลง นินจา หรือ ไม่ก็ พลิกล๊อค เล่นเพลงนี้เมื่อไหร่ เต้นกันขาขวิด
 
ยุคนั้น เป็นยุค นายร้อยบุก นร.เตรียมทหาร มักจะมากันทีเป็นร้อย ในช่วงศุกร์ เสาร์ อย่าได้ไปมีเรื่องด้วยเชียว กองตีนเเน่ๆ เเถม เป็นลูกใครกันบ้างก็ไม่รู้ …วันนั้น ในขณะที่ผมกำลังยืนเเอ่นด้วยความเมาอยู่บนชั้นลอยของร้าน มือถือเบียร์สิงห์ กระป๋อง (ที่นั่น ขายเบียร์กระป๋อง) ตาเหม่อมอง ไปที่ลูก mirror ball หรือ ลูกไฟดิสโก้ ผมซดเบียร์เฮือกสุดท้าย เเต่ดันเกิดมือไม้อ่อนอีท่าไหนไม่ทราบ กระป๋องเบียร์หลุดมือ ร่วงลงไปข้างล่าง โดยไม่ได้ตั้งใจ……
 
ไม่นานเกินรอ….เพื่อนที่เห็นเหตุการณ์รีบดึงผมออกมาจากตรงนั้น เพราะมีชายในชุดซาฟารีเดินมาถามเเถวๆนั้นว่า ตะกี้ ใครโยนกระป่องเบียร์ลงไป โชคดีที่ไม่มีใครเห็น เเต่โชคร้ายที่ไอ้การ์ดคนนั้นมันเห็นเเล้ว เเต่มันเเกล้งถามเฉยๆ มันเดินตรงมาที่ผม….
 
"น้อง โยนกระป๋องเบียร์ลงไปทำไม หมั่นไส้ นร. เตรียม เหรอ?." อ้าว กู …งานเข้า
 
"เปล่าครับพี่…ผมไม่ได้โยน" ผมโกหก ตาใส ใครจะไปรับล่ะ
 
"ตะกี้ มีคนเห็นว่ามึงยืนอยู่ตรงนี้นี่หว่า" สรรพนามเริ่มเปลี่ยน
 
พอไอ้การ์ดคนนั้น เดินออกไป เหมือนกับว่าจะลงไปเคลียร์กับ นร. เตรียม ที่ทำท่าว่าจะลุกฮือ ตามประสาคนพวกมาก มีใครอีกสองสามคนเดินสวนขึ้นมา เหมือนจะจับผมไปสำเร็จโทษ…..
 
ผมมุดอีท่าไหนก็ไม่รู้ หนีออกมาได้ รีบกระโดดขึ้นเเท๊กซี่ หายไปอย่างไร้ร่องรอย!!!!
 
ผมไม่รู้ว่า มันเกี่ยวกันมั๊ย หลังจากนั้น ผมไม่เคยเต้นที่ไหนอีกเลย มันไม่สนุกเหมือนที่ บอสตัน
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Dancing

  1. Au says:

    หุ หุ คุณเงียบไป ลืมกันแล้วละมัง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s