ท่องโลก กับ ไอ้นิน

นิน เป็นเด็กช่างก่อสร้าง เราไปเรียน รด. พร้อมๆกัน เเทนที่มันจะสนิทกับพวกเด็กช่างก่อสร้างด้วยกัน มันเสือกมาสนิทกับพวกผม ซึ่งเป็น นศ.ช่างยนต์
 
พวกเรารู้จักกับมันตอนเรียน รด. นี่เเหละ ยังจำภาพตอนที่มันกระชากเด็กนักเรียน รร. คู่อริลงมาจากรถเมล์ให้พวกเรายำเล่นๆ ในฐานะที่เป็นมีพวกมากกว่า ไอ้นั่นก็ซวยไป เพื่อนๆของมันก็ดันลงมาช่วยไม่ทัน  พอตื้บได้หอมปากหอมคอ เราก็วิ่งไปฝั่งตรงข้ามหนีอาญาทหาร เพราะตราบเท่าที่ยังอยู่ในชุด รด. เราก็ต้องถูกซ่อมด้วยกฏเกณท์เเบบทหาร เผลอๆ อาจจะถูกทำให้หมดสภาพนักศึกษาไปเลย
 
พวกเด็กช่างก่อฯ กลับไม่มีใครเอาไอ้นิน ในทีเเรกผมก็ไม่รู้สาเหตุหรอก  มีเพื่อนๆบางคนเเอบกระซิบมาว่า ที่เขาไม่ค่อยเอามันก็เพราะว่า มันชอบก่อเรื่อง หรือ ซ่าส์ในเวลาที่มีพวกเท่านั้น เเต่พอเอาจริงๆ คนน้อยๆ มันกลับไม่มีฤทธิ์ เเถมตีนไว วิ่งเร็วกว่าใครๆ
 
มันอาจจะเคยมีพฤติกรรมเเบบนั้นมาก่อน เเต่พวกเราไม่รู้ เห็นมันก็ลุยดี คบไว้ก็คงไม่เสียหลาย ไหนๆก็กลับบ้านทางเดียวกัน เเละจำเป็นต้องเกาะกลุ่มกัน หลายๆจุดที่เราผ่าน มักจะมีโจกท์เดินเพ่นพ่านอยู่ ถ้าไม่ทำอะไรกัน ก็อาจจะมีเเจกของลับกันบ้าง เป็นการบอกไปในตัวว่า กูไม่กลัวมึง
 
เพราะไม่อยากจะกลัว เเละ เเสดงความกล้าเเบบไร้สาระนี่เเหละ…..ถึงตายกันมาเยอะเเล้ว
 
"ใครจะไปยานนาวา กับกูมั่ง?" ไอ้นิน ถามพวกเราในตอนบ่ายเเก่ๆของวันศุกร์
 
"ไปทำหอกอะไรตั้งไกลวะ? บ้านมึงอยู่ลาดพร้าว พ่อมึงอยู่ยานนาวาเหรอ?"ใครบางคนถามกึ่งด่า
 
"พ่อมึงสิอยู่ยานนาวา…เอ่อ…กูจะไปหาเเฟนกูน่ะ"
 
"เเฟนมึง? ทำไมอยู่ซะไกลวะ ? ไปเจอกันได้ยังไง ?โรงเรียนเราอยู่ตั้งดอนเมือง?"
 
"ไม่ช่ายๆ เค้าเป็นเด็กรุ่นน้องกูจาก โรงเรียนเก่าน่ะ กูจีบตั้งเเต่สมัยกูอยู่ ม.3โน่นเเน่ะ" นิน หยุดพูดนิดนึง เเละ เสริมว่า "ตกลงจะไปกับกูรึเปล่า น้อเค้าอยู่ รร. ….เด็กๆสวยๆทั้งนั้นเลย " หนอย เอาผู้หญิงมาล่อ
 
