เเม่

จริงๆเเล้ว ผมกับเเม่ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไรนัก ตอนเด็กๆ เหมือนกับว่า ผมจะโดนเเม่ตีมากกว่าใคร ผมเดาว่า หลายๆครั้ง ผมไม่ผิด เเละบางครั้งถ้าผมไม่ยอมรับผิด ผมจะกลายเป็นคนผิดอย่างอุกฉกรรจ์  ผมจำได้ว่า ครั้งนึง มีเเขกมาที่บ้าน ตอนนั้นเป็นงานปาร์ตี้อะไรซักอย่าง เด็กๆก็เต็มบ้าน ส่วนใหญ่จะรุ่นๆเดียวกับผมนี่เเหละ ดังนั้น ทุกๆคนก็มาสุมกันที่ห้องของผม เเละเป็นธรรมดา ที่ห้องต้องรก หลังจากที่ทุกคนกลับไปกันหมดเเล้ว เเม่ก็เข้ามาดูห้องนอนของผม จากนั้นก็บ่นๆๆๆๆ หาว่าผมเป็นคนทำ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่า มีเด็กๆมาเล่นที่ห้อง   วันนั้น เเม่โมโห ขว้างเกมส์กดของผม ไปโดนฝาผนัง จอเเตกละเอียด เครื่องบัลลัยหมด…..ตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา ผมจะคิดเสมอว่า เเม่ไม่มีเหตุผล
 
วันนึง ผมโดนจับได้ว่าขโมยตังค์เเม่ ผมโดนเเม่ตีไม่นับ ตรงนั้นผมพอรับได้ เเต่ที่รับไม่ได้ก็คือ   เเม่หาว่า ผมขโมยตังค์เเม่ไปซื้อเกมส์กด ก็ ไอ้ตัวที่เเม่โยนใส่ข้างฝาน่ะเเหละ  ผมจะไม่รับก็ไม่ได้ เพราะลงว่า ถ้าไม้เรียวอยู่ในมือ เเม่ก็จะตีผมจนถึงที่สุด จนกว่าผมจะรับสารภาพทุกๆอย่าง
 
เเละยังมีอีกหลายๆเรื่องที่ผมรับไม่ได้ ทุกๆเรื่องเกิดจากการโดนทำโทษ ในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ เเม่มักจะคิดเสมอว่า ผมเป็นคนใจร้อน ก้าวร้าว หยาบคาย ทุกๆครั้ง…จนดูเหมือนว่า ผมจะกลัวๆการที่ต้องอยู่ร่วมกันกับเเม่
 
เรามาเเยกจากกันเกือบ 14 ปี ผมกลายโตขึ้นมาเป็นวัยรุ่นเเบบที่เเม่ว่าจริงๆ นานๆเราจะคุยกันซักครั้ง บางที เเม่โทรมา ผมก็ไม่อยู่บ้าน อาจจะไปมั่วสุมอยู่ตามบ้านเพื่อน หรือ ที่ไหนซักที่ เเละลงท้ายด้วย ถูกไล่ออกจากโรงเรียนซ้ำเเล้ว ซ้ำเล่า
 
ผมเลยกลายเป็นคนที่หลีกเลี่ยงการติดต่อกับพ่อเเละเเม่ โดยเฉพาะในช่วงหลังๆ ที่ผมมีครอบครัว(ก่อนเวลาอันควร)ไปแล้ว ผมกลัวคำด่าสาระพัดจะเข้าหูของผมอีก ผมไม่อยากฟัง …จากนั้น ผมก็วนเวียนอยู่ในวงการของคนกลางคืนเป็นเวลายาวนาน ชีวิตทำท่าจะไปได้ดีกับของเเบบนี้ ถ้าผมไม่ตัดสินใจพลาด ไปรักคนอื่นมากกว่าเมียตัวเอง
 
ช่วงเวลาช่วงนั้นเหมือนกับนรก ผมต้องอยู่ภายใต้อำนาจของผู้หญิงคนนึง เเถมต้องฝากลูกไว้กับคนอื่น ชีวิตกลับเข้าง่ามเดิม เเต่อาจจะเพราะว่าโตกว่าเมื่อก่อน ผมจึงไม่ทำให้ตัวเองตกต่ำ เหมือนที่ผ่านมา เเละเเล้ว วันนึง …เเม่ก็โทรมาหาผม….
 
