the full monthy ศักดิ์ศรีอยู่ที่ไหน?

ตอนดึกๆ  ละเเวกเเถวๆบ้านผม ริมถนน North Try’on ถ้าผ่านไปในช่วงๆนั้น  ใครตาดี ก็อาจจะได้เห็นอะไรหวิวๆ สวยๆ งามๆ  สถานที่ๆว่านั้น เป็น บาร์ showgirl หรือ เรียกอีกอย่างว่า striper club ถ้าเรียกเเบบบ้านเรา มันก็คือ บาร์อะโกโก้ หรือ บาร์รูดเสา นั่นเอง  น้องๆเเถวๆนั้น บางทีพวกเธอก็เดินเท้งเต้งออกมาส่งเเขกหน้าร้าน  ใครผ่านไปตอนนั้น ก็ถือว่าฟลุ๊คไป ได้เห็นอะไรดีๆ
 
มันมีกฏอยู่ว่า ดูได้เเต่ตา เงินหนา ถอดหลายชิ้นหน่อย เเต่…ห้ามเเตะต้อง ไม่งั้น โดนจับโยนบกออกมาจากคลับเเน่ๆ ผมไม่เคยไปเหยียบหรอก จำๆมาจากพวกที่ร้านน่ะ เขาเล่าให้ฟัง
 
อยู่ที่นี่ผมเคยได้ไปเปิดหูเปิดตากับใครเขาซะที่ไหน  ทำงานมาก็เหนื่อยเเสนสาหัส  เพื่อนฝูงอาจจะพอมี เเต่ไม่สนิทขนาดที่จะไปดื่มด้วยกันได้ คนที่บ้านก็ไม่มีใครเที่ยวสักคน เเละ ที่สำคัญคือ …เปลือง
 
สมัยอยู่เมืองไทย ก็อาจจะเคยไปดูบ้าง พวกบาร์ผีเเถวๆ สุทธิสาร ใกล้ๆร้านเก่าที่ผมเคยทำอยู่ บางวันเดินผ่านด้วยซ้ำ  ผ่านไปทีไร เห็นเศษเเก้ว ขวดเบียร์เเตกเกลื่อน มีร่องรอยของการตีกันอย่างเห็นได้ชัด  ผมเดาว่า คงประมาณคนคุมร้านตีกับเเขกนักเที่ยวที่ชอบทำรุ่มร่ามกับน้องๆ สาวบาร์
 
ถึงว่า ที่นี่ เลยมีกฏเเบบนี้ บ้านเรากลับไม่มี ถึงจะมี ก็ต้องยอมให้กับใครบางคน ที่เป็นประเภท ขาใหญ่ มาเฟีย ….อย่างว่า บ้านเรามันเป็น ระบบอุปถัมภ์
 
เมื่อซักเกือบๆ10 ปีก่อน  มีหนังอังกฤษ ทุนต่ำเรื่องหนึ่ง "the full monthy" เรื่องราวของ คนงานเหมืองที่โดน lay off ออกจากงาน กลุ่มหนึ่ง  ด้วยฐานะของ หัวหน้าครอบครัว สามี เเละ พ่อ …ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องหาทางหารายได้มาจุนเจือครอบครัว  เเละ ทุกคนจำเป็นต้องปิดบังเเม่บ้าน  เเละ ลูกบ้าน ของตัวเอง เพราะไม่อยากให้เสียขวัญ  ทุกเช้าต้องเเกล้งๆ ออกจากบ้าน ทำทีว่าออกไปทำงาน เเต่ที่ไหนได้ พวกเขาได้เเค่มาจับกลุ่มสุมหัว ปรับทุกข์กันเท่านั้น…
 
เเละ ใครคนหนึ่งเกิดปิ๊งไอเดียเด็ดๆขึ้นมา …ชวนพรรคพวก ตั้งคณะ ระบำเปลื้องผ้าชาย เพราะเห็นบาร์ผู้หญิง(ที่มีผู้ชายเเก้ผ้าเต้นระบำ)เเถวๆบ้าน มีลูกค้าอุดหนุนกันเเน่นขนัด…ทีเเรกก็ไม่ค่อยจะยอมกันดีนักหรอก  เเต่มื่อมานึกถึงสถานภาพอันง่อนเเง่นของครอบครัว  พวกเขาจำเป็นต้องทำ เพราะไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ทั้งๆที่เเต่ละคน ไม่มีใครหน้าตาดี หรือ เเม้เเต่หุ่นดี  มีทั้ง ผอมเเห้ง พุงโร อ้วนตุ๊ต๊ะ เตี้ยม่อกต่อก ระคนกันไป  ที่ร้ายไปกว่านั้น ก็คือ พอได้ไปเเสดงกันจริงๆ ดันไปเจอบรรดาเมียๆของตัวเองในบาร์ ….
 