พวกเรามาโผล่กันอีกทีที่ ประตูน้ำ เเถวๆ อินทรา โฮเทล เพราะจำเป็นต้องต่อรถจากตรงนั้น เเต่เราก็ขอเดินเที่ยวเสียหน่อย เเหม อยู่บ้านนอก นานๆเข้าเมืองที ก็เป็นงี้เเหละ
 
"เฮ่ย..เด็ก….นี่หว่า" ไอ้นิน เปรยขึ้น ก่อนที่จะตรงเข้าไปหาื 2นศ.ช่างกลเเห่งหนึ่ง ในละเเวกนั้น
 
"รู้จักพวกกูรึเปล่า…เฮ้ย เอามาคนละ 20 ไม่งั้นมึงโดนกองตีนตรงนี้เเน่ๆ" ไอ้นิน เริ่มเเล้วครับ
 
"ไม่มี ไม่มีจริงๆ เหลือเเค่ค่ารถเมล์กลับบ้าน" 1 ใน 2พูดขึ้นมา ตัวสั่นงันงก น่าสงสาร
 
"เหรอ? ค่ารถมึง กูก็เอา ถอดหัวเข็มขัดของมึงมาด้วย "นินขู่ เเละ ชักคัตเตอร์ออกมา
 
บางคนในกลุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี  เข้าไปห้ามไอ้นิน เเต่มันไม่สนใจ มันจะเอาให้ได้  เเต่ในที่สุด ก็ต้องปล่อยไปทั้งคู่ เพราะเริ่มรู้สึกอนาจใจ เรามาเป็นฝูง เขามีเเค่ 2คน เเถมท่าทางเป็นเด็กเรียนเสียด้วย
 
ไอ้นิน บ่นกระปอด กระเเปด หาว่าพวกเราใจไม่ถึง เเต่ไม่มีใครอยากจะพูดอะไร ส่วนตัวผมเอง ผมเเค่รู้สึกว่า การเป็นเด็กช่างกลนี่มันยากเหลือเกิน กว่าจะฝ่าอะไรต่อมิอะไรไปเรียนได้ ต้องโดนตี โดนขู่กรรโชกอีกซักกี่ครั้ง
 
เมื่อมาถึงตลาดยานนาวา ไอ้นิน ก็เดินกร่างนำหน้าพวกเราไปยังที่หมาย ซึ่งต้องผ่านตลาดสด เพื่อที่จะไปทะลุข้างๆโรงเรียนพานิชย์เเห่งนั้น
 
"เฮ้ย เด็กช่าง ที่ไหนวะ"มีเสียงไล่หลังมา ฟังดูเหมือนเเซว
 
"ทำไมล่ะ? มึงมีปัญหาอะไร?" ไอ้นิน หันกลับทันที คว้าไม้ทีเดินปรี่เข้าไป
 
"พวกกู…โว๊ย รู้จักมั๊ย?" ไอ้นิน พูดย้ำไป ย้ำมา
 
ผมเห็นวัยรุ่น กุมารจีน 3 คน ท่าทางจะเป็นเด็กเจ้าถิ่น บุคคลิกไม่เหมือนกับคนที่กำลังเรียนหนังสืออยู่ เดินถอยกรูด พลางตะโกนบอกกับพวกเราว่า อย่าหนีไปไหน เดี๋ยวมา
 
"เเม่ง ใจไม่ถึง กูขู่หน่อยเดียว เเม่งถอยเเล้ว" นิน พูดพลางหัวเราะ ก็เเหงล่ะ เรามากันเป็นฝูง เป็นใครก็ถอย
 
"กูชักรู้สึกไม่ดีเเล้วว่ะ"ใครคนนึงพูดขึ้น
 
"กูก็เหมือนกัน " ผมก้รู้สึกเเบบนั้น  นินมองพวกเราอย่างหมิ่นๆ
 
"โห พวกมึงเเม่ง…กลัวเหี้ยอะไรมันล่ะ เเม่งไม่กล้า หรอก"
 
ทันใดนั้น…ผมได้ยินเสียงฝีเท้าไล่หลังมา พอหันไปดู ผมเห็นไอ้3คนนั่น มาพร้อมกับเด็กตลาดอีกกลุ่มใหญ่ เเละ อาวุธครบมือ!! ไม่ทันขาดคำเลยมั๊ยล่ะ….
 
