ผันผ่าน คืนเเละวัน

(กทม.,บ่ายวันหนึ่ง ในฤดูหนาว เมื่อ 13 ปีก่อน)

ผมชงกาเเฟถ้วยเเรกของวันนั้น ถ้วยกาเเฟจับไปด้วยคราบคาเฟอิน มันเป็นถ้วยกาเเฟสำหรับผู้โดยสารของการบินไทย ด้านนอกสีเทา ด้านในสีขาว ผมได้มันมาจากไอ้โจ เพื่อนร่วมห้อง พนักงานต้อนรับของสายการบิน จริงๆเเล้ว ถ้วยกาเเฟเเบบนี้เป็นวัสดุที่ต้องทิ้งเลยหลังจากที่ใช้ไปแล้วครั้งเเรก ต้องไม่มีครั้งต่อไป (no reuse)เเต่ผมไม่เคยใส่ใจ ยังคงใช้มันไปเรื่อยๆ ตายก็รู้เองล่ะ

ผมถือถ้วยกาเเฟมาตั้งไว้บนวิทยุเครื่องเก่า ยี่ห้อ silvano เสียบสายเเจ๊คเข้าไปพ่วงต่อไปยังเบส washburn สีเขียวกลางเก่า กลางใหม่ ผมกำลังจะเริ่มวันใหม่เหมือนเช่นวัตรปฏิบัติที่ทำเสมอมา วิทยุโบราณตัวนี้ กับ เบส เป็นสมบัติมีค่า(หมายถึง เอาไปจำนำได้)ทั้งหมดที่ผมมีอยู่ มันเป็นวิทยุ 2 หัวเทป เเละ สามารถจะเป็น เเอมป์พลิไฟเออร์ ในตัวเดียวกัน ผมจึงสามารถที่จะเสียบเเจ๊ค เล่นเบสไปด้วยได้ เเต่มีข้อเเม้ว่า ห้ามเปิดดังมากเกินไป เพราะมันไม่ได้ถูกออกเเบบมาให้รับสัญญานเเรงๆ จากเครื่องดนตรี

ผมฝึกอย่างเอาเป็นเอาตายเเบบนี้ทุกวัน วิธีฝึกก็ไม่มีอะไรมาก ผมไม่เคยซื้อวีดิโอเเนะเเนวการฝึกมาดู ผมอาศัยเเกะเพลง ถึงมันจะเป็นเพลงที่ผมไม่ได้เอาไว้ใช้เล่นในเวลาทำงานก็เถอะ เป็นวิธีฝึกที่โบราณเเละลูกทุ่งเอามากๆ ในสายตาของน้องๆนักดนตรีรุ่นใหม่

อาหารมื้อเเรกปาเข้าไปบ่าย 3 ไม่ก่วยเตี๋ยวเรือป้าเซ็กซ์(เเกเเก่เเล้ว เเต่ทำตัวเซ็กซี่ ผมเลยเรียกเเกอย่างงั้น)ก็ ข้าวขาหมู ตอนนั้น ผมหนักเเค่ 80 kg เท่านั้น มันไม่เเปลกถ้าเทียบกับส่วนสูง 190 cm ผมกินข้าวขาหมู ข้าวหมูกรอบ ข้าวหมูเเดง ข้าวมันไก่ อย่างเอนจอยส์ปากได้อย่างไม่สนโลก ทุกวันนี้ต้องงดบ้าง ไม่ใช่ว่าห่วงหล่อหรอก (เพราะมันไม่มีวันจะดีไปกว่านี้ได้อีกเเล้ว)น้ำหนักตอนนี้ปาเข้าไป 100kg  อายุก็ไม่ใช่น้อยๆเเล้ว ผมกลัวที่จะอยู่อย่างทรมานไปจนตายน่ะ!!!

