มนุษย์หัวสิว

(หมายเหตุ :เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ ถ้าหากชื่อตัวละครดันไปพ้องกับใครบางคน ที่เป็นชายหนุ่มรูปงาม ทำมาหากินอยู่เเถวๆ North Carolinaล่ะก็ ทางผู้เขียนก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย ถือว่า เป็นความบกพร่องโดยสุจริตก็เเล้วกัน ….ผู้เขียน)
 
ฟ้าส่ง ป๋าอ้น มาเกิด ทำไมดันส่ง "ไอ้นั่น" มาเกิดด้วย
 
"ไอ้นั่น" เป็นสิ่งเเปลกปลอม ไม่ใช่สิ มันไม่เเปลกหรอก ถ้ามันไม่ใหญ่จนเเทบจะเกินหน้าเกินตา
 
เช้าวันหนึ่ง ในขณะที่ป๋าอ้นกำลังโกนหนวดอยู่ หลังจากที่ไม่ได้โกนมาหลายเดือนแล้ว(ที่ไม่โกน เพราะป๋าอ้นต้องการสร้างอิมเมจติดดิน จริงใจ พี่ชายที่เเสนดี อบอุ่น)หนวดเคราที่ดกหนาจนมีดโกนเถือไม่เข้า จนต้องใช้กรรไกรค่อยๆซอยออกก่อน (ที่ต้องโกนก็เพราะต้องการให้สาวๆเซอร์ไพร๊ซเล่นๆ ประมาณ ‘ว้าย หน้าอ่อนลงนะคะพี่’ ประมาณนั้น)ป๋าอ้นดันเหลือบไปเห็นจุดเเดงๆที่บ่าด้านซ้าย มันเป็นสิวหัวช้าง ระดับประมาณ พลายพัทกอ คือ มีทั้งสิวเเละ หัวสิวเต่งขึ้นมาเป็นสีเหลือง นวลตา ค่าที่มันใหญ่เกินกว่าเหตุ มันจึงสะดุดตาป๋าอ้นเป็นยิ่งนัก ประกอบกับนิสัยเสียที่ชอบ ควัก เเคะ เเกะ เกา ลอก ขูด ฯลฯ ของป๋าอ้น  เเกเลยรีบวางมีดโกนหนวด หันมาให้ความสนใจกับไอ้สิวหัวช้างนี่ทันที
 
"โอ๊ยยยยยย!!!" ไม่ใช่เสียงร้องของป๋าอ้นหรอก 
 
"ใครน่ะ?" ป๋าอ้น มองซ้ายมองขวา ‘สงสัยหูเเว่ว’ เเกคิดของเเกเเบบนั้น เเละ ลงมือเคล้นหัวสิวต่อ
 
"โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!" เสียงร้องดังกว่่าเก่า อาจจะบังเอิญว่า ป๋าอ้นก็ร้องโอ๊ยในเวลาเดียวกัน เเกเลยไม่ได้ทันเฉลียใจอะไร
 
หัวสิวพุ่งโดนกระจกดัง "เป๊ะ!!" ป๋าอ้น เอามือละเลงหัวสิวกับกระจกด้วยความเมามันส์ กึ่งสะใจก่อนที่จะหันกลับมาดูที่สิวเม็ดนั้น มีเลือดปน น้ำเหลืองใสๆ ไหลซึมออกมา รอบๆมีรอยกดช้ำ เเสดงว่า ป๋าอ้นกดไปจนสุดเเรง…ที่น่าประหลาดก็คือ เเทนที่จะมีรูเล็กที่เกิดจากการพุ่งทะลักของหัวสิว กลับกลายเป็นรอยฉีกขาดเป็นเส้นตรงเเทน เเถมหนังชั้นนอกก็ดันปลิ้นออกมาจากขอบทั้งสองด้าน ดูเผินจะคล้ายๆริมฝีปากของมนุษย์เรานี่เเหละ  เเถมมีจุดเล็กๆสองจุดคล้ายๆกับว่า ไอ้ปากนั่น มีตาอีกสองข้างอยู่ด้านบน คล้ายไอค่อนSmileที่ใช้กันเเพร่หลายในวงการเเชท ป๋าอ้นลองเอามือเขี่ยบนกระจกอีกที เขาก็สัมผัสได้ว่ายังมีเม็ดหัวสิวเเข็งๆเล็กหลุดติดมาด้วยอีก 2 เม็ด
 
