มื้อเช้า (เรื่องสั้น)

"ตื่นเเล้วเหรอคะ" เธอถามผมเสียงเรียบๆ
 
"……." ผมยังพูดอะไรไม่ออก มันมึนหัวไปหมด คอเเห้ง จากการดื่มจัดมาหลายวัน เเม้กระทั่งเมื่อคืนวาน
 
"กาเเฟซักหน่อยดีมัั้ย?" เธอถาม
 
"….ผมขอน้ำซักเเก้วก่อนดีกว่า"
 
เธอรับคำเเละเดินออกจากห้อง หายไปราวๆ10 นาที ผมนึกในใจ ไปเอาน้ำประสาห่าอะไรวะ นานชิบ….
 
เธอกลับมาพร้อมกับ น้ำ 1เเก้ว เเละ อาหารเช้าร้อนๆ บนถาด ซึ่งมีไข่ดาวสุกด้านเดียว เเละ เบค่อน 2-3ชิ้น เเถมกาเเฟอีกเเก้วหนึ่ง
 
"เกิดอะไรขึ้น?" ผมถามขึ้นเเบบงงๆ มากกว่าที่จะเซอร์ไพรส์
 
"คุณลืมวันครบรอบเเต่งงานของเราเเล้วเหรอ?" เธอถามยิ้มๆ ไม่มีสีหน้าที่บ่งบอกความผิดหวัง
 
"คงลืมไปแล้วล่ะ คงจะมีชั้นคนเดียวที่จำ เหมือนกับที่คุณบอกว่า ชั้นเป็นคนช่างจดช่างจำไง" นั่นไง อดจะประชดไม่ได้
 
ผมนึกขำอยู่ในใจ ผู้หญิงยังไงก็เป็นผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ โกรธง่าย หายยาก จดจำเเต่อะไรที่เเย่ๆ เเต่ึคงเพราะผมไม่อยากให้เสียบรรยากาศ ผมเลยเเกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เอื้อมมือรับถาดอาหารนั้น เเละเดาว่า เจตนาของเธอคือ breakfast on bed มันช่างคล้ายกับบรรยากาศตอนที่เราไป ฮันนีมูนกันที่ภูเก็ต ต่างกันเเค่บ้านที่เราอยู่มันเป็นเเค่บ้านจัดสรรย่านชานเมือง
 
"เเล้วคุณไม่ทำเผื่อให้ตัวเองเหรอ?" ผมถามหลังจากที่ดื่มน้ำเย็นจนหมดเเก้ว
 
"คุณเคยเห็นผู้หญิงคนไหนทานอาหารเช้าบ้างล่ะ?"เธอถามยิ้มๆ ราวกับว่า เธอรู้ว่าผมเเอบนินทาผู้หญิงอยู่ในใจ ผมยิ้มเเก้เก้อ
 
"ผมนี่มันเเย่จัง ไม่น่าจะลืมวันสำคัญๆเเบบนี้ไปได้ "ผมมองหน้าเธอเเวบนึง เธอยิ้ม เเละ เหมือนกับว่าเธออยากฟังอะไที่มากกว่านี้
 
"ผมจำไม่ได้ว่าผมกลับมาถึงบ้านได้ยังไง" นั่นล่ะมั๊งที่เธออยากฟัง "หมู่นี้ผมสังคมจัดไปหน่อย เดี๋ยวหัวหน้าเลี้ยง เดี๋ยวกรรมการบริษัทเลี้ยง ผมเลี่ยงไม่ได้น่ะ" ผมพูดต่อ เเละเธอก็เลิกคิ้ว ราวกับว่าผมควรต้องพูดอะไรมากกว่านี้อีก
"ผมขอโทษก็เเล้วกัน ที่รัก " ผมหลุดคำขอโทษออกมาจนได้ เธอยืดตัวขึ้นยกมือขึ้นกอดอก
 
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ชั้นเข้าใจ" เธอหันไปมองนาฬิกา "วันนี้ ชั้นมีประชุมตอนสายๆ คุณล่ะ? มีอะไรต้องทำเเต่เช้าไหม?"
 
