ผมเขียนไดอารี่ไม่เป็น

เคยได้ไดอารี่มาเล่มหนึ่ง ของเเถมจากอะไรสักอย่างนี่เเหละ…เป็นสมุดไดอารี่ขนาดใหญ่พอๆกับใบปริญญาบัตร
 
ตอนนั้น ผมอายุประมาณ 20-21 ขวบ มีความคิดอ่านพอประมาณตามวัย  มีอะไรอีกหลายๆอย่างที่อยากจะเขียนลงไป  ไอเดียบ้าๆ ความในใจลึกๆ หรือ เหตุการณ์ประจำวันที่ประสบพบพาน
 
ผมเริ่มลงมือเขียน……
 
"วันนี้ ออกไปหาเหล้ากินกับพวกมัน เมาชิบหายเลย….."  จบ
 
ผมอาจจะจำอะไรในคืนนั้นไม่ได้ ผมเลยต่อไม่ติด คิดไม่ออก พยายามรวบรวมความจำออกมา ไอ้ที่จำได้ก็น่าเกลียดเหลือทน  มันก็สรุปได้เเค่ ไปกินเหล้า
 
ผมเริ่มอีกครั้ง….
 
"โดนเฮียเเป๊ะด่า เพราะไม่ได้ไปยื่นเอกสาร…" จบ
 
ตอนนั้น ผมเป็นชิปปิ้ง หากินอยู่เเถวๆย่านกรมศุลกากร  ชีวิตวันๆก็มีเเต่เดินเอกสาร เเละ เข้าๆออกๆระหว่าง ท่าเรือคลองเตย กับ กรมศุลกากร  หาอะไรที่เเปลกใหม่ไม่มีเลย  การโดนด่า อาจจะเป็นเรื่องเเปลกพอที่จะถูกพิจารณาให้เขียนลงไปในไดอารี่
 
"ทะเลาะกับเธออีกเเล้ว ออกไปกินเหล้าดีกว่า.."จบ
 
ผมบรรยายมันออกมาไม่ได้ บางครั้งอาจจะนึกละอายที่จะเขียนอะไรเเย่ๆลงไป……………
 
ไอ้ที่ตลกกว่านั้นก็คือ ผมไม่พยายามซ่อนไดอารี่เอาไว้  เเละ เเอบคาดหวังว่าจะมีใครมาเปิดอ่าน ผมทำอะไรตลกๆแบบนี้ได้พักนึง  เเละ ก็ตัดสินใจโยนมันทิ้งซะ  เพราะมันเริ่มจะไม่ใช่ไดอารี่เเล้ว
 
ผมมาเริ่มคิดได้ว่า  ไดอารี่เป็นของส่วนตัว เเละ ต้องซื่อสัตย์กับทุกตัวหนังสือ ที่สำคัญ เราต้องใช้มันสำหรับระบายทกสิ่งทุกอย่างที่อยากจะระบาย  ไม่มีการอ่อนข้อ ไม่มีการออมคำพูด อยากจะฆ่าใครก็เขียนมันลงไปในนั้น
 
ผมไม่กล้าเขียนว่าตัวเองทำอะไรเเย่ๆลงไปในตอนเมา  เพราะละอายใจ ทั้งๆที่ไดอารี่มันลุกขึ้นมาด่าผมไม่ได้….
 
ผมพยายามจะหาเรื่องเเปลกๆมาเขียนในไดอารี่อย่่างเดียว ทั้งๆที่ชีวิตในช่วงนั้นมันเเสนจะจืดชืด….มันก็เลยไม่มีอะไรให้เขียน
 
ผมไม่อยากจะบรรยายว่าผมทะเลาะกับเเฟนเรื่องอะไร เพราะกลัวเเฟนมาอ่าน…..
 
การเขียนไดอารี่เหมาะสำหรับคนที่ชอบอยู่กับตัวเอง  มีความสุขกับมุมเล็กๆของตัวเอง โดยที่ไม่อยากให้ใครมามีส่วนร่วม ผมเดาว่า ส่วนใหญ่จะเป็นคนสมถะ เรียบง่าย  ซึ่งไม่ใช่ผมเเน่นอน ผมไม่ใช่คนสมถะ เเต่ผมเป็นคนที่ไม่ชอบจ่ายเงินไห้กับสิ่งที่ผมเห็นว่าไม่สมควรจ่าย  เเต่ในเรื่องของจิตใจ ผมค่อนข้างจะขึ้นๆลงๆ ไม่มั่นคง ปลงไม่ตก  หวาดระเเวง  โลกสีเท่าตุ่นๆของผม มันอยู่ห่างไกลกับโลกสีชมพู ชวนฝัน ของนักเขียนไดอารี่ตัวจริงมากมายหลายขุม
 
ตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา ผมไม่เคยถวิลหาไดอารี่อีกเลย  ในอีกเเง่หนึ่ง ผมอาจจะเป็นคนที่ดึงเอาความจำออกมาใช้อย่างรวดเร็ว วันต่อวัน ไม่ได้….เเละ สันดานที่อยากจะนำเสนอเรื่องบ้าๆ ให้โลกรู้  ผมจึงเหมาะกับ space มากกว่า ไดอารี่  …เพราะอย่างน้อย ผมยังรู้สึกได้ว่า ผมไม่ได้โดดเดี่ยว
 
ผมไม่สามารถที่จะอยู่ในโลกใบเหงาๆสีชมพู เเบบนั้นได้
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ผมเขียนไดอารี่ไม่เป็น

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     
    อรเริ่มเขียนไดอารี่ครั้งแรกตอนป.4 ตอนนั้นครูบังคับให้เขียน เรียกว่าบันทึกประจำวัน ครูกำหนดวันให้ว่า เริ่มเขียนเมื่อไหร่ และส่งวันไหน อรไม่เชื่อว่าครูจะอ่านบันทึกประจำวันของนักเรียนทั้ง 30 คนได้หมดทุกคนและทุกหน้า แต่อรก็เขียน ในหน้าแรก ๆ จะมีก็แค่ ฉันตื่นกี่โมง ตื่นมาแล้วทำอะไรบ้างจนกระทั่งไปโรงเรียน กลับจากโรงเรียนมาทำอะไรอีกจนถึงเข้านอน
     
    หลัง ๆ อรเริ่มรู้สึกดีกับการเขียนมากขึ้น เพราะมันเป็นหน้ากระดาษของเรา อรระบายทุกสี ทุกความรู้สึกในแต่ละวัน หรือแต่ละช่วงอารมณ์ จนถึงตอนนี้ อรเขียนไดอารี่มาแล้วทั้งหมด 20 กว่าปี มีสมุดไดอารี่ไม่รู้กี่ร้อยเล่ม …. และอรก็จะเขียนไดอารี่ต่อไป
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s