เท่าที่ทำได้คือ วิ่ง…เท่านั้น ไอ้นินวิ่งก่อนใครเลย เเถมมีหน้ามาตะโกนบอกให้เราวิ่งตาม เพราะมันชำนาญทางเเถวๆนี้ ผมวิ่งหน้าตั้งตามไอ้นินไป การที่เราวิ่งหนีด้วยความกลัว มันจะทำให้เราเหนื่อยกว่าปรกติ น้ำลายเเห้งผาก หัวใจเต้นเเรง  ตอนนั้น ผมกลัวจริงๆ กลัวมากๆ นี่เป็นครั้งเเรกในชีวิตที่ต้องวิ่งหนีตาย เพราะปรกติ จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ….
 
เผลอเเพลบเดียว  พวกเรามาอยู่ในที่ๆเราคิดว่าปลอดภัย มันเป็นสถานที่คล้ายๆโรงเรียน เเละ มันก็เป็นโรงเรียนจริงๆด้วย เพราะว่า เห็นมีเด็กนักเรียนใส่ขาสั้นสีกากีกำลังวิ่งไล่เตะบอลพลาสติกกันอยู่ในสนามบาสฯ เเละ เป็นเด็กระดับ มัธยมปลายเสียด้วย…ยังไม่ค่อยน่าปลอดภัยอยู่ดีล่ะ
 
"ขอพวกกูหลบเเปปนึงนะ  ใครมาถามมึงอย่าบอกนะ ไม่งั้น วันหน้ากูพาพวกมาปิดโรงเรียนมึงเเน่ๆ" นินเริ่มขู่เด็กนักเรียนคนนึงอีกเเล้ว
 
"……." เด็กคนนั้น ไม่ตอบอะไร ได้เเต่มองหน้าพวกเราอย่าง งงๆ
 
"ถ้าเห็นใครวิ่งตามมา อย่าไปบอกมันนะโว๊ย ..เออ พวกกูหลบตรงไหนได้มั่งเนี่ย?" นิน ถามอีก 1คำถาม
 
"……."ยังคงไม่มีคำตอบจากเด็กคนนั้น …มันยังไงกันวะเนี่ย…พลันมีเสียงเรียกจาก ผู้หญิงคนนึง ดังมาจากทางด้านหลัง
"นี่ พวกเธอมาจากไหนน่ะ" คงเป็นอาจารย์ประจำที่นี่
 
"มาจาก ดอนเมืองครับ พวกผมโดนเด็กตลาดไล่ตีมา"
 
"เด็กตลาดเหรอ? นี่เมื่อไม่กี่วันมานี่เอง เด็กพวกนี้เพิ่งเเทงคนตาย ไอ้คนเเทงยังหนีอยู่เลย  เเล้วเป็นไงมาไงเนี่ย ถึงมาโผล่กันเเถวๆนี้?"
 
พวกเราโกหกว่า มาหาเพื่อนเเถวๆนี้  เเละโดนเด็กตลาดหาเรื่อง เเละไล่ตีโดยไม่มีสาเหตุ อาจารย์เเกก็ทำท่าเห็นใจ บอกให้เราอยู่กันในนี้ไปก่อน เเล้วค่อยกลับบ้าน
 
"เธอ คุยกับเด็กที่นี่รู้เรื่องเหรอ?"  อาจารย์ตั้งคำถามเเปลก ๆ…
 
"ทำไมเหรอครับ?" พวกเราเริ่ม งง
 
"เธอไม่เห็นป้ายหน้าโรงเรียนเหรอ?" คราวนี้ อาจารย์เเกอมยิ้ม พลางชี้ไปที่ป้ายหน้าโรงเรียน….
 
 
รร.เศรษฐเสถียร (ศูนย์อนุเคราะห์เด็กหูหนวก ในพระบรมราชินูปถัมถ์)
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s