ครู

อันนี้ ผมต้องออกตัวไว้ก่อน ในฐานะที่ผมไม่ใช่ "ผู้อันจะมีการศึกษา" มันไม่ใช่เพราะผมเกลียดครู จนเรียนไม่จบ(หรือ เพราะผมเข้าใจว่า ครู ทำให้ผมเรียนไม่จบ) ผมเลยประนามครู ผู้ที่เราอาจจะเรียกได้ว่า พ่อ-เเม่ คนที่สอง เเต่เป็นเพราะพฤติกรรมบางอย่างทีไม่เข้าตาผมตะหาก ในฐานะที่เราต้องนับถือ คนที่เป็นครูบาอาจารย์ มันเลยทำให้ บางครั้ง ผมอดคิดไปไม่ได้ว่า เรานับถือที่ความเป็นครู หรือ ตัวบุคคล? บังเอิญว่า ผมเป็นคนที่มักจะไม่นับถืออะไรอย่างหูหนวกตาบอด ผมคิดเสมอว่า ความนับถือ (respect) มันมีที่มาที่ไป ไม่ใช่ นับถือโดยปราศจากเหตุผล
 
ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยถูกกับครู เท่าไรนัก ไม่ใช่ว่า ผมทำตัวเกเรมากมาย  หรือ ต่อต้านระบบหรอกครับ ผมไม่ใช่คนก้าวร้าวเเบบนั้น มันก็เเค่ ผมรู้สึกถึง บรรยากาศที่ไม่เป็นมิตรจากครูบางคน
ซึ่งผมไม่รู้ว่า ผ่าน วิชา ความเป็นครู มาได้ไง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาลงโทษลูกศิษย์ บางครั้งมันก็เกินไป
 
ผมจำได้ว่า ครั้งนึง ในสมัยที่ผมยังอยู่ชั้นประถมต้น ป 4 ตอนนั้น ผมเรียนอยู่ใน รร ของลูกคนมีตังค์ เพราะพ่อเเม่ อยากจะให้ผมได้เรียนที่ๆดีจริงๆ เเต่เชื่อมั้ยครับ? วันนั้น ผมลืมทำการบ้านวิชาบัญชี เเละ ก็มีเพื่อนๆอีกสองสามคน ที่ไม่ได้ทำการบ้านมา เราทั้งหมดถูกเรียกมาหน้าห้อง พร้อมกับโดนตีคนละ 3 ที พอโดนตีเสร็จเเล้ว เราก็ทำท่าจะกลับไปนั่งที่ เเต่….
 
"เดี๋ยวๆๆใครบอกให้เธอกลับไปนั่งที่?" ครูพละ ที่รับบท ครูสอนบัญชีด้วย เอ็ดตะโร เสียงดัง
"อ้าว…."ทุกๆคน ทำหน้า งงๆ
"ยืนตรงนี้น่ะเเหละ ครูยังทำโทษไม่เสร็จ " ว่าเเล้ว ครูก็ให้เด็กนักเรียนคนนึง ไปกรอกน้ำใส่ขวดมา
"เอ้า" พลางยื่นน้ำมาให้พวกเรา"กินน้ำเข้าไป คนละเยอะๆ"
 
ผมกินเข้าไปหลายอึก เเรกๆก็ดีหรอกครับ เเต่ ให้กินตลอดคงไม่ไหวหรอก …..
 
สรุป วิธีลงโทษก็คือ โดนตี สลับ กับ การกินน้ำ ผมจำไม่ได้ว่า โดนตีไปกี่ที เเละ กินน้ำไปกี่อึก รู้เเค่ว่า ผมร้องไห้ เเละ คนอื่นๆ ก็ร้องไห้ บางคนถึงกับ อ้วก!!!
 
