มาเฟียบ้านสวน

"พออยู่ได้มั้ยล่ะ?" พ่อถามผม
 
"ก็พอได้น่ะ พ่อ…เเต่ไอ้คนที่ว่าน่ะ…เค้าจะไม่มาเล่นงานผมเหรอ?"
 
"คงไม่เเล้วล่ะ ก็ลุงเเกเค้าให้ตังค์มันไปปลูกบ้านในที่ของเมียมันเเล้วนี่"
 
มันเป็นบ้านที่ปลูกเเบบง่ายๆ มีใต้ถุน เเละ มีเล้าไก่เล็กๆอยู่ใต้นั้นด้วย มีเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่เศษ ด้านหน้าติดกับบ่อลึกที่เต็มไปด้วยจอก เเหน หญ้าเน่า ซึ่งเป็นผลพวงของการขุดหน้าดินไปขาย ส่วนด้านหลังจรดกับ คลองบางเ้ตย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ คลองเเสนเเสบ เเหล่งเพาะพันธุ์ยุงของ กทม. น้ำสีดำสนิทมีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมจำเป็นต้องยืมเรือของคนข้างบ้านเพื่อพายไปอีกฟากฝั่งคลอง เพราะต้องเอาฟิวส์ไปติดที่เสาไฟฟ้าที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม การไฟฟ้าไม่ติดให้เรา เขาบอกให้เราจัดการเอง ผม กับ ไอ้เต้ย เพื่อนสนิทที่บังเอิญมาหาผมในวันนั้นพอดี  ต้องค่อยๆมะงุมมะหราพายเรืออย่างช้าๆข้ามฟาก เเละ เราสองคนก็ได้ผจญกับฝูงยุงจำนวนนับไม่ถ้วน มันตอมหน้าตอมตา กัดผมไปทั้งตัว เป็นภาพที่น่าขยะเเขยงที่สุดอีกภาพหนึ่งในชีวิต ไม่น่าเชื่อว่า ยุงจำนวนนับล้านจะมีเเหล่งกำเนดจากคลองที่มีน้ำไหลหลาก ไม่ใช่บ่อน้ำนิ่ง ผมนึกถึงภาพนี้ทีไร ผมรู้สึกคันตามตัวตะหงิดๆทุกที
 
ก่อนหน้าที่เราจะมีไฟฟ้าเป็นของตัวเอง เราต้องขอพ่วงไฟฟ้ากับเพื่อนบ้านในละเเวกนั้น 50 เมตรในพิกัด 10 น. เป็นเพื่อนบ้านที่ไม่ค่อยจะน่ารักสักเท่าไหร่ ที่เขาให้เราพ่วงไฟฟ้าใช้ ก็เพราะหนึ่งในจำนวนนั้น เคยมาอาศัยบ้านหลังนี้มาก่อน เเละ ผมนี่เเหละที่ทำให้มันต้องกระเด็นออกจากบ้านนี้ เเละ ย้ายไปอยู่ในที่ของเมียมัน โดยที่ลุง พี่ชายของพ่อผม จำเป็นต้องจ่ายเงินให้มันจำนวนหนึ่งเพื่อไปปลูกบ้านใหม่ หลังเล็กๆในที่ของครอบครัวเมียมัน
 
มันมีชื่อว่า "ไอ้อู๊ด"  ต่อหน้ามัน ผมเรียกมันว่า พี่อู๊ด มันเป็นชายไทยร่างเล็ก เเกร็น สักเต็มตัว เค้าลือกันว่า มันเป็นทหารพรานมาก่อน เเต่ผมไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่นัก เดิมที ไอ้นี่มันเป็นน้องชายเมียเก่าของลุง  เป็นคนเกกมะเหรก เกเร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาที่มันเมา ลุงให้มันมาเฝ้าที่ตรงนี้ไว้ ปลูกบ้าน  ยกร่องให้เป็นสวน  เเถมขุดบ่อปลาให้อีกต่างหาก  มันเป็นความฝันของคนในรุ่นพ่อผม ที่อยากจะใช้ชีวิตบั้นปลายในบ้านสวน บ้านไร่ เเต่..ที่นั่นมันเป็นส่วนหนึ่งของ กทม. เขต บางกะปิ ไม่ใช่ อ.หล่มสัก หรือ ปากช่อง การเกษตรใน กทม. มันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด ดินไม่ดีพอ เเถมน้ำเสียที่หนุนเนื่องเข้ามาอีก  บ้านสวนหลังนั้น เลยเป็นได้เเค่สวนรกร้าง ปลูกได้เเค่พืชผัก สวนครัว
 