น้ำเสียงของเเม่เปลี่ยนไป เเกไม่ด่าผมเลย เเม่เเค่อยากให้ผมไปเยี่ยมลูกบ่อยๆ เเถมรับภาระหลานในเรื่องของ ปัจจัยทั้งหลาย ผมเลยเดาเอาว่า เเม่สำนึกผิด เเละ นึกกระหยิ่มอยู่ในใจว่า เเละเเล้ว ผมก้สามารถพิสูจน์ได้ว่า ผมล้มเหลว เพราะใคร เเละ ใครควรจะรับผิดชอบ
 
เเต่มีบางสิ่งที่ผมไม่ชอบเลย ก็คือ เเม่มักจะพยายามให้ผมเปลี่ยนใจ เลิกเล่นดนตรีซะ เเละไปอยู่กับเเก เเรกๆ ผมก็ต่อต้าน เเต่อยู่มาวันนึง ผมจำใจต้องรับปาก เพราะจำนนต่อเหตุผล ในเรื่องของความมั่นคงในชีวิต เรื่องมันมีอยู่ว่า ..ตอนนั้น เงินขาดมืออย่างมาก เพราะผมเพิ่งเลิกรากับผู้หญิงคนนึง ชีวิตผมเกือบจะไม่เหลืออะไรเลย เพราะเอาเเต่กินเหล้าจนเงินหมด จนนึกได้ว่า ผมยังมีเเม่
 
ผมโทรหาเเม่ในตอนบ่ายวันนึง หลังจากที่ผมย้ายของออกมาอยู่กับเพื่อนได้ซักพัก
 
"อ้น มีอะไรด่วนรึเปล่า?" เเม่ถาม
"ก็ ไม่เชิงน่ะเเม่" ผมกำลังคิดว่า จะพูดยังไงดี
"เนี่ย เเม่เพิ่งถึงบ้านตะกี้นี้เอง"
"เอ่อ เเม่" ผมเริ่มพูดตะกุกตะกัก "ผมโดนค่าโทรศัพท์ ไปสี่พันกว่าบาทน่ะเเม่ เค้าจะมาตัดเเล้ว เเม่ช่วยผมได้มั้ย?" ผมโกหก
"ตายเเล้ว เราโทรอะไรนักหนา ทำไมค้างเยอะเเยะขนาดนั้น?" เเม่ท่าทางจะตกใจ
"ไม่รู้ซิ เเม่ เเต่มันจะตัดอยู่เเล้วน่ะ เเม่ช่วยผมได้มั้ย?"
"เฮ้ออ ประหยัดๆหน่อยซิ อ้น อีกอย่างนึงนะ เเม่ว่า อายุเราป่านนี้เเล้ว น่าจะรับผิดชอบเงินสี่พันนี้ได้ด้วยตัวเองนะ  เเม่ถึงบอกไง ชีวิตของอ้นดูเลื่อนลอยเอามากๆ เเม่ให้มาที่นี่ อ้นก็ไม่เชื่อ"
"เเม่ช่วยผมหน่อยเถอะ คราวนี้ ถ้าจะให้ผมไป ผมก็จะไป" ผมรู้ว่า การ apply วีซ่า มันไม่ใช่ง่าย เลยรับปากส่งเดช
"อย่ารับปากสุ่มสี่สุ่มห้านะ อ้น" เเม่ทำเสียงคาดคั้น "งานที่นี่ มันหนักกว่าที่อ้นคิดไว้ คิดให้ดีๆก่อน สำหรับเรื่องเงิน เดี๋ยวเเม่จัดการให้"
"โธ่ เเม่ ผมโตเเล้วนะ" ผมพยายามทำให้เเม่เชื่อ
 
อีกไม่นาน ผมก็ได้รับเงิน เเละก็ยังคงสนุกสนานกับชีวิต เหมือนทองไม่รู้ร้อน จนวันนึง มีเอกสารปึกใหญ่ส่งมา เเละ มันก็คือ เอกสารตอบรับจาก US immigration เค้าอนุมัติให้ผมเข้าอเมริกาได้เเล้ว มันมาเร็วกว่าที่คิด!!!!
 
