….หลังร้าน

  ณ. ตรงนั้น มีต้นโอ๊คสูงใหญ่ ท่าทางจะอายุหลายปี มันเหมือนกับ สัญญานบอกฤดู ในช่วง fall season ใบก็จะเหลืองร่วงหล่น จนกระทั่งหมดต้น ในช่วงหน้าหนาว ต้นโอ๊คต้นนั้นจะดูเหงาๆ ไม่มีนกกามาเกาะ เเละ ดูเผินๆว่าคล้ายๆมันกำลังจะตาย เเต่มันก็ไม่เคยตายซักที
 
 ด้านหลังของต้นโอ๊ค จะเป็นเนินหญ้าเตี้ยๆ สูงราวๆ 20 ฟุต ทอดยาวเป็นเทือกเหมือนกับเป็นเขตเเดนระหว่าง building ของร้าน กับ อพาตเม้นต์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เวลาที่ผมอารมณ์ไม่สู้จะปลอดโปร่ง ผมมักจะไปยืนเล่นบนนั้น เเต่ก็มีบางครั้งที่ผมนึกคึก ใช้ฝากล่องกระดาษใหญ่ มาทำเป็นบอร์ดสำหรับไถลลงจากเนิน โดยเฉพาะวันที่มีหิมะลง ไม่ใช่เเค่ผม ที่เล่นเเบบนั้น หลายๆครั้งที่ผมเห็นใครบางคน เอา snowboard มาไถลเล่นกันวันยังค่ำ อย่างสนุกสนาน
 
 บางที ผมก็เรียกพื้นที่ตรงนั้น เเบบขำๆว่า "เขตอภัยทาน" (ของผม) เป็นที่ๆผมมักจะมานั่งทอดอารมณ์สูบบุหรี่เป็นประจำ ในเวลาที่ผมว่างงาน จนมันเหมือนกับว่า มันเป็นที่ของผมโดยเฉพาะ ..นานๆครั้ง ที่ผมจะเห็นใครซักคนเเถวๆนั้น อย่างมาก ก็เเค่ มีรถส่งของเข้าๆออกๆ หรือ นานๆที ที่ผมจะได้คุยกับเพื่อนบ้าน ลูกจ้างร้านขายปีกไก่(ส่วนใหญ่จะเป็น วัยรุ่นผิวขาว)พวกนี้ เค้าจะพักทุกๆ 2 ชั่วโมง ครั้งละ 15 นาที เเต่ก็เเปลก เราไม่ได้เจอกันบ่อยมากนัก ทั้งๆที่อยู่ร้านติดๆกัน
 
 ในหน้าร้อน dumper ทั้วสองอันที่จัดวางอยู่ ขนาบทั้งสองปีกของร้าน ก็จะส่งกลิ่นตลบอบอวล ทั้งกลิ่นไก่เน่า กลิ่นผลไม้เน่า รวมไปถึง ขยะจิปาถะ ที่เราทิ้งลงไปในนั้น  เพื่อนร่วมงานของผมบางคน ถามผมว่า ผมทนนั่งไปได้ยังไง? ยิ่งในช่วงบ่าย เเสงเเดดสาดเข้ามาเต็มๆ ทั้งร้อน เเละ เหม็น ในเวลาเดียวกัน  พวกเค้ารู้ว่า ถ้าผมหายตัวไป จะไปตามหาผมได้ที่ไหน
 
 "He go สูบยา" มีคนลาวคนนึง นำคำว่า สูบยา มาเผยเเพร่ในร้าน จนกลายเป็น คำศัพท์ทางเทคนิคไปเลย บางครั้ง ผมเกือบเผลอพูดคำๆนี้ กับ คนอื่นๆ(ที่ไม่ใช่คนในร้าน)คงจะงงกันเเน่ๆ
 