ไอ้อู๊ด ก็ไม่ได้ช่วยพัฒนาอะไรขึ้นมาเลย อย่างมากก็เเค่ตัดหญ้า ตกเย็นก็เมาเกะกะระรานชาวบ้านไปทั่ว เเถมยังเที่ยวไถตังค์ลุงของผม จนเเกระอา  พอตอนหลัง ลุงเลิกรากับพี่สาวไอ้อู๊ดไปแล้ว ไอ้อู๊ดก็ยังคงไถต่อ จนลุงผมทนไม่ไหว ต้องยอมสละเงินก้อนหนึ่งให้มันไป ส่วนเมียของมัน"พี่จิต" ก็เป็นคนในที่ละเเวกนั้นเเหละ  ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่บ้านนี้ พี่จิตเคยอยู่กับพี่ๆน้องๆเป็นโขลงตรงที่ขนัดข้างๆ พอผมมาก็ย้ายกลับไปที่เดิม เเต่ได้บ้านเล็กๆไปอีกหลัง โดยปลูกเบียดกับที่ของพี่ๆน้องๆของเเก
 
ทีเเรก พวกบ้านนั้น ก็ทำท่าทีมีน้ำใจ เรียกผมว่า คุณ ทุกคำ หรือ ไม่ก็เรียกผมว่า หลานคุณสมศักดิ์ ให้พ่วงไฟฟ้า น้ำประปา  หลังๆเริ่มเล่นเเง่ ขอขึ้นค่าน้ำ ค่าไฟ ผมก็ยินดีจ่ายให้ เเต่ในที่สุดก็มาขอให้ผมไปติดต่อขอน้ำประปา ไฟฟ้า เป็นของตัวเอง ด้วยสาเหตุที่ผมเชื่อว่า เป็นเพราะความหมั่นไส้ลึกๆ ที่ผมทำให้ต้องกระเด็นออกจากบ้าน ตอนหลังลุงก็เลยไปยื่นขอน้ำไฟเป็นของตัวเอง เพราะลุงเองก็อยากจะหลุดพ้นจากไอ้ครอบครัวจอมไถนี่เสียที
 
เย็นวันหนึ่งในขณะที่ผมกำลังนั่งกินข้าวตามลำพัง ผมได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก  ไอ้อู๊ด นั่นเอง มันมักจะถือวิสาสะอย่างนี้เสมอ มันคงคิดว่า บ้านหลังนี้เป็นของมันอยู่
 
"ไง ไอ้น้อง ..ที่นี่ พออยู่ได้มั้ย?" มันถามผม
 
"ก็ ไม่มีปัญหาอะไรนี่ พี่..อาจจะเข้าออกลำบากไปหน่อย เเต่ก็โอเค" ผมสังเกตุเห็น ดูเหมือนไอ้อู๊ดมันจะเมา
 
"ถ้าใครเเถวๆนี้มีปัญหากับเอ็งนะไอ้น้อง บอกพี่..เดี๋ยวพี่จัดการให้ เเถวๆเนี๊ยะ ไม่ค่อยมีใครกล้ากับพี่หรอก" น่านน…
 
"พี่มีธุระอะไรรึเปล่า?" ผมตัดบท เบื่อที่จะฟังอะไรเเบบนี้
 
"คือ.."มันนิ่งไป2 วินาที"พอจะมีเงินให้พี่มั่งรึเปล่า พอดี พี่ติดต่อลุงของอ้นไม่ได้น่ะ ว่าจะขอยืมซัก…"
 