ถ้าครูคนนั้น ยังทำเเบบนี้มาจนปัจจุบันนี้ ผมว่า เเกโดนไล่ออก เเถม โดนผู้ปกครองฟ้องร้องไปแล้ว หลายปีต่อมา ผมได้ข่าวว่า เเกโดนรถชนตาย
 
ช่วง ป 5 -6 ผมย้าย มาเรียน รร ของ กรมสามัญศึกษา เพราะมันทุ่นค่าใช้จ่ายไปเยอะ ตรงนี้ไม่เชื่อ ก็ต้องเชื่อล่ะครับ ตอนผมอยู่ รร เก่า ผมเรียนระดับปานกลาง เเต่พอผมมาอยู่ที่นี่ ผมกลายเป็นอัจฉริยะไปเลย มาตรฐานการเรียน การสอนต่างกันมาก ผมกลายเป็นคนที่เก่งวิชาอังกฤษที่สุด รวมไปถึง วิทยาศาสตร์ เเละ อื่นๆ (ยกเว้น คณิตศาสตร์ ที่ผมห่วยมาจนบัดนี้)ผมเคยเเม้กระทั่ง เป็นตัวเเทนของ รร ไปเเข่งขันตอบปัญหาทางวิทยาศาสตร์ ดังนั้น เราพอจะพิสูจน์ได้จากตรงนี้ว่า ข้าราชการกรมสามัญ ทำงานเช้าชามเย็นชาม ครูบางคนก็สักเเต่ว่าสอนไปวันๆ ตกเย็นกินเหล้า
 
ที่เจ๋งสุด ก็คงเป็นเรื่องของวาจา ครั้งเเรก ที่ผมได้ยิน ครูใช้สรรพนาม กู มึง เเก ฯลฯ กับนักเรียน
ผมมาจาก รร ผู้ดีนะครับ ที่บ้านผมไม่มีใครพูดเเบบนี้เช่นกัน เจอเข้าไปทีเเรก ผมเกือบร้องไห้
 
มีอยู่ครั้งนึง ที่บังเอิญว่า ปากกาของผมหมึกหมด ผมเลยขอยืมเพื่อนที่นั่งข้างๆ เเต่ดันไปขอยืมมันอีตอนที่ ครูกำลังสอน ถ้ามองจากหน้าห้อง มันก็คงจะดูเหมือน ผมกำลังชวนเพื่อนคนนั้นคุย พอครูเเกเห็นเข้า ก็เดินปรี่มาหาผมเลย…
 
"โป๊กก" เสียงเขกหัวเเบบเต็มเเรง
"ใครบอกให้เเกพูดตอนที่ชั้นสอน เฮอะ?" ถัดมา คือ เสียงสำราก ของ คนที่ผมเรียกว่า "ครู"
 
ผมทำหน้าไม่ถูกเลย ทั้งเจ็บ ทั้งขายหน้า
 
ไม่ใช่ว่า ในชีวิตผม จะไม่เคยเจอครูดีๆนะ ครับ ผมเคยหลายครั้งเลยล่ะ เเละ ที่ผมนับถือที่สุด ก็คงจะเป็น อาจารย์ที่ปรึกษา ตอนที่ผมเรียน ม 2-3 ที่ รร สวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี
 
ผม เเละ เพื่อนๆ เรียกเเกว่า "ป๋า นพ" ชื่อ จริงๆคือ อาจารย์ นพพร คงเพราะว่า ห้องผม เป็นห้อง ช่างอุตสาหกรรม เค้าเลย ส่ง ป๋านพ มาดูเเล ในฐานะ ที่เเก จบมาจาก พระจอมเกล้า เทเวศม์
ป๋านพ ใจดี เข้าใจลูกๆของเเกทุกคน เเต่ ตีเจ็บ(ชิบ…)ขนาดผมจบ ม3 ไปแล้ว ผมยังกลับมาหาเเกในวันไหว้ครู เเละ เเกก็ยังใจดีเหมือนเดิม ต้อนรับลุกศิษย์ทุกๆคน เหมือนต้อนรับลุกกลับบ้าน
 