 ผมไม่สามารถจะนับได้ว่า ผมทิ้งก้นบุหรี่เเถวๆนั้น ไปกี่ก้นกรองเเล้ว คงจะเยอะพอที่จะสร้างเขื่อนกั้นลำธารขนาดเล็กเลยล่ะ  ผมก็ยังเเปลกใจตัวเองเลยว่า ผมติดอกติดใจ อะไรนักหนา เเถมชอบนั่งคนเดียวซะด้วย ถ้ามีใครในร้านออกมาคุยด้วย ผมก็จะกลับเข้าไปคุยข้างใน ราวกับว่า สถานที่นี้ เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สำหรับ…ผมคนเดียว
 
 ผมจำได้ว่า ผมเคยขอผู้หญิงคนนึงเเต่งงาน(ทางโทรศัพท์)ณ. หลังร้านนี่เเหละ เเละ ชีวิตเเต่งงานของเราก็จบลงในระยะเวลาอันสั้น(ทางโทรศัพท์)ณ. หลังร้านนี่เอง…ผมงงอยู่พักใหญ่ๆ ทำงานผิดพลาดบ่อยๆ เหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ก็ยังคงไม่ลืม ที่จะออกมาผ่อนคลายอารมณ์ที่หลังร้าน กับ บุหรี่มวนเเล้วมวนเล่า ราวกับว่า มันคือ กิจกรรมเดียวที่สมองของผมยังจดจำได้
 
 ใครๆก็เตือนผม ให้ระวังนักปล้น โจรกระจอก ที่ชอบหากินตามสถานที่เปลี่ยวๆ เเต่ ผมกลับไม่เคยกลัวเลย อย่างที่ผมบอกน่ะเเหละ ที่นั่น มันคือ "เขตอภัยทาน"ของผม ถ้าปราศจากรถส่งของ มันก็คงจะเป็นเเค่ ถนนสายเล็กๆ ที่มีเนินหญ้าเตี้ยๆอยู่ด้านข้าง คู่ขนานไปไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่ว่าจะดึกดื่นเเค่ไหน ผมยังคงออกมานั่งเล่น ราวกับว่า โลกนี้ มีผมอยู่เเค่คนเดียว
 
 ก่อนที่จะกลับบ้าน ทุกๆคนต้องทำความสะอาด section ของตัวเอง นอกจากในห้องครัวเเล้ว ก็มีด้านหลังของร้านนี่เเหละ ที่ผมทำหน้าที่รับผิดชอบ โดยที่ผมจะ clean จากด้านใน ออกมาข้างนอก เเละ สิ้นสุดที่หลังร้าน หลังจากที่ผมถูห้องเก็บของด้านหลังเรียบร้อยเเล้ว ผมก็จะออกมาเปิดประตูให้ลมเข้าไป เพื่อที่จะทำให้พื้นเเห้ง เเละยืนดูมันไปจนกว่าที พี่ชายของผมลากถังขยะออกมาทิ้ง จากนั้น เป็นอันว่า เราเลิกงานเเล้ว เตรียมตัวกลับบ้าน
 
 สิ้นเดือน ตุลาฯ นี้เเล้วซินะ ที่ผมจะต้องย้ายไปทำงานที่อื่น ตอนนี้ ผมคงมีเวลาอีกไม่มากนัก ที่จะชื่นชมกับ บรรยากาศหลังร้าน ที่คุ้นตา มากว่า 5 ปี อยากรู้จังว่า หลังร้านใหม่ มันจะเป็นยังไง มันจะเป็น เขตอภัยทาน สำหรับ คนเหงาๆ เเบบผม อีกรึเปล่า  …..หวังว่า มันคงจะสงบเงียบ เเละ ปลอดภัยเหมือนกับ…ที่นั่น
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to ….หลังร้าน

  1. dream says:

    ชีวิต คือ การเดินทาง ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ขอเพียงมีหวัง วันข้างหน้าจะเป็นของเรา
    และ ความพยายามอย่างดีที่สุด คือการเริ่มต้นของความล้มเหลวที่เลวร้าย สู้นะฮะ เป็นกำลังใจให้เฮีย
    วันฟ้าใสอยู่ไม่ไกล เกินหัวใจเราฝ่าฟัน  สู้ๆ🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s