Diary of mad man

7.00 am
 
โคตรเบื่อเลย ตื่นเเต่เช้าทุกวัน เมื่อคืนเพิ่งไปกินเหล้ามาด้วย  ยังเเฮ้งค์ๆอยู่เลย พอกันที ไอ้เหล้าเเจกฟรีตามผับเปิดใหม่  ไอ้เต๋านี่ก็เสี้ยนจัง ไอ้เราก็เสือกตามมันล่ะนะ  เเต่ไปทีไร เเม่งให้เราจ่ายทุกที เมื่อคืนก็เหมืิอนกัน  ไอ้ชิบหาย เหล้าน่ะฟรี เเต่มิกเซอร์เเม่งเเพงโคตร เอาเปรียบผู้บริโภคเเบบนี้ ซักวัน กูจะเเจ้ง กรมการค้าภายใน คอยดูสิ
 
7.30am
 
ว่าจะล่อกาเเฟซักถ้วยนึง คงไม่ทันเเล้วล่ะ ไปหากินที่ทำงานดีกว่า เเค่อาบน้ำ เเต่งตัวก็ล่อเข้าไปเกือบๆครึ่งชั่วโมง ต้องตาลีตาเเหกฝ่ารถติดอีก  รัฐบาลกี่ชุดๆ เเม่งก็เเก้ไม่ได้ ไอ้เีราก็เสือกต้องผ่าน เเยกลำสาลี ด้วย  รู้งี้ ย้ายไปอยู่ใกล้ๆรถไฟฟ้าดีกว่า เเต่ก็อย่างว่า  ใครจะไปซื้อคอนโดเเถวๆนั้นไหว ราคาเเพงโคตร ยิ่งไอ้ที่ โฆษณาประมาณว่า สามารถวิ่งไปหากิ๊กได้เเถมซื้อดอกไม้กลับมาฝากเเฟนในเวลาอันสั้น ยิ่งดูน่าจะเเพงเข้าไปใหญ่  ราคาหลายล้าน ถ้ากูรวยขนาดซื้อไอ้คอนโดกดขี่ทางเพศนี่ได้ กูคงไม่ต้องมานั่งรถเมล์ รถไฟฟ้าเเบบนี้หรอก
 
8.30 am
 
อาาาาา กาเเฟถ้วยเเรก สิ่งดีๆ (เเละดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งเดียว)ที่สามารถหาได้ในออฟฟิศนี้ เคยรู้สึกกันมั้ย? ว่าชีวิตของพวกพนักงานเงินเดือนเนี่ย มันไม่ได้ต่างอะไรไปจาก หุ่นยนต์ซักเท่าไหร่นัก ทุกตัว เอ้ยย ทุกคนมีหน้าที่ เเละ ทำเเต่สิ่งเดิมๆ ในเวลาเท่าเดิม หรือ นานกว่า ไม่มีลดเวลา มีเเต่เพิ่มเวลา เพื่อเเลกกับเศษเงินนิดๆหน่อยๆ เป็นค่าโอเวอร์ไทม์ มันจะดีกว่าหุ่นยนต์ตรงที่ว่า  ถ้าไม่ถูกโล๊ะทิ้งซะก่อน เราก็อาจจะได้เงินรีไทร์เป็นการปลอบขวัญสำหรับใช้ในยามเเก่ ไม่ก็อาจจะถูกฟาดหัวด้วยเงินบำเหน็ดซักก้อนนึง เเละ ไอ้ที่น่าเเปลกก็คือ เรามักจะได้อยู่ใช้เงินพวกนี้ไม่นานนัก  (เพราะตายห่าซะก่อน)
 
10.00 am
 
ไอ้ห่าเต๋า มาเลียบๆเคียงๆอีกเเล้ว มันบอกว่า น้อง ปอย ที่มันเจอเมื่อคืน โทรมาหามัน เเละ นัดไปเจอที่ร้านๆเดิม เเล้วมันจะมาบอกเราทำไมวะ? ถ้าขาดความมั่นใจนัก ก็ไม่ต้องสานต่อ  เเหม จะไปนัดสาวทั้งที เล่นขนลูกหาบไปด้วย นี่ยังดีนะ ที่เราหน้าตาหล่อกว่าปลากระโห้นิดนึง ไม่งั้น น้อง ปอย อาจจะเสร็จเราเเทน เพราะเรามั่นใจกว่ามัน(โอว ) เอ๊ะ? มาคิดดูอีกที มันอาจจะมีเเผนลึกๆในใจเอาไว้ ประมาณว่า เราอาจจะทำให้มันดูดีขึ้นกว่าปรกติ …ไอ้ห่าเต๋า มันก็ไม่เท่าไหรหรอกว้า เเค่ขาว ตี๋ ไว้หนวดพองาม สูง 180 cm ไปฟิตเนสบ้าง บางเวลา ร่างกายเฟิร์ม (เเต่เสือกขาดความมั่นใจ)
 
12.00 pm
 
โอยย ยังเเฮ้งค์อยู่เลย สงสัยต้อง ล่อ ก๋วยเตี๋ยวเผ็ดๆ รสเด็ด ต้มยำ ซักชาม จะได้ขับเหงื่อซะหน่อย เเต่ยังไม่ทันได้ขับเหงื่อ ก็ได้เหงื่อก่อน ก็ต้องรอคิวน่ะสิ เเหม ทีกูจะเเดกล่ะก็ มากันตรึมเชียว ทีกูไม่เเดก ร้านเงียบยังกะป่าช้าจีน เเถวๆ ชลบุรี….คนเรานี่เอาอะไรมากำหนด demand วะ? สงสัยว่า พอเห็นคนเยอะๆมาเเห่กันเเดก ก็เลยมาเเดกมั่ง ไม่มีความเป็นตัวของตัวเองเลย
 
