ไอ้ผัด ..ไอ้กุ้ย …หมาชั่ว (2)

นอกจาก การกัดกันให้เป็นที่น่ารำคาญเเล้ว พฤติกรรมของพวกมันก็น่าเบื่อ ต่างฝ่ายต่างน่าเบื่อคน(ตัว)ละเเบบ…..
 
ไอ้ผัด ถูกเลี้ยงมาเเบบสปอยล์ กินดี อยู่ดี นอนบนเตียงร่วมกับคน จะสุ่มสี่สุ่มห้่าไปอุ้มมันก็ไม่ได้ พวกขู่ คำรามใส่เลย ดีไม่ดี กระโจนกัดเอาซะงั้น ผมเคยโดนไอ้ผัดกัดมา 2-3 ครั้งเเล้ว ครั้งเเรก ผมโดนมันกัดด้วยความไม่รู้  เคยเล่นกับหมาตัวอื่นที่เราเคยเลี้ยงเเบบนี้ ไม่เห็นพวกมันจะกัดผมเลย ..ผมก็เเค่เอามือกำไปที่ปากของมันเเล้วก็บีบเต็มเเรง …เท่านั้นเเหละ มันกระโจนกัดผมเลย (สมควร)
 
ครั้งที่ 2 ในขณะที่ผมกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา พร้อมกับกินมันฝรั่งทอดไปด้วย โดยที่มีเเม่นั้งอยู่ข้างๆ เเละ ไอ้ผัดนั่งอยู่บนตักเเม่ ด้วยความตะกละ  ไอ้ผัดมันเอาตีนเขี่ยผมเป็นระยะๆ เพื่อขอเเจมมันฝรั่งทอดด้วย ผมก็ต้องป้อนมันไปด้วย อยู่ๆผมก็เกิดหมั่นไส้ขึ้นมา กระตุกหนวดของมันเล่น …มันครางเเฮ่ๆ เบาๆ เเล้วก็กระโจนกัดผมเลย ลุกหนีเเทบไม่ทัน
 
พอหลังๆ ผมเริ่มจับจุดมันออก ประการเเรกที่ต้องระวัง คือ อย่าไปเล่นกับมันในเวลาที่มันอยู่กับพี่ชายคนโต ซึ่งเป็นคนที่ไอ้ผัดเกรงใจที่สุด (โดยที่มีเเม่รักษาการณ์ในเวลาที่พี่ไม่อยู่บ้าน)เพราะมันจะดุเป็นพิเศษ เข้าใกล้หน่อยไม่ได้ ต้องฮื่อๆ เเฮ่ๆใส่ ผมเดาว่า ไอ้ผัดมันคงยกให้พี่ผมเป็นจ่าฝูง เเละ ยกให้เเม่เป็นรองจ่าฝูง …อันนี้คือ ธรรมชาติของหมาจริงๆ  ใครที่มันกลัว เเละ ปราบไม่ได้ คือ จ่าฝูง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หมาตระกูลนักล่า ซึ่ง ค๊อคเกอร์ ก็เป็นหนึ่งในนั้น เดิมที นายพรานฝึกหมาค๊อคเกอร์ สำหรับเก็บนกเป็ดน้ำในฤดูล่านกเป็ดน้ำ  เเละ ฝึกไว้สำหรับตามล่ากระต่าย  สัญชาติญานเหล่านี้ไม่เคยจางหายไปจากพวกมัน ส่งผ่านต่อมาจากบรรพบุรุษ มาจนปัจจุบัน  รวมไปถึงการต่อสู้เพื่อเป็นจ่าฝูงด้วย เเต่มันจะพิจารณาจากอะไรนั้น ผมไม่ทราบ เพราะผมไม่ใช่หมา (ฮา)
 