"ไม่มี วันนี้ ไม่มีอะไร เเต่ค่ำๆอาจจะมี "ผมพูดไป เสทำเป็นว่าเอร็ดอร่อยกับอาหารเช้า โดยไม่ได้หันไปดูสีหน้าของเธอ
 
"งั้นก็ดีเเล้วล่ะ เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันบ้าง"  เธอหยุดพูดไปชั่วขณะ "คุณคิดว่าหมู่นี้ เราพูดคุยกันน้อยลงรึเปล่า? ชั้นหมายความว่า …ชั้นอาจจะคิดไปเองก้ได้ว่า คุณรักชั้นน้อยลง มันเป็นไปได้ว่า สาเหตุเกิดจากงาน เวลาที่ไม่ตรงกัน เอ่อ…หรือชั้นอาจจะคิดมากไปเอง" เธอตั้งคำถามเเบบไม่ต้องการคำตอบ
 
ผมรวบช้อนส้อม ยกกาเเฟขึ้นจิบ ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หันไปมองเธอเเวบนึง เธอทำท่าเหมือนกับว่าอยากให้ผมพูดอะไรบางอย่าง…..
 
"….เอ่อ" ผมนึกอะไรไม่ออก "….มั๊ง เป็นไปได้ ก็คงจะเป็นอย่างที่คุณว่าน่ะเเหละ" ผมตัดบท
"คุณไม่คิดว่า มันเกิดจากความจืดจางเหรอ?" น่านนนน ….ไหนบอกว่า อาจจะเป็นเพราะคิดมากไปเอง…ผู้หญิงนะผู้หญิง อยากรู้อะไรก็ถามสิ(โว้ย) จะรักษาหน้าตัวเองอยู่ทำไม
 
"คุณคาดหวังอะไรกับคนที่เป็นสามีล่ะ?" ผมยิงคำถาม
 
"ก็คงเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆน่ะเเหละ อยากได้รับการเอาใจใส่ อยากได้สามีที่รับผิดชอบ ทำงานหนัก เเต่ต้องมีเวลาให้เรา เเละ ที่สำคัญ…ต้องซื่อสัตย์" เธอเน้นประโยคหลัง
 
"ผมขอบอกอะไรคุณบางอย่างนะ" ผมเปลี่ยนอริยาบทมาเป็นนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง " ผู้ชาย ก็ คือ มนุษย์ปถุชนนี่เเหละ อาจจะเป็น perfectionist เเต่ ไม่สามารถจะเป็น a perfect man ได้ คุณลองมองในโลกของความเป็นจริงสิ ที่รัก" ผมหยุดอัดบุหรี่เข้าปอด "คนๆนึง ทำงานหนัก รับผิดชอบ เเต่ มันคงเป็นได้ยากที่จะหาเวลาว่าง…ชีวิตมันก็เป็นเเบบนี้ล่ะนะ มีได้ ก็ต้องมีเสีย"
 
"ชั้นก็อาจจะไม่คาดว่า มันจะได้ถึง 100% เต็มหรอก เเค่ทำได้ ซัก 70% หรืออาจจะเเค่ทำให้ชั้นรู้สึกว่าได้เห็นความพยายามที่จะทำบ้าง เเค่นี้ ชั้นก็ดีใจตายเเล้ว" สีหน้าเธอจริงจัง ผมมองเห็นเฆมหมอกของสงครามเเล้ว…..
 
"ถ้าคุณพยายามบ้าง อะไรต่ออะไรมันก็คงจะดีขึ้น……" ว่าเเล้วไม่ผิด "5 ปีเเล้วนะ ที่เราอยู่ด้วยกัน 2ปีเเรก คุณทำให้ชั้นหวังอะไรต่ออะไรไปมากมาย เเต่พอมา 3 ปีหลังทุกอย่างมันเปลี่ยนไป…." หางเสียงสะอื้นเบาๆ
 
"อะไร? ผมไปทำอะไรให้?" ผมเริ่มขึ้นเสียง "เงินผมก็ให้ใช้ อะไรๆผมก็รับผิดชอบ คุณจะเอาอะไรอีก?"
 