เรื่องราวจบเเบบ happy ending ตามประสา ภาพยนตร์ประโลมโลก หรือ meldro dramma เหลือสาระเอาไว้ขบคิดอยู่บ้าง …..
 
ผมเคยมีเพื่อนประเภทมังกรสันหลังยาวอยู่หลายคน อาศัยว่า อยู่กับพ่อเเม่บ้าง อยู่กับเมียบ้าง เเต่ไม่เป็นอันทำงานทำการอะไร  เลื้อยไป เลื่อยมา เเถมปากเก่ง เมียไม่ให้ตังค์ มีอันได้ด่า เผลอๆ ลงไม้ลงมือ  ไม่รู้ผู้หญิงทนไปได้ยังไง?
 
ผมเคยตั้งนิยามเล่นๆเอาไว้ว่า "ความโรเเมนติคของผู้ชาย มีชื่อว่า ความรับผิดชอบ" มันเป็นเรื่องจริง ครับ….
 
ลองหันไปมองเเฟนของคุณดูดีกว่า ว่าเขาเป็นคนเเบบไหน  คำว่ารับผิดชอบ ต่างกับคำว่า ขยัน …หากไม่มีความรับผิดชอบ ความขยัน มันไม่เกิด ถ้าผู้ชายคนนั้น ทำงานดี มีตำเเหน่ง มีความรู้ เเต่…ทำเพื่อตัวเองทั้งเพ …เเสดงว่า มันไม่ได้รักคุณหรอก …ถึงคุณจะรักมันให้ตาย มันก็ตอบเเทนคุณได้เเค่ภาพที่ฉาบอยู่ภายนอก ให้คุณได้หลงไหลได้ปลื้มไปวันๆ
 
ผู้ชาย…ถ้าคิดจะรักใครสักคน ความรับผิดชอบมันจะเกิดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ…ให้ตายเเทนก็ได้ …ทนอดอยากได้ …เสียสละได้  เเละ ทำได้ยาวนาน ไม่มีกำหนด ไม่ไล่ ไม่เลิก
 
เเต่ถ้า ผู้ชายคนนั้น รักเเค่ตัวเอง  มันก็จะมีให้คุณเเค่ ความโรเเมนติคปลอมๆ ประเภท กุหลาบวาเลนไทน์ 1 ดอก เอาไว้ซื้อความประทับใจในช่วงเวลานั้น  เเต่หลังจากนั้น …น้ำเเก้วนึง มันยังไม่รินให้คุณเลย…..
 
the full monthy เป็นหนัง anti -hero โดยเเท้  ที่ไม่ได้สร้างภาพ ผู้ชายเเบบครบสูตร  พร้อมมูล  ผู้ชายเหล่านั้น เป็นผู้ชายธรรมดา …เเต่มีหัวใจ
 
อย่างน้อย พวกเขากล้าที่จะถอดศักดิ์ศรีความเป็นชายลงมาวางไว้กับพื้น  เเละ เลือกความอยู่รอดของสมาชิกครอบครัวไว้ก่อน …ในยุคทุนนิยมเเบบนี้ จะมีทางชนะได้สักกี่ทางกันเล่า?
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to the full monthy ศักดิ์ศรีอยู่ที่ไหน?

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

    ตอนนี้ก็กำลังนั่งคิดถึงประโยคนี้อยู่
    "ความหวานในแบบของผู้หญิง มีชื่อว่า ความโรแมนติก"
    "ความหวานในแบบของผู้ชาย มีชื่อว่า ความรับผิดชอบ"
    คิดแล้วก็มานั่งปวดหัวกับนิยามนี้ …. เริ่มสับสนแล้วหล่ะว่า
    คนของเรา เป็นแบบนิยามนี้รึเปล่า เพราะดูท่าจะมีแต่ความโรแมนติกอย่างเดียวซะแล้ว
    …………………………………
    ไม่ลงชื่อแสดงตัว แต่คิดว่า เจ้าของสเปซคงรู้ว่าใครนะ(บางจังหวะ เราก็ต้องหลบอยู่ในมุมมืดบ้าง)
    ตอนเนี๊ย กำลังทุกข์ในสาหัส มรสุมมาเป็นระยะๆ แต่มันบอกใครไม่ได้ ปรึกษาใครไม่ได้
    มันมืดไปหมดทุกด้านเลยอ่ะ ….
    …………………………………
    โลกสีชมพู มันเหงาเน๊าะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s