มีอยู่ครั้งนึง ผม กับ เพื่อนๆโดนลงโทษ สาเหตุจาก การลอกข้อสอบ(เป็นหมู่คณะ) นอกจากโดนกาหัวข้อสอบเเล้ว เราก็โดนเฆี่ยนด้วย เเต่ ไอ้เพื่อนคนนึง เสือกหัวใส…
 
"เฮ้ย เอากระดาษ ยัดเข้าไปในกางเกงดิ กูรับรอง ตีไม่เจ็บ" มันว่า
"กูว่า กูล่อสมุดปกอ่อนเลยดีกว่าว่ะ"อีกคน ไม่เเน่ใจ
"มันจะไม่โจ๋งครึ่มไปหน่อยเรอะ? เสียงมันฟ้องว่ะ กูว่า" ผมบอกไปอย่างงั้น
 
ครับ มันก็เป็นไปตามปาก เพราะไอ้เวงนั่น ทำให้ครูจับได้ว่า เราเอากระดาษยัดกางเกง …วันถัดมา ก่อนเริ่มเรียนวิชาเเรก ป๋านพ ต้องเข้ามาคุยกับ นร. ก่อนที่จะปล่อยให้เรียนวิชาเเรก
 
"ไอ้ระ ไอ้ชัย ไอ้กฤษ ไอ้ อ้น ออกมาหาครูหน่อย"ป๋านพ ทำเสียงปรกติ
"ครูวรรณวิสาข์ มาฟ้องครูว่า เราสี่คนไปหลอกเค้า มันเป็นยังไง เล่าให้คูฟังหน่อยสิ"
หลังจากที่เล่าให้เเกฟังจนจบ ป่านพ ก็ถอนหายใจ ..
"ไม่ใช่ว่า ครูไม่เคยลอกข้อสอบนะ สมัยเรียนก็เคย เเต่ ถ้าถามครูว่า มันควรหรือไม่ ? มันก็คงจะไม่ควร ถูกมั้ย? เเละ ยิ่งถ้าโดนจับได้ เราก็ต้องยอมรับความผิด อย่าคิดว่า การที่เราทุจริตได้ มันจะทำให้เรารอดตัวไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถ้าทำผิด ยังไงซะ เราก็ต้องรับโทษ"
 
ผมจำประโยคนี้ไปจนตาย จนป่านนี้ ผมยังไม่ลืม แม้ว่า มันจะไม่ได้ทำให้ผมเป็นคนดีขึ้น..เเต่อย่างน้อย มันก็ทำให้ผมรู้ว่า เราหนีความผิดไม่พ้นหรอก…..วันนั้น ผมกับเพื่อนๆโดนไปครึ่งโหล ขาระบมเลย
 
การลงโทษ ไม่ได้อยู่ที่ว่า มันเจ็บ หรือ ไม่เจ็บ ครับ มันขึ้นอยู่กับว่า มันสมเหตุสมผลมั้ย? ครูบางคน สักเเต่ใช้อำนาจที่ตนสามารถที่ใช้ได้ มาทำร้ายเด็ก อาจจะเป็นเพราะ ตัวเองมีปัญหาชีวิตส่วนตัว หรือ ไม่ก็ไม่ได้อยากเป็นครูที่ต้องวิ่งจับปูใส่กระด้ง บังเอิญดันสอบบรรจุได้ ก็เลยจำใจทำไป มันก็เลย ทำให้ไม่มีวิญญานของความเป็นครูอยู่ในจิตใจ….ของเเบบนี้ มันอยู่ที่จิตสำนึก ครับ
ตำเเหน่ง อาจจะเป็นเเค่หัวโขน เเต่ ถ้าหัวโขนที่คุณใส่อยู่เป็นหัวฤษี คุณก็ควรที่จะทำหน้าที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับผู้ที่ไม่รู้ มีเมตตากับลูกศิษย์ ให้สมกับที่เค้ากราบไหว้หัวโขนที่คุณกำลังใส่ ไม่ใช่ว่า ตัวเป็นครู เเต่ มีไซด์จ๊อบเป็นเเม่ค้า หมกมุ่นอยู่กับธุรกิจขายตรง ลูกศิษย์คนไหนไม่อุดหนุน ก็จะถูกหมั่นไส้
 