‘เออดีเว้ย 3 in 1 สิวเวงเนี่ย สงสัยมีตั้ง 3 หัวสิวในเม็ดเดียวกัน’ ป่าอ้น พึมพัมในใจอย่างสบอารมณ์
 
ไม่เคยมีใครรู้ว่า จริงๆเเล้ว ป๋าอ้น เป็นคนอุบาวท์ เเกชอบเกาโน่น ควักนั่น ล้วงนี่ บีบสิวมั่ง เเคะหูมั่ง เเคะขี้หูออกมา ก็เอามาสะสมรวมๆกัน เอาไว้ดูเล่น บางทีเเกก็บีบสิว เเล้วก็เอาหัวสิวมารวมกัน เเล้วก็บี้ให้มันเละ ก่อนที่จะเอามาดมพิสูจน์กลิ่น (อ้วกกก) เเต่เเกเป็นคนเสเเสร้ง สร้างภาพเก่ง ประกอบกับทีท่าที่เป็นกันเองของเเก กับ การแต่งตัวเป็นหนุ่มสำอางค์ เเถมยังเป็นคนที่ให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะกับสาวๆ
 
ใครๆก็รักป๋าอ้น เเกดูเหมือนเป็นคนใจดี น่ารัก ถึงจะไม่ค่อยหล่อ เเต่ก็ดูน่าคบหา เเกปิดบังอัตตาที่เหลือล้นเอาไว้ในใจ ซุกซ่อนความลามกอุบาทว์ไว้จนมิด  อีกทั้งความโลภโมโทสัน กึ่ง ขี้อิจฉา ที่ไม่เคยทะลักทะล้นออกมานอกหน้า ผลที่ตามมาก็คือ เพื่อนฝูงมากมาย พร้อมกับสาวๆที่พากันไว้ใจป่าอ้น ราวกับว่า ป๋าอ้น เป็นพี่ชายเเท้ๆคลานตามกันมา
 
ใครจะไปรู้ล่ะ? ว่าไอ้ป๋าอ้น มันก็เเค่ปุถุชน เผลอๆมันจะเกินปุถุชนด้วยซ้ำ เเต่มันเเค่เก็บไว้ในใจ บางทีปากมันก็อยากจะด่า อยากจะเเจกของลับให้ใครบางคน เเต่เเกก็เลี่ยงเสทำเป็นผิวปาก ถ้าฟังเผินจะคล้ายๆเพลง while my guitar gently weep เเต่จริงๆเเล้ว มันดัง "จรวยๆๆๆๆ" ตะหาก
 
หลังจากที่เเกระเบิดหัวสิวไปเเล้ว ป๋าอ้น ก้ไม่ได้สังเกตุอะไร เพียงเเต่ว่า เเกอาจจะรู้สึกเเปลก ๆบ้างในบางเวลา เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าได้ยินเสียงใครพึมพัมอะไรบางอย่างข้างๆหู เเต่เเกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก จน 4 อาทิตย์ผ่านไป ในขณะที่เเกกำลังจะโกนหนวด เเกสังเกตุเห็นร่องรอยของสิวหัวช้างเม็ดเดิมที่เเปรรูปกลายเป็นอะไรบางอย่าง…
 
"หวัดดี อ้น…" เสียงทักทาย ที่ดูเหมือนจะอยู่ใกล้ๆตัวนี่เอง
 
"ไม่ต้องหันไปมองหรอก ดูในกระจกก็เห็นเเล้ว" ป๋าอ้น มองซ้ายมองขวา คว้ากรรไกรขึ้นมาก่อน…
 
"ใจคอจะฆ่า จะเเกงกันเลยเหรอ?" ตามมาด้วยเสียงหัวเราะหึๆในลำคอ
 
เอาล่ะสิ….ป๋าอ้น นึกในใจ เเกมองดูรอบๆห้องน้ำ เเล้วก็ค่อยๆย่องไปที่อ่างอาบน้ำ ก่อนจะกระชากผ้าม่านออก ก้เห็นเเค่อุปกรณ์อาบน้ำ ในขณะเดียวกันเสียงหัวเราะหึๆ ก็ยังคงดังอยู่ข้างๆ มันเริ่มดังขึ้นๆเรื่อยๆ….
 