ผมเริ่มหมดอาลัยตายอยาก อนาคตนักดนตรีของผมกำลังจะจบ ผมพกอารมณ์อันขุ่นมัวอันนี้ ไปที่อเมริกาด้วย เเละมันก็เป็นอย่างที่คิด ที่นี่ ไม่ใช่ที่ๆจะมาหาความสุข มันเป็นเเค่ที่สำหรับขุดทอง
 
ผมทะเลาะกับเเม่บ่อยมากๆ เเละผมมักจะลำเลิกความหลัง ในสมัยที่ผมเป็นเด็ก ผมรู้ว่า เเม่คงไม่กล้าที่จะตีผม เหมือนสมัยที่ ผมยังเป็นเด็ก อีกเเล้ว ผมกล้าทะเลาะ กล้าเถียง เเละ กล้าที่จะทำร้ายจิตใจเเม่ด้วยคำพูด บางครั้ง เเม่ก็ร้องไห้ เเละขอร้องให้ผมหยุดพูด เเต่ผมก็ไม่เคยหยุด ผมจะพูดจนตัวเองสะใจ เเล้วก็พอ
 
เเต่เเปลก กับ คนอื่นๆ ผมกับเป็นคนที่สุภาพ เเละ ประนีประนอม ถ้าไม่จำเป็น ผมจะไม่หักด้ามพร้าด้วยเข่า ทีเเรก ผมนึกไม่ออกว่า ผมเอานิสัยเเบบนี้มาจากใคร
 
จนวันนึง หุ้นส่วนของร้าน ทะเลาะกันเอง ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมเป็นคนของฝ่ายเเม่อยู่เเล้ว ฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมท่าเดียว หุ้นส่วนของเเม่ ค่อนข้างจะหยาบคาย เเละพูดจาไม่ค่อยถนอมน้ำใจคน เเต่เชื่อมั้ย?? ถ้าไม่มีผม อยู่ที่นั่น ก็ไม่มีใครไกล่เกลี่ย …ผมรู้เเล้วล่ะว่า ผมเป็นคนเเบบนี้ ก็เพราะใคร ถ้าไม่ใช่…เเม่
 
ตลอดเวลา เเม่พร่ำสอนให้ผม เป็นคนรู้จักอ่อนน้อม ไม่รุกรานใครโดยไม่มีสาเหตุ เเม่ไม่ชอบคนหยาบคาย เเม่เลยไม่อยากให้ผมเป็นคนเเบบนั้น เวลาที่หุ้นส่วนตัวดี ด่าๆๆๆๆ โดยที่มีเเม่มองหน้าพวกมันโดยไม่โต้เถียง(เเม่จะไม่เถียงใคร ถ้าเเม่ได้อธิบายเหตุผลจนจบลงไปแล้ว) ก็มีผมนี่เเหละ ที่ไม่ทำให้เรื่องมันบานปลาย เเละท้ายที่สุด ความสงบสุข ก็กลับมา
 
เมื่อโตขึ้นๆ ผมเริ่มมองเห็นความเป็นเเม่อย่างชัดเจน เเม่คนเดิม เเต่ต่างมุมมองไปแล้ว สำหรับผม ผมเคยเชื่อว่า เเม่ไร้เหตุผล เเละ อารมณ์ร้าย เเต่ เเม่คนเดิม คนนี้ ณ ปัจจุบัน กลับดูเปลี่ยนไป ทั้งๆที่ไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปมาก นอกจากอายุที่มากขึ้น โลกที่คับเเคบในวัยเด็ก มันทำให้ผมวาดภาพของเเม่ไปต่างๆนาๆ เเละเมื่อผมหวลนึกถึง ช่วงที่เเม่จำใจต้องจากผม เพื่อมาทำงานที่นี่ ..ณ เวลานั้น ผมรู้สึกเหมือนว่า ผมถูกทิ้ง เเต่ ทุกวันนี้ ภาพของหญิงชรา ที่ยังคงต้องทำงานหนักเเละ เเถมต้องมารบรากับคนไร้เหตุผลเเบบสองผัวเมีย หุ้นส่วนของร้าน เเละถ้าจะให้นับอีกหลายๆสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตเเม่ กว่าที่เเม่จะสร้างร้านๆนี้ขึ้นมาได้สำหรับเป็นรากฐานของครอบครัวเพื่อปูทางให้ลูกชาย 4 คน กับ หลานสาวอีกคนนึง เป็นเหมือนภาพทับซ้อน หกมิติ ระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เเต่ภาพในปัจจุบัน กลับ เเจ่มชัดกว่า เหมือนกับว่า ผมได้ตาสว่างขึ้นมาซะที ผมเริ่มมองเห็นความเสียสละเเบบไม่คิดชีวิตของเเม่ อีกทั้งความอดทน ที่เเม้เเต่ ผู้ชายอย่างผม ยังไม่สามารถที่จะทนได้เท่านี้  เเละที่สำคัญ ผมเริ่มมองเห็นความรักที่เเม่มีให้ผม ไม่ว่า ผมจะอยู่ในสภาพเน่า เเค่ไหนก็ตาม ไม่ว่าเเม่จะรักเราวิธีไหนก็เถอะ นั่นเเหละ ไม่มีใครรักเราได้เท่านี้…อีกเเล้ว
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to เเม่

