เฒ่าทะเล The Old Man And The Sea ภาคภาษาไทย

ผมบอกกับทุกคนเสมอว่า ผมยังคงฟังเพลงของ คาราบาว อยู่  ไม่ว่าคาราบาวจะเปลี่ยนไปในรูปเเบบไหน  ผมฟังในลักษณะของการบูชาครูเสียมากกว่า….
 
ในฐานะของ คนรักดนตรีคนหนึ่ง ผมอยากจะบอกว่า อย่าไปแบ่งเเยกกันเลย  ไม่มีใครผิด  เเละ ศิลปินก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวของตัวเอง  สมมุติว่าใครสักคนมาจุ้นจ้าน จ้องจับผิดคุณทุกอริยาบทการเคลื่อนไหว คุณจะรู้สึกอย่างไร? เเละ มันควรจะถูกเรียกว่า "อคติ"  หรือ เปล่า?
 
คาราบาว เล่นดนตรีได้หลากหลายเเนว  แม้เเต่เเนวที่ยากที่จะนำมาทำเป็นเพลง Pop ในขณะที่เรารู้สึกว่า เพลงบางเพลงช่างฟังง่าย ลื่นหู เเต่..ใครจะไปรู้ถึงขั้นตอนการผลิตที่ยากจนเลือดตาเเทบกระเด็น
 
อย่างเช่น เพลง เฒ่าทะเล ผลงานในอัลบั้ม อเมริโกย ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดที่ 6 ซึ่งออกมาในปี พศ. 2529 หลังจากผลงานชุดมาสเตอร์พีซ เมด อิน ไทยเเลนด์…เป็นต้น
 
เฒ่าทะเล เป็นเพลงในคีย์ Em,D ราวๆนี้  ฟังดูเหมือนกับว่าง่าย เเต่จริงๆเเล้ว ยากมากๆ โดยเฉพาะการทำท่อนโซโล ทั้งท่อนกลาง เเละ ท่อนจบ ลองไปหาฟังดู…..เป็นการดวลกันระหว่าง เเซ๊กโซโฟน  กีต้าร์  เเละ เบส  มันคือ ดนตรีฟิวชั่น เเจ๊ส (Fusion Jazz)ดีๆนี่เอง  ดนตรีที่นักดนตรีหลายๆคนอยากไปให้ถึง  เเต่บางคนก็ไม่เคยไปถึง เช่น ผม เป็นต้น
 
ผมสนใจเสียงเบสในเพลงนี้มากๆ ทั้งตบ (Slaping) ทั้งไหล (walking)เเบบไม่อยู่นิ่ง  เเต่ไม่รก ทุกอย่างกำลังพอดีๆ เเละ เข้ากับ Feel ของกลอง ดนตรีโหมประโคมกันหนักๆในช่วงท่อนเเยก ก่อนที่จะคลี่คลายลงในท่อนโซโล ฟังดูเหมือนฟ้าหลังพายุฝน
 
ผมไม่เเปลกใจเลยว่า ทำไม พี่เล็ก คาราบาว ถึงได้รับการโหวตให้เป็นสุดยอดมือกีต้าร์คนหนึ่งในประเทศไทย ในสาขา overall (หมายถึง ได้ทุกเเนว)ฟังยังไงก็เก๋าส์  และ พี่เล็ก นี่เเหละที่เป็นคนร้องเพลงนี้  เนื่อเพลง เเละ ผังการสัมผัส อาจจะฟังดูไทยๆไปนิดนึง  (ก็มันเป็นเพลงไทยนี่หว่า?)
 