ประการที่สอง คือ อย่าไปตะครุบตัวมันจากด้านหลัง หรือ เเสดงท่าตะปบ เหนี่ยวรั้งตัวมัน หรือ เเม้เเต่เอามือกางคลุมใบหน้ามัน เหตุผลคือ มันเป็นท่าที่ดูเหมือนกำลังจะประทุษร้ายมัน ไอ้ผัด มีลักษณะคล้ายๆ คนเป็นโรคกลัวที่เเคบ มันไม่ชอบถูกกดทับ หรือ ดันเข้าไปจนมุม ..ถ้าไปทำกับมันอย่างนั้น มันก็จะสู้ในเเบบหมาจนตรอก เเม้ว่า เราจะไม่มีเจตนาร้ายกับมันก็เถอะ…หมามันคิดได้ไม่ลึกเท่้าเราหรอก
 
ส่วนข้อเสียอื่นๆ ก็คงจะเป็นเรื่องของความตะกละของมัน  ผมเคยทำให้มันเชื่อง เดินตามผมรอบบ้านได้ เพราะ ช๊อคโกเเล๊ต เพียงชิ้นเดียว มันตามผมไปหลังบ้าน หน้าบ้าน ตามจนถึงห้องนอน พองับประตูไม่ให้มันเข้า มันก็หมอบรอหน้าห้อง เเละ เอาตีนเขี่ยประตู เเกรกๆ เป็นที่น่ารำคาญยิ่งนัก  จนผมต้องเปิดประตูให้มันเข้าไป พอมันได้กินช๊อคโกเเล๊ตเรียบร้อยเเล้ว มันก็ดมๆหาต่อในห้องว่ายังพอจะมีเศษๆหลงเหลืออยู่หรือไม่ พอมันไม่เจอ มันก็จะมานอนหมอบหน้าประตู เเละ เริ่มข่วนประตูอีกรอบ เพื่อจะเปิดตูดหนี….ชั่วจริงๆ
 
พอช่วงดึกๆ ไอ้ผัดก็เริ่มง่วง  ถ้ามันไม่ตามเข้าไปนอนในห้องเเม่ มันก็จะเที่ยวเดินเอาตีนเขี่ยประตูห้องโน้นห้องนี้ เเละ เราก็จำเป็นต้องเปิดประตูให้มัน จากนั้น มันก็จะเดินขึ้นไปนอนบนเตียงเราอย่างสง่าผ่าเผย ราวกับว่าเป็นเตียงของมัน
 
ทั้งหมดนี้ คงเป็นเพราะพวกเรารุมกันรักมัน  ไอ้ผัด ถึงจะมีหน้าตาอันชั่วร้าย เหมือนคนง่วงตลอดเวลา เเต่มันก็มีขนยาว ขาวนุ่มสวย สะอาด น่ากอด น่าจับ ใครเห็นมันก้ต้องชอบ เเละ ไอ้นี่ก็เลวมาก  ทีกับคนเเปลกหน้านะ มันกลับทำท่ากระดี๊กระด๊า อยากให้เขาจับ อยากเล่นกับเขา เเต่ทีกับคนในบ้านนะ ไม่ถูกใจ พวกคำรามใส่…
 
ไอ้กุ้ย เลยคิดว่าตัวเองเป็นหมาหัวเน่า เพราะใครๆก็เอาเเต่รุมกอดไอ้ผัด…เป็นที่มาของศึกสองพ่อลูก
 
จริงๆเเล้ว พวกเราก็รักไอ้กุ้ย นะ …ถึงมันจะเป็นหมาผอม หยองกรอดก็เถอะ  ไอ้กุ้ยดูจะมีความเป็นหมามากกว่าไอ้ผัด คือ มันเห็นเราทุกคนเป็นนาย จะทำยังไงมันก็ไม่โกรธ เเต่…ไอ้กุ้ยก็เป็นอันตรายสำหรับเพื่อนบ้าน…อย่าให้มันได้หลุดไปล่ะ  เคยมีอยู่ครั้งนึง มันกระโดดงับไอ้โอ๊ค เพราะนานๆมันเห็นไอ้โอ๊คเสียทีนึง  หมาก็คือหมา มันจะเชื่องกับคนที่คุ้นเท่านั้น เเละ มันก็เเยกเเยะไม่ออกว่า ไอ้โอ๊ค คือลูกของเเม่ เเละ น้องของพวกเรา จึงต้องใช้เวลาระยะนึง กว่ามันจะคุ้นเคย เเละยอมรับว่า ไอ้โอ๊ค เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว
 