"เอ๊ะ ไอ้นี่ดื้อ ก็บอกให้ไปมองดูที่กระจก "เสียงคล้ายๆผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก ป๋าอ้นค่อยๆย่องกลับไปที่กระจก พยายามมองหาบุคคลเเปลกปลอม ในใจพลางนึกว่า ไอ้คนเเปลกหน้าคนนี้ คงเป็นโรคจิตอย่างรุนเเรง ห้องน้ำผู้หญิงก็มี ดันไม่ไป
 
"ยังไม่เห็นอีกเหรอ? ตาเซ่อชิบ…." เสียงนั่นดังฟังชัดกว่าเก่า ป๋าอ้นมองสำรวจอีกที จนกวาดสายตามาที่หัวไหล่ จุดเดิม จุดนั้น….
 
"ไอ๊หย๋า!!" ป๋าอ้น อุทานด้วยความตกใจเป็นภาษาจีน ..ไอ้สิวนั่น อยู่ๆก็กลายเป็นอะไรสักอย่างหน้าตาคล้ายๆคน เผลอๆจะคล้ายๆป๋าอ้น เหมือนพี่น้อง
ฝาเเฝด เพียงเเต่มันดูเด็กกว่าป๋าอ้นซักหน่อยเท่านั้นเอง เเถมดูเหมือนว่า ผม หนวด เครา คิ้ว กำลังค่อยๆร่วมด้วยช่วยงอกกันออกมา !!!
 
สิ่งเเรกที่ทำได้ ….ป๋าอ้นได้เเต่ยืนตะลึง ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะเเบบกลัวๆกล้าๆ พอโดนเบาๆเเกก็ชักมือออก ไอ้สิวทำหน้าตายู่ยี่ เหลือกตามองไปมา เหมือนระเเวงว่าป๋าอ้นจะทำอะไรกับมัน
 
"เเกเป็นใคร?" ป๋าอ้น ถามคำถามเเรก
 
"เเกคิดว่าฉันควรจะเป็นใครล่ะ?" ไอ้สิว ถามกลับ
 
"ฉันจะไปรู้เหรอ? อยู่ๆเเกก็มาอยู่บนไหล่ฉันเนี่ย เเกเป็นใครมาจากไหนวะ เป็นมนุษย์ต่างดาวรึเปล่า?" ป๋าอ้นชักเดือด
 
"มนุษย์ต่างดาว ก็อยู่ต่างดาวสิวะ  นี่ฉันอยู่บนนี้ หน้าตาของฉัน ก็เหมือนคนดีๆนี่เอง "ไอ้สิว พูดอย่างใจเย็น เย็นใจ
 
"ฉันไม่คิดว่าเเกเป็นอะไรคล้ายๆคนหรอกนะ" ป๋าอ้น เอามั่ง
 
"ใช่ไง ฉันก็เลยหน้าตาคล้ายๆเเกไง ฮ่าๆๆๆๆ" หนอย ไอ้สิวเวง
 
ป๋าอ้น ฟิวส์ขาด เงื้อมือตบลงไปบนไหล่เต็มเเรง เเต่ผลที่ตามมาก็คือ ไหล่กลายเป็นรอยฝ่ามือสีเเดง หน้าไอ้สิวก็เเดงไปแถบนึง เเต่คนที่เจ็บกลับเป็นป๋าอ้นเสียเอง
 
"อย่าได้พยายามเลย" ไอ้สิว พูดเหมือนปลอบ  ก่อนที่จะเริ่มกวนตีน"เเกก็คือฉัน ฉันก็คือเเก ฉันน่ะ เหมือนเเกมากกว่าที่เเกเป็นเสียอีก"
 
"เเกหมายความว่ายังไง?" ป๋าอ้น เริ่มงง
 
"วันนึุง เเกก็จะรู้เองน่ะเเหละ " พลางหัวเราะหึๆ
 
ตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา "ไอ้นั่น" ก็กลายเป็นผู้อยู่อาศัยในเรือนร่างของป๋าอ้น พอนานๆเข้า มันก็เริ่มเติบโตเป็นรูปเป็นร่าง  หูเริ่มงอก ปากเริ่มมีหนวดหยิมๆผมเริ่มยาว เเถมทำท่าจะมีคอขึ้นมาอีกด้วย ป๋าอ้นพยายามจะกำจัดมัน ด้วยการไม่ให้อะไรมันกิน เเต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะร่างกายมีอยู่ร่างเดียว อาหารที่ป๋าอ้นกิน ก็ช่วยหล่อเลี้ยงมันไปด้วยโดยอัตโนมัติ
 
