โฟลค์ เซน…..folk music สำเนียงไทย

เมื่อนานมาเเล้ว ผมเคยไปเกาะเวที โลกดนตรี ของ อา เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เพื่อไปดูการเเสดงสด อัลบั้มเดี่ยวชุดเเรกของ เเอ๊ด คาราบาว ในอัลบั้ม กัมพูชา  ที่มีเพลงเนื้อหาดีๆ อย่าง ลาวเดินดิน ,ตำนานเเผ่นดิน,คนหลังเขา ,กัมพูชา ฯลฯ ถ้านอกจาก อัลบั้มของวง คาราวาน เเล้ว  ก็คงจะมีอัลบั้มนี้ ที่ชัดเจนในเเนวทางของ โฟลค์ มิวสิค ในกลุ่มของ ดนตรีเพื่อชีวิต
 
หลายปีต่อมา พี่เเอ๊ด ก็เอาอีก คราวนี้ จับมือกับ Tod Lavel หรือ ท๊อด ทองดี ฝรั่งพูดไทย เพื่อทำอัลบั้มโฟลค์ ฆ่าเวลา ก่อนที่จะออกอัลบั้มกับทางวง ผลที่ออกมาคือ อัลบั้ม โฟลค์ เซน ….
 
โฟลค์ เซ็น (ที่เเทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวกับ นิกาย เซน เเม้เเต่นิดเดียว)ค่อนข้างจะเบากว่า กัมพูชา เเต่ครื้นเครงกว่า ฟังดูคล้ายๆ อัลบั้มเพลงของกลุ่มอนุรักษ์ธรรมชาติ  ปนๆกับ เชิดชูนักรบของประชาชน เเต่มีความเป็นสากล มากกว่า อัลบั้ม กัมพูชา ประมาณว่า มีกลิ่นฝรั่งติดมาพอสมควร ทั้งลักษณะการใช้เครื่องดนตรีบางชนิด เเบบ ที่ใช้กับ Folk music เช่น โดโบร ,ฮาร์โมนิก้า หรือ การใช้ สไลด์ ในการโซโล กีต้าร์ เเถมมีเนื้อร้องที่เป็นภาษาอังกฤษปนๆมาด้วย บางทีก็ร้องเป็นไทยท่อนนึง อังกฤษท่อนนึง หรือ ไม่ก็ประสานเป็นภาษาอังกฤษ
 
ถ้าผมจะติ ก็คงจะเป็นเรื่องของชื่อ อัลบั้ม…เพราะอย่าที่บอก…มันไม่มีความเป็น เซน เลยฟังดูเหมือนๆกับคนที่ไม่ปล่อยวางด้วยซ้ำ เเนวทางของ นิกายเซน หลักๆก็คือ การปล่อยวาง ความว่างเปล่า ประมาณว่า เชื่อใน อนัตตา ความว่าง คือ ความสงบ อะไรทำนองนั้น เเต่อัลบั้มนี้ ดันมีเพลงเกี่ยวกับการต่อสู้ซะมากกว่า เเม้ว่า จะมีบางเพลงที่พยายามจะอิงหลักศาสนา(ในทางปรัชญา)เเต่มันก็ไม่ใช่ เซน อยู่ดี อย่างเช่น เพลง ศรอรชุน ที่เป็นเรื่องราวของ สงคราม มหาภารตะ หรือ ที่หลายๆคนรู้จักในชื่อ ของ ภควัตคีตา(เเปลว่า บทเพลงขององค์ภควัน หรือ ในชื่อไทยๆว่า กฤษณะสอนน้อง) ที่ถูกเขียนขึ้นมาโดย ท่าน รพินทร์นาท ฐากูร ปราชญ์ชาวอินเดีย เกี่ยวกับ สงครามของสองตระกูล ซึ่งเดิมทีเป็นญาติพี่น้องกัน เเต่ต้องมาห้ำหั่นฆ่าฟัน เพราะผู้หญิงคนเดียว เเต่ อรชุน เกิดความละอายที่จะต้องฆ่าฟันกันเอง ทำให้ กฤษณะ ต้องอบรมน้องชาย ปลุกกำลังใจให้ฮึกเหิม เพื่อเข้าสู่สนามรบ
 
ยังมีอีกเพลงนึง ที่กล่าวถึงนักรบ เช่น เเสงดาว สาวดอย….ซึ่งเกี่ยวกับ ทหารป่า(หรือ ทหารของ พรรคคอมมูนิสต์)ที่ต้องเสียสละตน เพื่อส่วนรวม….ตกลง มันเป็น เซน ตรงไหน?
 
ผมขัดหูเเค่เรื่องของชื่ออัลบั้มเท่านั้น เเต่โดยรวมๆ อัลบั้มนี้ โอเคทีเดียว ได้ความดิบสด ของ โฟลค์ เเบบอเมริกัน เเละ เนื้อเพลงที่เเหลมคม ระดับนายภาษา ถ้าจะถามผมว่า ชอบเพลงไหนที่สุด? ผมคงต้องตอบว่า ชอบทุกเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพลง ศรอรชุน ,เเสงดาว สาวดอย,หลวงพ่อประจักษ์ เเละ เพลง ฝนดิน 
 
ไอ้ที่เเปลกก็คือ ทั้งอัลบั้ม ใช้กลองชุด (drum kit)เเต่ดันไม่ใช้ เบส ทุกๆเพลง ใช้ อคูสติค กีต้าร์ เป็นตัวเดินเรื่อง ทั้ง พิคกิ้ง เเละ ตีคอร์ด(struming) หลายๆเพลงใช้การโซโลในคอร์ด (rhythm solo) ทำให้ อัลบั้มนี้ ให้อารมณ์เเบบโฟลค์เเท้ๆ ที่ไม่ใช่การเล่นเพลงลูกทุ่งด้วยกีต้าร์โปร่ง เหมือนศิลปินเพื่อชิวิต ที่เห็นกันดาดดื่น
 
ที่ตลกกว่านั้น คือ ผมครอบครอง อัลบั้มชุดนี้ มา 3 ครั้งเเล้ว 2ครั้งเเรก โดนยืม เเละ ลืม ไปในที่สุด จนกระทั่งปีนี้ ผมได้ไปไหว้วานให้เพื่อนคนนึง จัดการ burn เป็น audio CD มาให้ หวังว่า มันคงไม่โดนสอยไปอีก (ฮา)
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s