"มันไม่พอหรอก …."เธอพยายามกลืนก้อนสะอื้น "คุณดูทุกวันนี้สิ มันใช่ชีวิตเเต่งงานเหรอ? ชั้นออกไปทำงานเเล้ว คุณยังไม่ตื่นเลย เกือบทุกวันที่ชั้นต้องกินข้าวเย็นคนเดียว พอจะตื่นไปทำงาน นั่นเเหละที่ชั้นจะได้เห็นหน้าคุณอีกที" คราวนี้ เธอเริ่มสะอี้นดังๆ
 
"เเหม ผมบอกคุณเเล้วไงว่า ผมเลี่ยงไม่ได้ โธ่….." ผมเริ่มฟิวส์ขาด
"เหรอ? เเต่ชั้นว่า คุณจงใจมากกว่า"
"คุณเอาอะไรมาพูด? บ้า"
"ถ้าชั้นไม่เห็นกับตาชั้นก็ไม่พูดหรอก"
"อะไร?"
"หึๆ อีอะไรนั่นน่ะ ที่มันมาส่งคุณเมื่อคืน…." เธอหัวเราะเหี้ยมๆ
"นั่นมันเพื่อนร่วมงาน" ผมหน้าซีด เริ่มหายใจขัด
"คุณจูบเพื่อนร่วมงานด้วยเหรอ?"
"คุณตาฝาดรึเปล่า?"
"ตอนนั้น คุณขาดสตินะ ไม่ใช่ชั้นขาดสติ ชั้นเห็นทุกอย่างน่ะเเหละ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งเเรก"
"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอก"
"ชั้นไม่เชื่อ!!!"เธอเริ่มอาละวาด
"ผมจนปัญญาที่จะทำให้คุณเชื่อ ไม่เชื่อก็ตามใจ"
"ไม่มีใครเค้าเชื่อคุณหรอก คุณมันลวงโลก"
"เฮ้ย จะเอายังไงวะ บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ให้ตายห่าสิเอ้า"
"………." เธอ หัวเราะหึๆ
"ขำบ้าอะไร?" ผมตวาดเธอ
"คุณเคยเชื่อคำสาบานมั้ย?" เธอถาม
"ไม่รู้สิ เเต่ผมไม่เคยกลัว ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่" ผมยืนยันกระต่ายขาเดียว
"สมมุติว่า ถ้าคุณมีอันเป็นไปตามคำสาบาน ก็เเสดงว่า คุณผิด ใช่มั้ย?"
"ถ้าผมผิด ผมยอมตาย"
"งั้น ไม่นานหรอก คุณได้ตายเเน่"
"ปากเสียน่า คุณ ผมว่าเราทำลายบรรยากาศวันครบรอบเเต่งงานมานานพอเเล้วนะ"
"ช่างมันเถอะั มันเป็นวันครบรอบสุดท้ายเเล้วล่ะ"
"คุณหมายความว่ายังไง?"ผมรู้สึกว่าใจหวิวๆ หายใจขัด ไม่ใช่เพราะึความกลัว เเต่มันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"หมายความว่า เเกกับชั้นจบกันไง"เธอทิ้งหางเสียงเเบบสะใจ
"ได้เลย ผมไม่เเคร์หรอก อุ๊บ…" น้ำลายเริ่มเหนียว เเละย้อยออกจากมุมปาก
"เจอกันชาติหน้่านะ ไอ้ผัวลวงโลก"
 
ผมรู้สึกตาพร่า เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องเเป้ง หยิบถุงยาบางชนิดออกมา เเกว่งตรงหน้าผม ผมรู้สึกเหนือนกับว่ามีอะไรมาบีบหัวใจ….
"รับกาเเฟเพิ่มมั้ยคะ? ฮิๆๆๆๆๆๆ" เธอถาม
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to มื้อเช้า (เรื่องสั้น)

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

     
    โอ่ยกำ… ฆาตรกรรมสามีอ่ะเฮีย วุ้ย หวาดเสียวแทนผู้ชายกะล่อน ปลิ้นปล้อน หลอกลวงทั้งหลาย
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s