จนป๋าอ้น อ่อนใจ เริ่มยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิด เเละเริ่มเคยชินกับมัน เขาซ่อนมันไว้โดยการใส่สูทออกนอกบ้าน เเต่ก็ดูจะไม่เเนบเนียนนัก เพราะไอ้สิวมันเริ่มทำท่าจะชูคอขึ้นมาบ้าง เเถมบางทีมันก็เริ่มพูดกับคนรอบข้าง จนหลายๆคนเข้าใจผิดว่า ป๋าอ้นเป็นคนพูด เเถมวิธีการพูดก็เเตกต่างจากป๋าอ้นโดยสิ้นเชิง…
 
"ฉันว่าเเกน่าจะอยู่เฉยๆบ้างนะ เกรงใจกันบ้าง เเกอยู่ในฐานะผู้อยู่อาศัยนะโว้ย" ป๋าอ้น เริ่มอบรมไอ้สิว
 
"อ้าว..เเกพูดเเบบนี้มันก็ไม่ถูก  นี่มันประเทศประชาธิปไตยนะโว้ย จะมาจำกัดสิทธิ์เสรีภาพในการพูดได้ไง" ไอ้สิวเถียง
 
"ไอ้เวร…ทำมาหัวหมอ ถ้าเเกพูดจาดีๆบ้าง ฉันก็คงปล่อยให้เเกพูดหรอกนะ เเต่นี่…." ป๋าอ้น ชะงัก ทำท่ากลุ้มอก กลุ้มใจ
 
"ทำไม? ฉันพูดอะไรผิดวะ"
 
"ก็เเกพูดจาไม่น่าฟังนี่หว่า  ฉันเคยพูดจาเเบบนี้ซะที่ไหนล่ะ คนอื่นๆพลอยเข้าใจฉันผิดไปด้วย"
 
"ฉันพูดเป็นเเต่ความจริงว่ะ  ทำไมวะ? ทำไม คนเราถึงกลัวความจริงกันนัก?"
 
"บางที มันก็ตรงเกินไป อย่างเช่น ตอนที่เเกบอกน้องดีดี๋ ว่า ‘ขอล่อทีนึง’อะไรเเบบเนี๊ยะ  มันหยาบ มันทรามเกินไปว่ะ"
 
"ฮ่าๆๆ ก็นั่นเป็นสิ่งที่เเกต้องการไม่ใช่เหรอ? ฉันก็พูดไปตามที่เเกนึกน่ะเเหละ ทำไม หรือ เเกไม่อยากล่อ?"
 
"ก็อยาก…เอ๊ย ไม่ใช่ เอ๊ะ หรือ มันใช่วะ?" ป๋าอ้น ทำท่าเหมือนกำลังถามตัวเอง "เเต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ เเกไม่ควรพูด มันเสียมารยาท"
 
"งั้น ต้องเสเเสร้งเก่งๆ ถึงจะเรียกได้ว่า มารยาทงาม?" เเน่ะ ย้อน
 
"ไม่ใช่อย่างง้านนน  เเหม ฉันเเค่หมายความว่า มันมีอีกหลายวิธีที่จะบอกเขา ไม่จำเป็นต้องว่ากันตรงๆเเบบนี้หรอก เข้าใจมั้ย? เฮ้อๆ เข้าใจอะไรยากเย็น ..ไอ้นี่" ป่าอ้น ทำท่าอ่อนอก อ่อนใจ
 
ไอ้สิว เเค่ทำท่าปากเบะ เเละ ก็ยิ้มเหยียดๆ
 
วันหนึ่ง ในขณะที่ป๋าอ้น กำลังทำงาน(ไม่บอกว่างานอะไร  เพราะป๋าอ้น ไม่ให้บอก…ผู้เขียน) น้อง ดีดี๋ คนเดิม ได้ดอดมาพบป๋าอ้นในที่ลับตาจนไ้ด้ เเถมวันนั้น น้องดีดี๋ ดู sexy จนผิดสังเกตุ เเววตาก็ดูเเวววาวยังไงพิกลๆอยู่
 
"เย็นนี้ พี่ป๋าอ้น ว่างมั้ยคะ?" น้อง ดีดี๋ถาม พร้อมกับก้มตัวลงเอามือเท้าโต๊ะของป๋าอ้น
 
"เ่อ่อ.." ป๋าอ้น มองลอดไปในเสื้อคอลึกกว้าง  พร้อมกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก"คิดว่า ว่างนะจ๊ะ น้อง ดีดี๋ มีอะไรรึเปล่า?"
 