หลายๆคนอาจจะเคยเจอประสบการณ์เเบบที่ผมเจอมาก่อน เเละ ผมก็ขอเเสดงความยินดีย้อนหลัง ที่คุณผ่านสันดอนการศึกษามาได้ ผมมันอาจจะมีอคติที่รุนเเรงเกินไป จนไม่สามารถจะทนกับเรื่องบ้าๆเเบบนี้
 
ในช่วงหลังๆ ผมย้ายไปเรียน ที่ วิทยาลัยเทคนิคฯเเห่งนึง เเละ ผมก็จบเห่ ที่นั่น อาจารย์บางคน มองว่า ผมเป็นเด็กเส้น เพราะบังเอิญว่า ลุงของผม ดันเป็นอาจารย์ที่สอนอาจารย์ประจำภาควิชาที่ผมเรียน ผมกลายเป็นที่หมั่นไส้ ถูกเลือกปฏิบัติ ตลอด บางครั้ง ดูเหมือนว่า อาจารย์หลายๆคน ไม่อยากจะสอนผม เเละ ผมอาจจะคิดไปเองว่า ผมไม่มีตัวตนอยู่ในห้องเรียน…
 
ช่างเเม่งเหอะ ผมสอนตัวเองได้ หลังจากนั้น ผมก็ออกจากระบบการศึกษาโดยสิ้นเชิง เเบบไม่เสียใจเลย เเม้เเต่น้อย เเละ ผมก็ไม่ได้เป็นโจร เเบบที่ใครเขาทำนายกัน เเค่นี้ ก็ดีพอเเล้ว ถือ ว่า การศึกษาเเบบต่ำๆของผม ยังให้สำนึกเเก่ผมบ้าง
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to ครู

  1. dream says:

    ชีวิตวัยเรียนมันก็เป็นแบบนี้แหละเฮีย
    ดรีมก็โดนมา เจอทั้งครูที่ดี แล้วก็ไม่ดี เจอมาพอๆกันแหละว่าปล่ะ
    ว่าไป เจอกันทุกคนแหละ ครู ก็คน ปุถุชน คนธรรมดาคนหนึ่ง
    ไม่ได้แตกต่างกัน ยังมีอารมณ์อยู่เหนือความรู้สึกบางช่วง
    แต่ดี ที่เราสามารถเลือกที่จะเป็น แล้วเลือกที่จะไปอย่างถูกทางได้
    การศึกษาที่จบสูงๆ มันไม่ได้วัดค่าความเป็นคนได้หรอกนะว่าเราจบตรี โท หรือเอก
    แล้วเราจะไปเป็นคนดี ที่หนึ่งของสังคม ดรีมว่าบางที คนกวาดขยะ ยังมีค่าความเป็นคน
    มากกว่าพวกที่จบด๊อกเตอร์ซะด้วยซ้ำ คุยง่าย เข้าใจอะไรแบบง่ายๆ สะกดคำว่าเห็นอกเห็นใจได้ดีกว่าพวกสังคมสูงอีก
    แค่นี้ ก็เท่ากับเค้าได้จบปริญญาชีวิตแล้วล่ะ ค่าของคนนะ สำหรับดรีม มันอยู่ที่การทำตัวให้อยู่อย่างไรโดยไม่ทำร้ายหรือทำลายคนอื่น
    แล้วอยู่ให้รอดอย่างที่ไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร แค่นี้ เราก็เป็นที่ดี มีคุดณค่าแกโลกใบนี้และสังคมที่ยุ่งเหยิงแล้วล่ะ
    หรือเฮียว่าไงจ้า…….ฮี่ๆๆๆๆ
    อย่างน้อย เฮียก็จบปริญญาชีวิตนะค่ะ เป็นตัวของตัวเองได้นะ ดีที่สุดแล้วเฮียเอ้ยยยยยยยยย🙂

  2. Ms. Kay says:

    No  comment  ka.  P\’aon_kah.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s