มันเรียบง่ายอย่างบอกไม่ถูก เงินเดือนก็พออยู่ได้  ไม่เดือดร้อน ไม่เป็นหนี้เป็นสิน หาได้ 9,000 บาท ก็กินเท่านั้น หาได้ 30,000บาท ก็กินเท่านั้น ไม่เคยเหลือเก็บ
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

(Charlotte,NC ฤดูร้อน 3 ปีก่อน)

ผมเพิ่งกลับมาจากเมืองไทยเเบบกระเป๋าฉีก เหลือติดตัว $30 เอง เเต่ไม่มีปัญหาหรอก ทำงานอาทิตย์เดียว ผมก็มีเงินสด รวมทั้งเช็คเงินสดอยู่ในมือเเล้ว ก่อนขึ้นเครื่อง ผมซื้อบุหรี่มาร์ลโบโร่ เมนทอล มากักตุนไว้เเล้ว 2 cartons ที่เมืองไทยขายถูก carton ละ 350 บาท เเต่ที่นี่ carton ละ $29 !!! พันกว่าบาท เข้าไปแล้ว สำหรับข้าวปลาอาหารไม่ต้องห่วง อาศัยกินที่ร้าน สบายไป

ห้องนอนถูกจัดไว้เป็นระเบียบ ลูกน้ำจัดห้องให้ผม ในช่วงระหว่างที่ผมอยู่เมืองไทย ลูกน้ำกลายเป็นเด็กสองวัฒนธรรม ที่มีความเป็นไทยในตัว เเต่กระโดก กระเดก กล้าพูด กล้าเถียงเเบบเด็กอเมริกัน  ผมก็เลยต้องพลอยเป็นพ่อเเบบสองวัฒนธรรมไปด้วย ไม่งั้นรับมือไม่ไหว จะตีมันก็ไม่ได้ ตั้งเเต่ลูกน้ำเกิดมา ผมยังไม่เคยตีลูกน้ำซักเเปะนึง ไม่ใช่ว่าใจดีหรอก ผู้ชายร่างยักษ์อย่างผม ลงว่าได้ออกเเรง ลงไม้ลงมือ ลูกน้ำคงถึงกับหยอดน้ำข้าวต้ม คิดได้อย่างงั้นเเล้ว ผมเลยตัดปัญหา….ด่าอย่างเดียว

ฤดูร้อนที่นี่ ร้อนไม่ต่างกับเมืองไทย บางวันอ้าวเหมือนกับหน้าฝนในเมืองไทย ถ้าอยู่ในห้องครัว ยิ่งร้อนเป็นสองเท่า เป็นช่วงที่ผมทุกข์ทรมานที่สุด ผมต้องซื้อเสื้อยืดผ้าบางๆ สีขาวเอาไว้เป็นโหลๆ ใส่มัน 6 วันเลย กับกางเกงขาสั้น เวลามาทำงาน ผมใส่รองเท้าเเตะ เพราะผมจะเก็บรองเท้ากระดำกระด่างเอาไว้ที่ร้าน ทำยังไงก้ได้ ให้สบายตัวที่สุด ดล่งที่สุด เเม้เเต่กางเกงใน ผมยังใช้สีขาวเลย ยิ่งสีทึบเท่าไหร่ มันยิ่ง contact กับความร้อนเท่านั้น

ผมทำงานได้อาทิตย์เดียว ผมก็หยุดอีกเเล้ว ผมไปเมืองไทยช่วงพฤษภา เเต่กลับมาก่อน กรกฏา ซึ่งเป็นเดือนที่ผมได้หยุด 7 วัน ในช่วงอาทิตย์เเรกของเดือน เนื่องในโอกาส independent day หรือ เรียกอีกอย่างว่า 4 of july เป็นวันที่อเมริกา ประกาศอิสระภาพ ไม่ขึ้นต่อ เครือจักรภพอังกฤษ (Great briten)

ช่วงวันหยุดที่นี่ มันจะมีอะไรให้ทำล่ะ …ไม่มีหรอก นั่งๆนอนๆ ดูละคร เล่นเน็ต เเต่งเพลง เหล้าเบียร์ งด….เพราะดื่มกินมาพอเเล้วจากเมืองไทย ผมซื้อละครมาดู 2-3 เรื่อง ดื่มกาเเฟจัดกว่าเดิมทีสมัยที่อยู่เมืองไทย จาก 2 กลายเป็น 3 ถ้วย ต่อวัน  เเละ ถ้าผมไม่งดเหล้าเบียร์ ผมอาจจะกลายเป็นหมีควายได้ง่ายๆ หุ่นให้เสียด้วย

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

(กทม. คืนส่งท้ายปีเก่า เมื่อ 12 ปีก่อน)

ผมจำไม่ได้ว่า ผมดื่มอะไรไปบ้าง ช่วงงานชุกเเบบนี้ อะไรๆมันก็ดูราวกับว่าสดใสไปหมด มีเเต่การเฉลิมฉลอง….ผม น้าหนึ่ง พี่ต่อ พี่บิ๊ก น้ามัม กำลังอยู่ในช่วงท๊อปฟอร์ม มีงานตั้งเเต่หัวค่ำ ไปยันเที่ยงคืน ที่เเรกเป็นเทศกาลเบียร์สด ใครขับรถผ่านไปมาเเถวๆสี่เเยกรัชโยธิน คงอาจจะผ่านตามองเห็นผมยืนเเอ่นด้วยความเมา เขย่า ร๊อค เเอนด์ โรล เฮฟวี่ เมทัล ไปยัน โมเดิร์น ร๊อค …จากใจ นักดนตรีขี้เมา สู่คนเมา….