"ก็ นิดหน่อยน่ะค่ะ…คือ น้องดีดี๋ เพ่งซื้อคอมพิวเตอร์มาใหม่ เเต่ว่า …"พลางขยับคอเสื้อต่ำลง"ดีดี๋ ประกอบไม่เป็นน่ะค่ะ อยากให้พี่ป๋าอ้น ช่วยไปทำให้หน่อย ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาให้ดีดี๋มั้ยคะ?"
 
"อ้าว เขาไม่ได้ประกอบมาให้เหรอ ? จริงๆเขาน่าจะทำมาให้เเล้วนะ"ป๋าอ้น พูดเเก้เกี้ยวไปอย่างงั้นเอง พลางกลืนน้ำลายอีก 2 เอื๊อก
 
"ไม่นี่คะ ดีดี๋ ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม ยังไงวันนี้ พี่ป๋าอ้น ช่วยหน่อยนะคะ" หยุดคิดเเวบนึง" อีกอย่างนึง ดีดี๋ อยากพิสูจน์ว่า วันนั้นที่พี่ป๋าอ้นพูด มันจริงหรือเปล่า"
 
"พูดอะไรครับ? " ป๋าอ้น งง
 
"เเหม..พี่ง่ะ…ดีดี๋เขินนะคะ…ก็ เเบบ…เอ่อ ..ที่พี่ป๋าอ้นบอกว่า อยากจะขอล่อทีนึง ไง" ว่าเเล้ว น้องดีดี๋ ก็หัวเราะคิกคักๆ เสียง sexy
 
"เอ่อ คือ เเบบว่า….."ป๋าอ้น ถึงกับใบ้เเดก
 
"ก้จริงสิจ๊ะ เเหม" เสียงของไอ้สิวลอดออกมาจากเสื้อสูท"ก็ดูนมน้องดีดี๋สิ โห ยังกะ บอลลูน"
 
"ว้าย ….ป๋าพูดอะไรน่ะ …"น้องดีดี๋ อุทานเหมือนตกใจ เเต่ตากลับเเวววาวกว่าเดิม
 
"คืนนี้นะจ๊ะ พี่ป๋าอ้น จะล่อน้องดีดี๋ให้นอนกองกับเตียงไปเลย ฮิๆๆๆๆอุ๊บๆ อะไรวะ เเกจะปิดปากฉันทำไมเนี่ย?" ถึงป๋าอ้น จะพยายามอุดปาก เเต่มันก็พยายามจะพูดให้ได้
 
ป๋าอ้น ไม่รู้จะขอบใจมันดีหรือเปล่า เเต่ก็อดที่จะรู้สึกพิลึกๆไม่ได้  เย็นวันนั้น ป๋าอ้นก็ตามไปที่ห้องพักของน้องดีดี๋ หลังจากจัดการกับคอมพิวเตอร์เรียบร้อยเเล้ว น้องดีดี๋ก้จัดการหาอะไรมาเลี้ยงดู เเน่นอน ต้องมีเครื่องดื่มเย็นๆเมาๆ ติดมาด้วย บรรยากาศก็ดันเป็นใจ มีฝนตกปรอยๆ  พอดื่มกันได้ที่เเล้ว น้องดีดี๋ ก็ขอตัวไปอาบน้ำ
 
ป่าอ้น นึกหวั่นในใจว่า ไอ้สิวมันจะทำให้เสียบรรยากาศ  ยังไม่ทันนึกไปได้เท่าไหร่ น้องดีดี๋ ก็โผล่ออกมาพร้อมกับชุดนอนสีดำ สั้นจุ๊ดจู๋….
 
"ดีดี๋ ดูเป็นไงบ้างคะ" น้องดีดี๋ พูดพลางชะม้ายตา ทำปากห่อๆ sexy
 
"เอ่อ…ก็ดูดีน่ะจ้ะ "ป๋าอ้น รู้สึกน้ำลายเหนียวขึ้นมาโดยฉับพลัน
 
"แต่ถ้า ไม่ใส่ จะดูดีกว่านะจ๊ะ หนู" เอาเเล้วไง ไอ้สิว
 
"บ้าๆๆๆ พี่ป๋าอ้นเนี่ย…พูดอะไรก้ไม่รุ" ว่าเเล้ว ก็ดึงชุดนอนออกทันที!!!
 