13.30 pm
 
ตาจะปิดโว้ยยย  สงสัยรอก๋วยเตี๋ยวนานไปหน่อย เลยล่อซะ 4 ชาม จากเเฮ้งค์ เลยกลายเป็นง่วงเเทน สงสัยต้องล่อกาเเฟอีกเเก้ว จริงๆเเล้ว ไม่ค่อยอยากจะกินมากไปกว่า 1 เสียสุขภาพ เเถมตาสว่างตอนดึกๆอีก อีกอย่างนึง เเม่บ้านชอบมองหน้าด้วย เวลาที่เราไปวนเวียนเเถวๆโต๊ะกาเเฟ  กาเเฟมีไว้ดื่มโว้ย ไม่ได้มีไว้บูชา  กินนิด กินหน่อยทำเป็นหวง ทั้งๆที่ค่ากาเเฟ ก็หารๆกันเอง (ทำไม บริษัทไม่ออกให้วะ? งกชิบ)
 
15.00 pm
 
ค่อยดีขึ้นหน่อย หลังจากที่สัปหงกอยู่ระยะนึง ดีนะ ไม่มีงานด่วน สภาพเเบบนี้ เราทำไม่ได้ว่ะ  ทีเเรกว่าจะลากลับบ้านเเล้ว เเต่กลัวโดนเจ้านายซัก ไอ้เราไม่ถนัดโกหกซะด้วยสิ เกิดตอบความจริงไป รับรองได้ว่า ชิบหาย
 
17.00pm
 
เลิกงานซะที ฮึ่ยยยส์ (บิดขี้เกียจ) เอาอีกเเล้วๆ ไอ้ห่าเต๋ายังไม่เลิก ยังจะมาชวนอีก บอกเเล้วว่า ไม่ไปๆ ร่ำไรอยู่ได้ เราเลยเล่นไม้ตายเลย ถามมันว่า ใครออกตังค์ มันอึ้ง เเละชี้มาที่เรา เราก็เลยเเจก…..ให้มันไปอันนึง ไอ้เวร  เห็นกูเป็นเสี่ยรึไง เนื้อก็ไม่ได้กิน หนังก็ไม่ได้รองนั่ง
 
19.30 pm
 
เเวะซื้อเเกงหน้าปากซอยไปถุงนึง ข้าวเปล่าถุงนึง น้ำพริกอีกถุงนึง นี่ถ้าเป็นวันที่ไม่มีตลาดนัดนะ เราคงต้องพึ่งพา ผัดไท หอยทอด  บะหมี่เกี๊ยวหน้าหมู่บ้าน เมื่อไหร่จะหาเมียได้วะ? จะได้มีคนหาให้กินบ้าง  เเต่สาวๆสมัยนี้ ไม่ค่อยมีใครอยากทำกับข้าวกันซื้อกินสะดวกกว่า ถูกกว่า  เเถมประหยัดกว่า เดี๋ยวไปอาบน้ำ มากินข้าวดีกว่า
 
20.00 pm
 
สบายพุงๆ เดี๋ยวนอนรอดูบอลหน่อย  คืนนี้ เชลซี กับ เเมนยูฯ ด้วย
 
23.00 pm
 
ชักง่วงๆว่ะ เเต่ใจอยากดูบอล เเต่ดูเหมือนว่า มันขาดๆอะไรไปอยู่นะ
 
24.00 pm
 
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไอ้เหี้ยเต๋าอีกเเล้วววว  มึงจะราวีกูไปถึงไหนน
 
"มึงนอนเเล้วจริงๆ น่ะ?"
"เออดิ มึงโทรมาทำห่าอะไรดึกๆดื่นๆ"
"อ้าว ก็เผื่อมึงเปลี่ยนใจมาดูบอลกะกูไง"
"ซ่นตีนเเน่ะ  ทำงานเเต่เช้าโว๊ย"
"กูทำงานเช้าพร้อมมึงน่ะเเหละ กูไม่เห็นเเคร์เลย เเหม หนุ่มๆกันอยู่ อดนอนนิดหน่อย ไม่ตายหรอก"
"เอ๊ะ ไอ้ห่านี่ กูบอกกูไม่ไป เซ้าซี้อยู่ได้ น่ารำคาณ"
"ออกมาเหอะน่า พอดีน้องปอยเค้าพาเพื่อนมาด้วย น้อง ตุ้งหนิง ไง ยัยคนที่เเด๊นซ์กระจาย ส่ายเอวคล่องๆ นมใหญ่ๆน่ะ"
"……."
"ออกมาเหอะ เห็นเค้าถามถึงมึงอยู่"
"เออๆๆๆ กูไปก็ได้ๆ ไอ้เหี้ย กูจะนอนอยู่เเล้วเเท้ๆ รบกวนอยู่ได้"
 
2.00 am
 
โอยย มาวววว ขอกูอีกเเก้วว ส่ายเข้าไปๆๆๆๆ น้อง ตุ้งหนิง
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Diary of mad man

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     
    พระเจ้าจอร์ช …. มานยอดมั่ก
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s