เรากลับไปที่ร้านที่เล่นประจำ คนอุ่นหนาฝาคั่ง ลูกค้าหน้าคุ้นๆทั้งนั้น กว่าจะขึ้นไปตั้งเครื่องได้ ก็ล่อไปหลายเเก้ว เเถมในกระเป่าก็ยังมี หงส์ทองเเบน ที่ผมเอามาผสมกับน้ำในกระติกน้ำเเข็งสำหรับนักดนตรี …ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าผมดื่มอะไร  เเละ ใครจะไปสนล่ะ ว่าผมจะเมาหรือไม่…ใช่มั๊ย?

เราอัดกันเเบบสุดตีน เล่นกันเเบบไม่ต้องพักหู ตั้งเเต่ pink floyd ไปยัน nirvana เเต่ลูกค้ายังคงเหนียวเเน่น สะใจบรรดาหูเหล็ก หูไหล หูไฟบัลลัยกัลป์ เบส washburn กลางเก่ากลางใหม่ตัวนี้ เสียงบาง ไม่หนาเเน่นเหมือนกับ fender presition หรือ Tobias killer B เเต่มันก็อยู่รับใช้ผมมานาน อย่างซื่อสัตย์ ผมไม่ใช่มือเบสประเภทเก่งกาจ ผมเป็นประเภทเล่นเหนียว อึด ทน ไม่ตกหล่น เเต่ อาจจะหาความพริ้วไม่ได้ เเต่โชคดีที่ผมมีทีมที่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พี่บิ๊ก มือกีต้าร์

พี่บิ๊ก เป็นอาจารย์ของผมโดยไม่ต้องประกาศ เเกเป็นนักดนตรีคนเดียวบนโลก ที่ผมนับถือทั้งกายเเละใจ นักดนตรีห้องอัด โนเนม เเต่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการสร้างสรรค์ เเกสร้างลูกโซโล่ดีๆ ท่อนจบดีๆให้กับทางวง เเถมข้อคิดดีๆ ที่ผมจดจำมันมาจนทุกวันนี้ แม้ว่า ผมจะไม่ได้ใช้ชีวิตในวิถีนักดนตรีเเล้วก็ตาม

คืนนั้น ทางร้านประจำของเรา เอาเหล้ามาเเจก เเถม พี่เบิ้ม เจ้าของร้านก็ยังมาร่วมเเจมกับเรา ปรกติเเกไม่ค่อยสุงสิงกับนักดนตรีเท่าไหร่ เเต่ในคืนนั้น ทุกอย่าง open พี่เบิ้มหอบกีต้าร์โปร่ง มานั่งเล่นกันกับเรา โดยมีผม กับ พี่บิ๊ก ช่วยเล่นบ้าง สนุกสนานกันไปถ้วนทั่วกัน

ใครจะไปรู้บ้างว่า คืนนั้น เป็นคืนสุดท้ายที่ผมได้ร่วมดื่มกับพี่บิ๊ก……เเกจากพวกเราไปในเดือนกุมภาฯ หลังจากวันส่งท้ายปีเก่าในปีนั้น ด้วยโรคมะเร็งในสมอง….

ทุกๆครั้ง ที่ผมหวนนึกถึงชีวิตนักดนตรีอาชีพ  ผมจะเห็นภาพพี่บิ๊กทุกๆครั้ง เเม้ว่า เเกจะไม่อยู่ร่วมโลกกับผมเเล้ว

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

(Charlotte 30 นาที ก่อนหน้านี้)

ผมลูบคลำกีต้าร์ Takamine ES 340 S ตัวใหม่ ที่ผมเพิ่งซื้อมาหมาดๆ สไลด์สาย A จาก คอร์ด B สู่คอร์ด E ป้อนสำเนียง Blues กับเพลง hey hey ของ Eric Clapton ดนตรีบลูส์ เป็นสิ่งที่ผมนำมาใช้ฝึกฝนกีต้าร์ ซึ่งผมเพิ่งเริ่มฝึกกีต้าร์เป็นจริงๆเป็นจังมาเมื่อไม่กี่ปีนี่เอง