"……." ป๋าอ้น ถึงกับใบ้เเดก
 
"เข้ามาสิคะ ป๋า…เอาเลย" น้องดีดี๋ เชิญชวน
 
"ว้า…ทำไมนมมันย้อยลงมาอย่างงี้ล่ะ สงสัยใช้ดันทรง คงดันกันสุดฤทธิ์เลย หน้าท้องก็ลายยังกะตุ๊กเเก  เอ่อ ทานโทด  ตอนเด็กๆ เป็นฝีดาษรึเปล่าเนี่ย ตูดถึงเป็นจุดๆ ยังกะ หมา ดรัมเมเชี่ยน…น่ากลัวชิบหายเลย…" ไอ้สิวพูดราวกับถูกผีเจาะปากให้มาพูด ส่วนน้องดีดี๋ เปลี่ยนจาก หน้าเเดง กลายเป็นเขียว….
 
ผลที่ออกมาคือ ….
 
1 น้อง ดีดี๋ รีบคว้าชุดนอนมาใส่โดยเร็ว
 
2 จากนั้นก็คว้าเเก้วเบียร์สาดมาที่หน้าป๋าอ้น
 
3ป๋าอ้น พยายามจะเเก้ตัวว่า ตัวเองไม่ได้พูด เเต่น้องดีดี๋ไม่ฟัง เเถมสาดเบียร์มาอีก เเต่คราวนี้มาพร้อมกับน้ำเเข็ง
 
4 น้องดีดี๋ เดินเข้าห้อง ล๊อคประตู เเถมตะโกนออกมาว่า ให้รีบออกไปจากห้อง ถ้าอยู่นานกว่านี้อีก จะเรียก รปภ มาลากตัว….
 
ระหว่างทาง กลับบ้าน ป๋าอ้น นั่งเงียบมาตลอดทาง บางครั้งทำท่าเหมือนอยากจะทุบไอ้สิวซักทีนึง เเต่ก็ลดมือลง เพราะทำไป ก็เจ็บตัว(เอง)เปล่าๆ
 
พอถึงบ้านเรียบร้อยเเล้ว ป๋าอ้น ก็ไม่พูดไม่จา  คว้าผ้าเช็ดตัว เดินเข้าห้องน้ำ …
 
"เเกโกรธฉันเหรอ?" ไอ้สิว ทำลายความเงียบ
 
"มันสมควรมั้ยล่ะ?" ป๋าอ้น พูดขรึมๆ
 
"อ้าว หรือว่า เเกอยากล่อน้อง ดีดี๋จริงๆ?" มันย้อน
 
"มันไม่ใช่อย่างงั้น" ป่าอ้น พยายามใจเย็น" เเต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าต้องพูดอะไรเเบบนั้นนี่"
 
"ถ้าไม่พูดเเบบนั้น เเกก็ต้องทำในสิ่งที่เเกไม่อยากทำ "
 
"ถึงฉันจะไม่อยากทำก็เถอะ ฉันก็มีวิธีที่จะปฏิเสธในเเบบของฉัน ไม่ต้องมายืมปากเเกหรอก"
 
"อ๋อ เเกหมายความว่า เเกสามารถใช้ไอ้ปากไม่ตรงกับใจของเเกในการปฏิเสธ?" ไอ้สิว หัวเราะหึๆ "สงสัยถ้ารอปากเเก ป่านนี้ เเกคงถูกยัยดีดี๋นั่นชำเราไปแล้วล่ะ"
 
"เเล้วไงล่ะ? อย่างน้อย ฉันก็ไม่ได้เสียมารยาท อะไร อาจจะฝืนใจบ้าง เเต่มันก็น่าจะลงเอยด้วยดี ไม่ใช่เหรอ?" ป๋าอ้น ย้อนถาม
 
ไอ้สิว ไม่ตอบ ได้เเต่ยิ้มเป็นนัยๆ
 
คืนนั้น ป๋าอ้น พยายามจะข่มตาหลับ ในใจเดือดพล่าน อยากจะเลาะไอ้สิวออกจากร่าง ได้เเต่นอนข่มตาให้หลับ…
 
"อย่าได้พยายามเลย …แกก็คือฉัน…ฉันก็คือเเกนี่เเหละ" เสียงไอ้สิว พูดลอยๆขึ้นมา
 
 
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to มนุษย์หัวสิว

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     
    น้องดีดี้ ช่างกล้า 55555
     
    คิดถึงเฮียนะคับ
     

  2. Anna says:

    555 เฮียอ้น ยังเหมือนเดิม เลย….
     
    คิดถึงนะเฮีย ปีนี้กลับไทยป่าวค่ะ
     
    แอน am@pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s