"ไม่มี…" ผมตอบสวนไปทันที "เงินเดือนยังไม่ออกน่ะพี่ "
 
ไอ้อู๊ด เอ๋อไปชั่วขณะ  มันคงงงที่ผมตอบปฏิเสธทันควัน ทั้งๆที่ยังไม่รู้จำนวนเงิน มันเลยจำต้องเปลี่ยนเรื่องคุย ก่อนที่จะลากลับไปอย่างผิดหวัง  ดีนะที่ผมรู้กิติศัพท์ความเป็น ดาวไถ ของมันมาก่อน และหลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ถูกขอยื่นความจำนง ตัดสาธารณูปโภค จากเหล่าคนบ้านนั้น
 
ลุงมาบอกผมทีหลังว่า ไอ้อู๊ด โกหกเรื่องที่ติดต่อลุงไม่ได้ เพราะความจริง ลุงไม่ได้ให้ตังค์มันมาพักใหญ่ๆเเล้ว เพราะถือว่า ให้ตังค์ปลูกบ้านไปแล้ว น่าจะจบได้เสียที  มันคงขาดเงินอย่างเเรง เพราะดูท่าทางมันไม่ได้ทำมาหากินอะไร อาจจะมีรับจ้างเล็กๆน้อยๆ ลงถ้ากินเหล้าทุกวันเเบบนี้ จะไปเหลืออะไร
 
บ้านสวน เป็นเเหล่งสำราญของเพื่อนๆผม เป็นเพราะบรรยากาศชายทุ่งที่หาไม่ได้ใน กทม. เเถมมีบ่อให้ตกปลา หลังจากที่ไอ้อู๊ดย้ายออกไป ผมก็เริ่มทำเกษตรเล็กๆน้อยๆ ปลูกผัก ปลูกข้าวโพด เเละ เอาปลามาลงในบ่อ ไม่นาน ปลานิล ปลาจีน เเละ ปลาดุกรัสเซีย ก็เจริญเติบโตเป็นอาหารสำหรับผมเอง เเละ เป็นกับเเกล้มในเวลาที่เพื่อนๆมานั่งดื่มที่บ้าน
 
เมื่อครั้งที่เพื่อนคนหนึ่งมาขอจัดเลี้ยงฉลองก่อนไปเมืองนอก พวกเราได้ยกขโยงกันมาร่วมยี่สิบชีวิต นั่งดื่มกันตั้งเเต่เย็น พอตกค่ำ ผมต้องไปทำงาน เเละ กลับมาอีกทีก็ดึกเเล้ว ผมยังคงเห็นเพื่อนๆอยู่กันครบ บางคนเพลิดเพลินกับการตกปลา ผมได้ยินเสียงเพื่อนบางคนดีดกีต้าร์ ร้องเพลง…บรรยากาศยังคงโอเค….
 
"เฮ้ย …อ้น มึงขึ้นไปดูเเลเด็กของมึงหน่อยสิ ไม่รู้เเม่งมายังไง" เสียงไอ้หมูทักมาจากข้างๆบ่อปลา
 
"ใครวะ เด็กของกู?" ผม งง
 
"ขึ้นไปดูเอาเองเหอะ  ก่อนที่จะโดนพวกมันรวมตีน"
 
ผมใจหายวาบ เเละ คิดออกทันทีว่าเป็นใคร ผมรีบเดินขึ้นไปบนบ้าน สภาพที่เห็นก็คือ ไอ้ อู๊ด มานั่งมั่วกับเพื่อนๆของผมได้ยังไงก็ไม่รู้ เเละ ดูท่าทางเพื่อนๆจะไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไรนัก
 
"เฮ้ย ไอ้น้อง พี่ขอเพลง ไอ๊ สตัด อะ โจ๊ก หน่อยดิ" ไอ้ อู๊ด ขอเพลง
 
"ฮ่าๆๆ เฮ้ย เเม่งหัวสูง ขอเพลงฝรั่งด้วย" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น ไม่รู ไอ้อู๊ด มันรู้ตัวรึเปล่า
 
