รูปถ่าย

รูปถ่ายตอนผมอายุได้ซัก 16 ตกหล่นอยู่ในบางซอกมุมของโรงรถ ซึ่งกลายเป็นที่เก็บของโดยไม่ต้องประกาศ อะไรๆก็ถูกสุมไว้ในนี้ รูปนี้ คงเป็นรูปที่ถูกส่งมาจากเมืองไทย ในช่วงวันเวลานั้น

ผม …เด็กวัยรุ่น รูปร่างผอมสูง ผมสั้น เรียบร้อย เเต่เเววตาฉายเเววปฏิเสธอย่างชัดเจน ผม…ในช่วงเวลาที่พยายามครั้งเเล้วครั้งเล่าที่จะเป็นส่วนหนึ่งกับ"พวกเขา" เเต่ผมกลับไม่เคยทำสำเร็จเเม้เเต่ครั้งเดียว ผม…คนที่ต้องถูกโยกย้ายไปทั้งชีวิต ด้วยความจำยอม เเละ จำใจ

เชื่อไหม? ในชีวิตผม ผมย้ายที่อยู่มาเเล้วมากกว่า 10 ครั้ง มีเพียงไม่กี่ครั้ง ที่ผมรู้สึกดี เเละ รู้สึกเเค่ว่า มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการย้ายข้าวของไปอยู่ที่อื่น ส่วนอีกหลายๆครั้งนั้น ผมกลับรู้สึก อาลัย อาวรณ์

ภายใต้การบงการของบุคคลที่เป็นผู้หวังดี ด้วยศักดิ์ เเละ ความข้องเกี่ยว..ชีวิตของผมจึงมีคนหน้าใหม่เข้ามาเกี่ยวข้องอยู่เรื่อยๆ เเม้ว่าผมจะไม่เต็มใจนัก บ้างก็ดี บ้างก็ร้าย บ้างก็เหมือนกับว่าดี เเต่ที่จริงเเล้ว ร้ายกว่าที่ใครจะเชื่อว่าร้าย เเละ ที่เเย่ไปกว่านั้น ก็คือ บางคนเชื่อว่า เขาไม่มีวันที่จะร้ายกับผม

โจ้ กับ ผม มักจะได้ไปด้วยกันเสมอ เราสองคนมักจะตกอยู่ในวงล้อมด้วยกัน เราไม่เคยกอดคอกันร้องไห้เหมือนกับหนังละครทีวี ทุกครั้งที่เราโดนรังเเก เราทำได้เเค่มองหน้ากัน ตาปริบๆ

โจ้ เเยกตัวออกไปจากชีวิตผม ตั้งเเต่เข้าเรียนระดับอุดมศึกษา เเละหลังจากนั้น เรากลับเผชิญหน้ากัน ผมอยู่ในฐานะ "เด็กเลว" ที่เอาเเต่สร้างปัญหา เเต่ โจ้ อยู่ในฐานะของผู้ปกครองอีกคนหนึ่ง บทบาทของโจ้ เริ่มเปลี่ยนไป

ผมไม่ลืมว่ามันเกิดอะไรขึ้น เราไม่พูดกันเป็นปีๆ  ผมหนีจากนรกตรงนั้นได้สำเร็จ ผมยืนได้ด้วยตัวเอง เเม้จะกระจอก เเต่ผมก็ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไร

เเละ ก็มีเพียง โจ้ คนเดียวที่ยอมรับในวิถีของผม หลังจากที่พิสูจน์กันเเล้วว่า ผมไม่ได้ต้องการที่จะเป็นคนเลว ผมเเค่เป็นผม ในขณะที่คนอื่นๆ ยังมองผมเเบบเดิม ผมเลยได้เเต่หนีห่างจากสังคมตรงนั้นไปทุกทีๆ

10 ปีที่ผมได้รับอิสรภาพ ผมใช้มันอย่างฟุ่มเฟือย ลองผิด ลองถูกด้วยตัวเอง เป็นขี้เมา เป็นพ่อของลูก เป็นสามีเฮงซวย เป็น เเละ เป็น เเละ เป็น อะไรอย่างที่ผมอยากเป็น

เเละเเล้ว วันหนึ่ง ผม กับ โจ้ ก้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ในฐานะ ผู้ร่วมทุกข์ เหมือนเมื่อหลายปีก่อน ด้วยวัย เเละ วุฒิภาวะ เราค่อนข้างจะประนีประนอมกันมากกว่าเดิม ต่างคนต่างทำงานเพื่อรับใช้ครอบครัวที่เเตกสลายมาหลายปี ผมมี ลูกน้ำ อีกคน ที่เป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด ในวันนี้ ลูกน้ำเป็นวัยรุ่นเเล้ว

ผมละสายตาจากรูป เงยหน้ามองกระจก อายุที่ล่วงเลย ริ้วรอยที่มาเยือนบนใบหน้า เป็นสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผมกำลังจะผ่านวันเกิดของตัวเองไปในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ผมมองหาเเววตาปฏิเสธคู่เดิม มันก็ยังอยู่เหมือนเดิม มันเเค่อ่อนโยนลงไปกว่าเดิมนิดหน่อย  คงเป็นเพราะผมรู้สึกได้ว่า ผมได้เป็นส่วนหนึ่งกับพวกเขาเเล้ว เเม้ผมอยากจะปฏิเสธก็ตาม

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s