 
เฒ่าอ่ำ ลูกเลเมืองใต้ พำนักอาศัย อยู่ชายฝั่งทะเล
 
เติบโต มากับเรือตังเก อาชีพชาวเล เป็นชาวประมง
 
สมบัติ คือ เรือลำเก่า อายุรุ่นราว รุ่นคราวคนเฒ่า
 
หาปลาตั้งเเต่ค่ำยันเช้า งานหนักงานเบา เฒ่าอ่ำไม่ถอย
 
 
ร้อยเอ็ด เจ็ดย่านสมุทร เรื่องราวมนุษย์ ได้เคยฟันฝ่า
 
เฒ่าอ่ำ คือ ชายหาปลา ฝืนโชคชะตาด้วยการกระทำ
 
 
เฒ่าเล โชกโชนชีวิต เรียนรู้ถูกผิดจากมหาสมุทร
 
ว่าคนเราต้องมีวันสิ้นสุด อันชีวิตมนุษย์ มีระยะเวลา
 
ฤดูกาล ผลัดกันมาเยือน ไม่กระทบ กระเทือน สายลม เเสงเเดด
 
อายุปาเข้าไปหลักเเปด ออดๆ เเอดๆ เป็นของธรรมดา
 
 
ลุงเเก่ เรือตังเกเก่า รอยรั่ว รอยร้าว ตามอายุขัย
 
สองสิ่งร่วม ทะยานไกล ร่วมวัน ร่วมวัย จุดหมายเดียวกัน
 
 
วันอุกาฟ้าเหลือง ทะเลสะเทือน สายลมเป็นบ้า
 
เฒ่าอ่ำยังจำใจออกหาปลา มันคือ ค่ายา ค่าพยาบาล
 
 
อันชีวิต ชาวประมงจนๆ อยู่ด้วยความอดทน เเล่นไปข้างหน้า
 
จุดหมาย ย่อมหมายชีวิตปลา ไปนำกลับมาเลี้ยงชีวิตคน
 
 
ถึงลมฝนกระหน่ำซ้ำเติม หนาวสั่นสะเทิ้น ท้าทายคนกล้า
 
ผู้เฒ่าก็รู้อยู่เต็มอุรา  หนทางข้างหน้ามีได้สองทาง
 
 
ทางหนึุ่งรอดกลับมาถึงฝั่ง อีกทางหนึ่งฝังน่างลงกลางทะเล
 
ชายเฒ่ากับเจ้าเรือตังเก หันหน้าออกทะเล ไม่หวนคืนมา
 
 
มรสุมพัดผ่านพ้นไป ท้องฟ้าสดใส ทะเลเงียบสงบ
 
ผู้คนยังถกเถียงกันไม่จบ ถึงผู้เฒ่าชราหายลงทะเล
 
เฒ่าอ่ำ อำลาจากไป ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่วีรกรรม
 
ใครจะรู้ถึงการกระทำ ของผู้เฒ่าอ่ำ  ผู้เฒ่าทะเล
 
 
ถ้าใครเคยอ่าน The Old Man And The Sea ของ แฮมมิ่งเวย์ อาจจะคุ้นๆ เรื่องราวนี้มาก่อนบ้าง คล้ายๆ กับ ผู้เฒ่า ซานดิเอโก้ ที่พาสังขารอันโรยราออกหาปลาพร้อมกับเรือใบเก่าๆ ใบเรือขาดวิ่น
 
เเต่ถ้าในชีวิตจริงๆ ก็คงจะเป็น ปู่เย็น เฒ่าทรนง เเห่ง ลุ่มน้ำเพชรบุรี
 
หลายคนคงสงสัยว่า ลูกหลานของเเกไปไหน? ทำไมไม่รู้จักมาดูเเลญาติผู้ใหญ่ที่ต้องอาศัยนอนในเรือ หาปลาเลี้ยงชีพไปวันๆ
 
แต่ถ้ามานึกดูถึงการใช้ชีวิตที่พอเพียงของปู่เย็น เราจะเห็นได้ว่า เเกไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับมันมากมายนัก  เผลอๆเเกอาจจะชอบชีวิตเเบบนี้ก็ได้  มีอิสระ ไม่ขึ้นอยู่กับใคร  นอกจาก สมอง เเละ สองมือของเเกเอง
 
อดคิดถึงเหล่าบรรดารากหญ้าบางคนไม่ได้  …..
 
การที่เราจะหวังพึ่งพาให้รัฐบาลช่วยเหลือตลอด มันคงจะเป็นไปไม่ได้  ช่วยได้อย่างมากก็เเค่ชั่วครั้ง ชั่วคราว อาจจะประนอมหนี้ให้ เเต่ก็ดันขยันกู้กันเพิ่มอีก หนี้สินก็จะพอกพูนขึ้นอีก  ใช้ก้นไปไม่มีวันหมด  เเละ กลายเป็นกลุ่มคนที่รัฐบาลต้องเเบกรับภาระจนหลังอาน พอได้เงินมา เเทนที่จะนำไปทำประโยชน์ ดันเอาไปซื้อมอร์เตอร์ไซค์ หรือ โทรศัพท์มือถือ  พอฟ้า ฝนเเล้ง ก็โทษผีสางเทวดา  ในตำรับ ตำราการเกษตรเเผนใหม่  มีทางเอาตัวรอดให้อีกตั้งมากมายหลายทาง กลับไม่สนใจ  ต่อให้อัศวินคลื่นกี่ลูก ต่อกี่ลูก ก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก
 
และตกเป็นเหยื่อของลัทธิทุนนิยมในที่สุด  สังคมชาวนาล่มสลาย….
 
ลุกขึ้นมาพึ่งพาตนเองบ้างดีกว่า  รู้จักพอ รู้จักซื้ออิสรภาพให้ชีวิต ด้วยสมอง สองมือของเรา มันน่าภูมิใจกว่าเยอะ การอยู่ภายใต้กฏเกณท์ของใครจนกระดิกตัวไม่ได้  มันไม่ใช่สิ่งที่เราเรียกว่า "ชีวิต"
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s