ผมเคยเป็นมือเบส เเต่ผมเล่นกีต้าร์ได้ ผมไม่ได้หมายความว่า เล่นกีต้ารืได้อย่างมืออาชีพ ผมก็เเค่พอเล่นได้ในวงเหล้า ปัญหาคือ อุปกรณ์ เชื่อมั๊ย? สมัยที่ผมอยู่เมืองไทย ผมไม่เคยมีกีต้าร์เป็นของตัวเองเลยซักตัว มีก็เเค่เบส ที่ใช้สำหรับทำมาหากินอยู่ตัวเดียว ตอนหลังขายไอ้เจ้า washburn กลางเก่ากลางใหม่ ให้กับเด็กรุ่นน้อง เเละ เข้าสู่ระบบผ่อนส่ง ผ่อนเบสตัวใหม่โดยผ่านบริษัท อีซี่ส์ บาย ….ผมไม่ได้ซื้อเบสที่ดีไปกว่าเดิมเท่าไรนักหรอก มันก็ยังคงเป็น washburn อยู่ดี เสียงก็ยังคงบาง ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก มีดีกว่าก็ตรงวัสดุ อุปกรณ์บางตัว เท่านั้นเอง

เเต่พอมาอยู่ที่นี่ ผมอยากได้อะไร ผมก็ได้….ผมเปลี่ยนอุปกรณ์อัดเสียงไปแล้ว 3 ชุด ซื้อเบส 5สาย ของ warwick รวมไปถึง เบส fender presition รุ่นคลาสสิค เเถมกีต้าร์ไฟฟ้า Epiphone Les Paul deluxe เเละ กีต้าร์โปร่งไฟฟ้าอีก 3 ตัว ผมซื้อเเละสะสมเป็นบ้าเป็นหลัง จนห้องนอนเต็มไปด้วยกีต้าร์เเละเบส หันไปทางไหน มีเเต่เครื่องดนตรี ผมพร้อมที่จะทำเพลงได้ทุกเมื่อ ถ้าผมมีไอเดีย ฝีมือการเล่นกีต้าร์ก็เริ่มดีขึ้นๆ เพราะฝึกกีต้าร์ในเเบบ บลูส์ สไตล์ มันเลยทำให้ผมเล่นกีต้าร์คนเดียว เเต่ ฟังดุเหมือนเล่นสองคน เพราะผมฝึกการเล่นภาคริทึ่ม เเละ เมโลดี้ ไปพร้อมๆกัน

เเต่….ทุกๆครั้งที่ผมจับกีต้าร์ ผมจะรู้สึกทุกครั้งว่า อะไรบางอย่างมันขาดหายไป….เเม้ว่า วิญญานนักดนตรีดวงเดิมมันยังคงสิงสู่อยู่ในร่างของผม

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to ผันผ่าน คืนเเละวัน

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     

    เฮียทำให้อรนึกถึงตัวเอง อรยังคงรักการเขียนเช่นที่เคย ยังคงขีดเขียนบ้างเมื่อมีโอกาส และในเวลาที่จินตนาการเริ่มโบกปีก แต่ทำไมอรรู้สึกว่า อรไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่เหมือนคนเดิมที่ขีดเขียนอะไรต่อมิอะไรอย่างที่เคยเป็น อรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมันขาดหายไป บางที สิ่งที่ขาดหายไปของเฮีย กับอร อาจเป็นสิ่งเดียวกัน
     
    ถ้าเฮียค้นพบคำตอบ อย่าลืมบอกอรด้วยนะ ….
     

  2. pongpat says:

    วิธีคิดเดิมๆมันหายไป….อายุมากขึ้น เร่าร้อนน้อยลง หรือ อายุมากขึ้น เร่าร้อน โหยหามากขึ้น …ตรงๆนี้ ยังเป็นปริศนาอยู่ (ฮา)ไม่เเน่ใจว่า เป็นเพราะวัย(อายุมากขึ้น ต่อมบางอย่างฝ่อ (ฮา)) หรือ รู้สึกเหมือนกับเด็กคนนึงที่ตกอยู่ในสภาพโดนเเย่งของเล่นชิ้นโปรด ….ข้อหลังเนี่ย น่าคิดมาก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s