ครั้งหนึ่ง  สาวเเต๋ว เพื่อนร่วมงานคนลาวของผม เคยมาเยือนที่บ้าน ในตอนนั้นเธอไม่ทันระวังตัว เเละ ไม่เห็นไอ้กุ้ยที่ย่องเข้ามาเงียบๆ เเละ ทันใดนั้น มันก็กระโดดงับเข้าที่ข้อมือของหล่อน  เดชะบุญที่เเต๋วใส่เสื้อเสว๊ตเตอร์ตัวหนา (ตอนนั้นเป็น ฤดูหนาว)ด้วยความที่ไอ้กุ้ยตัวเบา มันก็เลยห้อยตัวต่องเเต่ง ปากงับชายเสื้อ ยายเเต๋ว ก็ประสาทช้าเหลือเกิน หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มีหมาตัวนึงกำลังงับชายเสื้อห้อยเเขวนอยู่ตรงนั้น ดีที่เเม่เห็นก่อน เลยตาลีตาเหลือกคว้าไม้ไล่ตีไอ้กุ้ย เล่นเอายายเเต๋วหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ตัวว่าโดนอะไรเข้าไป  เเละ ปวารณาตัวว่าจะไม่เข้าใกล้ไอ้กุ้ยเด็ดขาด
 
อีกอย่างนึงที่น่ารำคาญคือ ความปากเปราะของมัน เวลาที่พวกเราเพิ่งถึงบ้่าน เราจะเห็นหัวดำๆของมันโผล่มาจากหน้าต่าง จากนั้น มันก็เริ่มลงมือ(ปาก)เห่าๆๆๆๆๆ เสียงดังน่ารำคาญ ถึงจะเป็นการเห่าด้วยความดีใจที่เห็นนายก็เถอะ  เเต่ไอ้นี่มันเห่าไม่เลิกไม่เเล้ว  ไม่รู้มันจะดีใจอะไรนักหนา พอเห่าเสร็จ มันก็เริ่มจะเดินมาหาเรื่องไอ้ผัด ประมาณราวกับจะบอกว่า ..อย่าเเย่งซีนกู ไม่งั้นสวย..บางที ไอ้กุ้ยฉี่รดหัวไอ้ผัดด้วยซ้ำ (การฉี่ เป็นการเเสดงอำนาจอย่างหนึ่งของหมา เป็นไปได้ทั้ง ฉี่เพื่อบอกอาณาเขต หรือ ฉี่ทับรอย เพื่อท้าทาย)ไอ้ผัดก็ไม่มียอม ฮื่อๆเเฮ่ๆใส่กันได้เเปปนึง ก็ กระโจนเข้าหากัน กัดกันอุตตลุด…..เป็นเเบบนี้ เกือบทุกวัน
 
นี่คือ ความชั่วร้ายของพวกมัน ….ผมไม่ได้เกลียดพวกมัน รักมันด้วยซ้ำ  เเต่บางทีก็เบื่อพฤติกรรมน่ารำคาญพวกนี้จริงๆ ไปเมืองไทยทีไร ผมก็คิดถึงเเต่พวกมัน กับ ห่วงลูก เเค่นั้น การที่เราคลุกคลีกับหมามากๆ มันก็ทำให้คนเราเป็นไปเเบบนี้ได้เหมือนกัน
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s