"ไม่เล่นโว้ย จะเล่นเพลงไทย " มือกีต้าร์ ไม่ยอมเล่นให้
 
ผมเห็นหน้าไอ้อู๊ด ผมก็รู้่เเล้ว มันเริ่มๆจะหงุดหงุด ประกอบกับสันดานเกะกะระรานของมัน ไปๆมาๆ อีท่าไหนก็ไม่รู้ ดันไปพูดจาเข้่าง่ามของ ไอ้ จ๊ะ ขาเมาเเล้วตัวใหญ่ เพื่อนเก่าเเก่ของผม
 
"ไอ้สาดด ..มึงลงไปเลย ลงไปข้างล่างกับกู" ไอ้ จ๊ะ ลุกขึ้น กระชากไอ้อู๊ด
 
"เฮ้ยๆ มึงรู้มั้ย กูเป็นใคร" ไอ้อู๊ด สะบัด เริ่มประกาศศักดา
 
"พอๆๆ เลย งานเลี้ยงเลิก!!" ผมประกาศ มันชักจะไปกันใหญ่
 
"โครมมมม!!" เสียงจาน ข้าวของกระจาย จากฝีมือพี่โรจน์ เเกคงเคืองผม ที่ไม่ปล่อยให้มีเรื่อง" เหี้ย กลับก็ได้วะ "
 
ผมอาศัยจังหวะนี้ ดึงไอ้อู๊ด ออกไป ไม่ใช่อะไรหรอก ผมไม่อยากให้มันโดนตีนตายในบ้านผม ผมจะเดือดร้อนภายหลัง ยิ่งอยู่กลางวงล้อมของคนในครอบครัวมันอยู่ด้วย
 
"ไป พี่…กลับบ้านไปซะเถอะ เชื่อผม อย่ามีเรื่องมีราวกันเลย" ผมขอร้องดีๆ
 
"ได้..ไม่มีปัญหา ไ้อ้น้อง.." ไอ้อู๊ด มองหน้าผม เเววตาเเข็งกร้าว เเละมันก็เดินไปตรงพุ่มไม้ข้างบ้าน ก่อนที่จะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมา…มันเป็น มีดพร้าคนกริบ ที่ถูกเสียบด้วยด้ามยาว เหมือน ง้าว ดีๆนี่เอง!!
 
"อ้าว พี่..มาเเค่บ้านผม ทำไมต้องพกของมาด้วยล่ะ" ผมชักรู้สึกว่า  มันไม่ใช่การมาเยือนธรรมดาๆ
 
"บอกเพื่อนๆเอ็งด้วยนะ" ไอ้อู๊ดไม่ตอบคำถามของผม" อยากเเดกเหล้า ก็เเดกให้พอ อย่าเสือกลงมา ไม่งั้น กูฟันมึงยับเเน่"
 
พูดจบมันก็เดินจากไป ผมหมุนตัวทำท่าจะเดินกลับ พลันผงะ เพราะภาพที่ผมเห็นก็คือ เพื่อนๆ หลายคนวิ่งสวนผมออกไปหาไอ้อู๊ด นี่เเสดงว่า พวกมันได้ยินอะไรต่ออะไรที่ไอ้อู๊ดพูดทั้งหมด ..
 
ผมมองภาพในตอนนั้น ไม่ชัดนัก เพราะในสวนค่อนข้างมืด มาเห็นอีกทีก็คือ เพื่อนๆหิ้วปีกไอ้อู๊ดมา เเละจับมันมัดไว้ เเถมซ้อม!! นึกสภาพพระเอกหนังไทยโดนซ้อมก็เเล้วกัน  เเต่นี่คือของจริง  ไอ้อู๊ด นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เพื่อนผมคนนึง ถือมีดพร้าด้ามยาวของมันเอาไว้ ส่วนคนที่เหลือก้ตบกระบาลมั่ง ถีบหลังไอ้อู๊ดมั่้ง ถีบเเต่ละที มันก็จะล้มคว่ำไปกับพื้น ปากจูบดิน…ผมเพิ่งเคยเห็นการซ้อมเเบบนี้จะๆ ด้วยตาตัวเอง เเต่ก็ไม่มีปัญญาจะห้าม จน โจ้ ต้องมาช่วยขอร้องให้พวกมันหยุด เเละ พาไอ้อู๊ดไปส่ง สน. จะดีกว่า
 