  1. จันทร์กระจ่างฟ้า says:

    ก็ไม่สายนะเฮีย ที่จะคิดได้ แล้วก็นึกถึงแม่ให้มาก ๆ
    อรขออนุญาติบังอาจบอกเฮียว่า
     
    แม่เรา รักเรามากที่สุด แต่เราจะรู้แล้วก็เข้าใจหรือเปล่า นั่นอีกเรื่อง
    อรอยากมีแม่นะ เคยมีแหละ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
    อยากย้อนวันเวลากลับไปหาคืนวันเก่า ๆ
    อยากอยู่ใกล้ชิดกับแม่ให้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้
     
    เฮีย แม่เฮียยังอยู่ เฮียดูแลแม่ดี ๆ นะ จะได้ไม่มานั่งเสียใจอย่างอร
    ที่ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ตอบแทนพระคุณของแม่
    พระคุณของแม่ ตลอดจนชั่วชีวิตของลูกทุกคน ไม่มีใครสามารถทดแทนได้หมดหรอก
     
    แม่เฮียคงดีใจนะ ถ้ารู้ว่าเฮียรู้แล้วว่าแม่ลำบากตลอดชีวิตนี้ เพื่อใคร
     
    รักเฮียครับพี่ชาย
    ไอ้เจ้าอร🙂

  2. dream says:

    อืม อ่านแล้วเข้าใจนะเฮีย ดรีมเคยบอกแล้วไง ทุกการกระทำของผู้หญิงคนนี้  ท่านมีเหตุผลเสมอ เมื่อถึงเวลาแล้วเราจะเข้าใจ
    แล้วนี่ก็คงถึงเวลาที่เฮียจะเข้าใจ ไม่มีแม่คนไหน ที่ไม่รักลูก แต่ท่านมีวิธีการเลี้ยงลูกที่แต่งต่างกันออกไป
    อย่างแม่ดรีมก็เลี้ยงอีกแบบ แม่เฮียก็อีกแบบ ทุกคนมีหนทาง และคิดว่าวิธีนั้นๆดีที่สุด สำหรับเลี้ยงลูก
    แต่ทั้งนี้ทั้งน้าน ทุกความรุ้สึก และความหวังดี เพื่อลูกรักของแม่ คนดี เสมอ
    ดรีมเชื่อแบบน้านนะ………… ไม่มีแม่คนไหน ที่ไม่รักลูกในอกของตัวเองหรอก
    สิ่งที่ท่านดูเหมือนไร้เหตุผล จริงๆ เมื่อถึงเวลา เราจะรู้ถึงเหตุผลของการกระทำนั้นเสมอ
    ดรีมเจอมากะตัวเหมือนกัน รักแม่ค่ะ สู้นะ พ่อพี่ชายที่รัก:)

  3. Nutyahdah says:

    ต้องใช้เวลานานแบบนี้ทุกคนใช่ไหม๊พี่ ที่ลูกจะรู้จัก "แม่"

  4. Ms. Kay says:

    อ่านแล้วรู้สึกดีจังคะ ครั้งหนึ่งกิ๊ฟก็เคยคิดว่าม๊าไม่รักเพราะทิ้งป๊ากับกิ๊ฟไป แต่พอป๊าเสีย ก็ม๊านี่แหละที่โทรหาให้มาอยู่ด้วยกันหลังจากที่ผ่านอะไรร้ายๆ มา แต่กว่ากิ๊ฟกับม๊าจะเข้าใจกันได้มันก็นานเหมือนกัน เพราะ กิ๊ฟก็มีความรู้สึกไม่ดีฝังอยู่ สุดท้ายเราก็เข้าใจกัน จนถึงนาทีสุดท้ายของม๊า คิดว่าไม่มีใครรักเราเท่าพ่อกับแม่อีกแล้วในโลกนี้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s