หมา

สุนัข     (น.) ผู้มีเล็บงาม
 
มีหมาผ่านมาในชีวิตของผมหลายตัว แม้จะน้อยกว่าคน เเต่ก็น่าประทับใจไม่เเพ้คน ผมจะไม่พูดถึงความซื่อสัตย์ กตัญญู รู้คุณ เพราะใครๆก็รู้ว่า นั่นมันเป็นคุณสมบัติของหมา อันนี้รวมไปถึงความน่ารัก หรือว่า ดุร้าย เรื่องน่าเบื่อเเบบนี้ เราอ่านแล้วจากหนังสือหลายๆเล่ม ผมว่าเราคงจะเบื่อเรื่องที่หมาปฏิบัติยังไงกับเรา ลองมานึกซิว่า เราทำอะไรกับหมาไว้บ้าง
 
ผมเคยมีหมาไทยหลังอานตัวเมีย ตัวนึง ผมได้มันมาจากลุงของผมเอง ในช่วงนั้น ผมกับเมียเเละลูกได้มาอาศัยบ้านของลุง มันเป็นบ้านสวน (ผมเคยพูดถึงบ้านหลังนี้บ่อยๆ)ที่นั่น มันค่อนข้างจะกว้าง ประมาณ 5ไร่ เเถม มีงูเงี้ยวเขี้ยวขอชุมซะด้วย เอาง่ายๆ มีอยู่ครั้งนึง ผมเจองูเหลือมขนาดประมาณกำลังกิน(คน)เลย ราวๆซัก 5-6 เมตร นอนตายอยู่ในบ่อข้างบ้าน ลองนึกสภาพซิครับ ถ้ามันยังไม่ตาย เเละ เเกล้งๆเลื้อยขึ้นมาหาผมกับลูก ตอนกำลังนอนหลับ รับรอง มันได้อิ่มไปชั่วขณะเลยล่ะ ก่อนที่จะกินเเม่ของลูกผมเป็นอาหารจานถัดไป
 
อีนัง "โจรี่" คือ ชื่อของมัน อีนังนี่มันเเปลกมาก มาถึงที่บ้านวันเเรก มันก็ตั้งตัวเป็นอริกับผมเเล้ว ไม่ว่าผมพยายามจะเล่นกับมันยังไง มันก็ไม่เล่นด้วย เอาเเต่ เเฮ่ๆๆๆๆ เเล้วก็หลบมุดลงไปใต้ตู้ใต้เตียง ทั้งๆที่ตอนนั้น มันเป็นเเค่เพียงลูกหมาตัวนึง แต่มันดุมากจริงๆ กัดจริง ไม่มีเล่น ดังนั้น ถ้าผมคิดจะถูกตัวมัน มันก็จะงับผมทันที 
 
มีอยู่ครั้งนึง ที่ผมจับตัวมันได้ ด้วยวิธีการค่อนข้างรุนเเรงซักนิดนึง ผมเเค่ใช้ผ้านวม ผ้ามวมที่เราใช้ห่มนี่เเหละครับ เหวี่ยงใส่มัน เหมือนเหวี่ยงเเห มันก็งงไปชั่วขณะ ก่อนที่จะโดนรวบตัวไป เเต่…มันไม่เเค่นั้น พอผมจับตัวมันได้ มันก็เอาเลย งับเข้าที่มือทันที รู้มั้ยผมทำไง? คงจะเป็นเพราะผมสุดจะทนเเล้ว ผมอัดกำปั้นเข้าที่ปากของมัน ไม่นับหมัด มันทั้งร้องเอ๋ง ทั้งเห่าทั้งกัด ผลสรุปคือ มือผมเเหก อีนังโจรี่ ฟันหน้าหักไปซี่นึง
 
คืนนั้น อีนังโจรี่ หนีออกจากบ้านไป เเต่มันไปไม่ไกลหรอกครับ หลบอยู่เเถวๆริมบ่อน้ำข้างบ้านน่ะเเหละ พอเเม่ลูกน้ำกลับมา เค้าก็ออกตามหา หาไป ก็ด่าผมไป หาว่าผมโหดร้าย ไปโน่นเลย โธ่ จริงเเล้ว ผมน่ะ เป็นคนรักหมาตัวจริงเลยล่ะ เเต่กะอีโจรี่เนี่ย ผมล่ะเหลือทนจริงๆ
 
จากนั้นเป็นต้นมา ผมก็พยายามจะทำดีกับมัน ซื้อไอ้โน่น ไอ้นี่มาให้มันกิน เเต่ผลที่ออกมา ก็เหมือนเดิม มันก็เเค่เอาปากคาบอาหาร พลางคำรามฮือๆ มองหน้าผมไม่วางตา จากนั้นก็ค่อยๆล่าถอยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พอพ้นรัศมีเท้าของผม มันก็วิ่งหนีไปเลย
 