ผมไม่ได้ไป สน. ด้วย โจ้มาเล่าให้ ไอ้อู๊ด เกือบๆจะโดนถีบลงกลางถนนในขณะที่รถกำลังวิ่งอยู่ โจ้ห้ามเเทบไม่ทัน เพราะไม่อยากให้เป็นคดีฆาตกรรม พอเอาไปส่งที่ สน. เเล้ว ตำรวจดันไม่จับเข้าห้องขัง เพราะเข้าใจว่าเป็นเเค่คดีเมาสุราอาละวาด เเละดูท่าทางว่า คงจะไม่มีใครมาประกันตัว ขังไว้ก็เปลืองงบตำรวจเปล่าๆ หลักฐานก็มีเเค่มีดพร้า มันไม่เเน่นหนาพอ (สงสัยต้องให้มันลากปืนมากระมัง?)
 
หลังจากวันนั้น ผมต้องอยู่อย่างหวาดผวา กลัวเหมือนกันว่ามันจะมาเอาคืน เเต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีก็เเค่ พี่จิต เมียของมัน มาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เเถมทำท่าจะเอาเรื่อง ผมเลยอำไปว่า เป็นเพื่อนสมัยเรียน มาเจอกันโดยบังเอิญ เเละ ผมก็ไม่รู้ที่อยู่ของพวกมัน เเละ ไอ้อู๊ด ก็ค่อยๆหายไปจากชีวิตผม มันคงจะกลัวเหมือนกันน่ะเเหละ
 
ผมย้ายออกจากบ้านสวน ในหนึ่งปีให้หลัง เหลือเเต่โจ้ ที่ยังคงอยู่ที่บ้าน โจ้เล่าให้ฟังว่า ไอ้อู๊ด กลับมารังควาน เคยยกเพื่อนๆอันธพาลมากลุ่มใหญ่ เอาเเหมาทอด โจ้ห้ามก็ไม่ฟัง สงสัย มันคงเเค้นโจ้ ในฐานะที่รับเป็นโจกท์ เเจ้งความจับมัน
 
"ก็เลยต้องบอกลุงศักดิ์น่ะ  เราคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้" โจ้ บอกกับผม
 
"บอกไปรึยังล่ะ?"
 
"โทรไปบอกเเกเเล้ว  เห็นว่า เเกจะเล่นมันขั้นเด็ดขาด"
 
ลุงเค้าเอาจริง โดยไปวานพี่เขยผม ซึ่งเป็นตำรวจระดับสารวัตร ให้เเกล้งๆพาลูกน้องไปเดินเล่นที่หน้าบ้้านไอ้อู๊ด เเละ เรียกมาคุยด้วย หลังจากนั้นเป็นต้นมา ไอ้อู๊ด ไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาในบ้านสวนอีกเลย
 
"รู้มั้ย? มันเคยเจอเราทีนึง เมื่อเร็วๆนี้เอง"
 
"เหรอ? มันทำท่าจะหาเรื่องอีกมั้ย?" ผมถาม
 
"ไม่เลย  มันเเค่พูดว่า ‘เเฮ่ๆ สวัสดีครับ จะออกไปข้างนอกเหรอ?’ เเค่นี้เอง"
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to มาเฟียบ้านสวน

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     
    เหอๆๆ สาแก่ใจ
     

  2. 33 says:

    พี่อ้นแพมทำเบอร์พี่อ้นหายอ่ะ มันอยู่ในโทรศัพท์เครื่องเก่า
     
    เง้อ.. คิดตึ๋ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s