จนกระทั่งวันนึง หลังจากนั้นปีนึง นังโจรี่ ก็เริ่มเป็นสาว ก็เริ่มมีหนุ่มๆมาติดพัน หลังจากนั้นไม่นาน มันก็ท้องไม่มีพ่อ เเละซมซานกลับมาคลอดลูกที่บ้าน ณ.ใต้ถุนบ้านนั่นเอง เป็นครอกใหญ่ทีเดียว เเทบไม่น่าเชื่อว่ามันจะหลุดออกมาจากหมาไทยหลังอานผอมๆตัวนึง ผมนี่เเหละ ที่คอยมุดลงไปส่งข้าวส่งน้ำให้มัน มันเเปลกอยู่อย่างนึง ตั้งเเต่โจรี่คลอดลูก มันกลับกลายเป็นหมาอารมณ์เย็นลงมาทันที ตลกนะ อยู่ๆมันก็ดีกับผม ผมจะจับ จะเล่นกับลูกมันก็ได้ ไม่มี ฮื่อๆเเฮ่ๆ ผมเดาเอาว่า การเสียสาวของมัน กับ การคลอดลูก ทำให้มันเป็นผู้ใหญ่ขึ้น (ฮา)
 
หลังจากนั้นเป็นต้นมา มันก็กลับกลายเป็นหมา friendly ไปโดยปริยาย กระดิกมือเรียก มันก็มา ผมกลับบ้านมาดึกๆ มันก็ยังอุตส่าห์ตื่นมา กระดิกหาง ระริกระรี้ เปลี่ยนจากหน้ามือคน เป็นหลังตีนช้าง ที่พิลึกอีกอย่างนึงก็คือ ผมนี่เเหละที่กลับกลายเป็นดุขึ้นมา
 
ยามว่าง ผมก็ชอบเเกล้งมัน วันดีคืนดี ผมก้อเเกล้งๆทำเป็นอุ้มมัน เเล้ว ก้อ เดินไปใกล้ๆบ่อน้ำ จากนั้น ก็โยนมันลงน้ำซะงั้นเเหละ ซักพักมันก็มะล่อกมะเเล่ก ว่ายน้ำขึ้นฝั่งมา พอหลายๆครั้งเข้ามันก็เริ่มรู้เเกว พอผมทำท่าอุ้ม มันก็วิ่งหนีไปเลย
 
ตอนหลัง ผมได้ของเล่นใหม่ เป็นหนังกะติ๊กฝรั่ง (หนังกะติ๊กยิงนกนี่เเหละฮะ เเต่ทำให้ดูดี หน่อย ประมาณ มีเเบรนด์)ผมก็เที่ยวยิงอะไรต่ออะไรไปเรื่อย ไปๆมาๆ อีนังโจรี่นี่เเหละ เป้าชั้นดี ผมยิงโดนมันบ้าง ไม่โดนบ้าง จนมันเเทบจะขึ้นบ้านไม่ได้ ทีเเรกผมไม่ได้คิดอะไรหรอก นอกจาก ยิงเล่นๆ มันส์ๆไปงั้นเอง
 
ไปๆมาๆ ผมก็รู้สึกว่า มันเริ่มๆจะหลบหน้าผม ผมเห็นหน้ามันน้อยลงๆทุกทีๆ จนกระทั่ง เหมือนกับว่า มันสาปสูญไปแล้ว จังหวะพอดีว่า ผมกำลังมีลูกอ่อน ผมเลยไม่ได้สนใจมันมากมายนัก เเต่ พอมานั่งนึกย้อนหลังกลับไป ผมก็เริ่มคิดออกว่า ผมทำอะไรลงไป ผมเชื่อว่า มันหนีออกจากบ้านไปแล้ว เพราะผม…ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ผมใจคอโหดร้ายได้ขนาดนี้ ผมเดาไม่ถูกว่า มันจะระหกระเหินไปถึงไหน ก็ได้เเต่หวังว่า คงจะมีคนดีๆ รับเลี้ยงมันไปจนตายล่ะนะ 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to หมา

  1. Ms. Kay says:

    พี่อ้นใจร้าย สงสารโจรี่จังเลย ป่าเนี่ยตายแล้วมั้ง ใจร้ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆที่สุด

  2. HONEY says:

     หมา เพื่อนที่ซึ่อสัตว์ที่สุดของมนุษย์ค่ะ ครั้งนึงน้ำเคยเรียนประวัติย่าเหล น้ำเองก็เลี้ยงหมาตัวนึงพันธุ์พุดเดิ้ล เค้าให้มาน่ะค่ะ ตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ "ปีเตอร์" และแฟนของเพื่อนสนิทน้ำก็ดันชื่อปีเตอร์ เวลาเพื่อนไปบ้านน้ำ เรียกที หันมาทั้งหมาทั้งคน หุหุ
    เวลากลับบ้านนั่งรถเมลล์มาเหนือยๆ หายเหนื่อยก็เพราะมันนี่ล่ะ มันจะกระโดดกอดขา และไม่ยอมปล่อย จนกว่าน้ำจะกอดมันตอบ ขี้อ๊อนนนขี้อ้อน เวลาน้ำนั่งดูละคร มันก็จะกระโดดมานอนหงายบนตัก ให้เกาพุง ต้องเรียกว่าพุงค่ะ เพราะมันอ้วนเป็นขนุนกลิ้งได้
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s