เรื่องสั้น นักดนตรี ตอนที่ 5

ผมเคยพูดถึงเจ้าของร้านหลายๆคน เท่าที่จำได้ ผมเคยพูดถึง พี่เบิ้ม (Old town) เเละ เฮีย ชาติ (บ้านไม้)สองคนนี้ อยู่ในข่ายประเภท ที่นักดนตรีระอา ถ้าไม่เรื่องมาก ก้อ จะประมาณข่ม นักดนตรี เเต่….จริงๆเเล้ว 2 คนนี้ เป็นเเค่เด็กประถมไปเลย ถ้าเปรียบเทียบกับ "เฮียตี๋"
 
ทีเเรก พวกผมไม่ได้ไป Audition ที่ร้านของเฮียตี๋หรอก เเกมาของเเกเอง ผมไม่เห็นอีตอนที่เเกมาหรอก เท่าที่ฟังจาก น้าหนึ่งเล่า เค้าบอกว่า มีอยู่วันนึง มีลูกค้าสูงอายุ หัวหงอก มานั่งข้างๆเวที พร้อมขวดเบียร์ไฮเนเก้นส์ (นั่งดื่มนะครับ ไม่ใช่เตรียมตัวจะเเพ่นกระบานใคร)เค้ามาคนเดียว นั่งดูวงเล่นจนจบ จากนั้นเค้าก้อเรียก น้าหนึ่งมาคุยด้วยเเละขอเบอร์ของน้าหนึ่งไว้ …2 วันต่อมา น้า หนึ่งก้อได้คุยกับเค้าเป็นเรื่องเป็นราว เเละ มารู้เอาภายหลังว่า ต่าเฒ่าคนนั้น ชื่อว่า "เฮียตี๋" เเกเป็นเจ้าของกิจการ โรงงานเสื้อผ้า(โหล) ย่าน ฝั่งธนฯ เเละ เเกก้อมีผับเล็กๆเป็นของตัวเองเเห่งนึง ย่าน ถนน พิบูลสงคราม นนทบุรี ชื่อ ว่า Bucolic Pub
 
ทางวงเลยฟลุ้ค ได้งานหัวค่ำไปอีกงานนึง บังเอิญว่า เฮียตี๋ นิยม ดนตรียุค 70s เป็นพิเศษ เเกมี DVD concert ของ วงหายากๆ เพียบเลย เช่น Lynerd Skynerd,Blood Sweat & Tears หรือ ไม่ก้อ The Guesswho มันก้อเลยเข้าทางพวกผมไปโดยปริยาย เพราะเราเล่นเเนวนี้อยู่พอดี ร้านของเเกสวยมากเลยครับ เป็นไม้ทั้งหลัง คล้ายๆ บ้าน โคโลเนี่ยล สไตล์ ภายนอก เเต่งด้วยไม้เก่า (ไม่เเน่ใจว่า ถูกกฎหมายรึเปล่านะ) เเถม มีพวก เฟิร์นใบโตๆ (ผมไม่เเน่ใจว่า มันคือ เฟิร์นข้าหลวง รึเปล่า)สรุป รวมๆเเล้ว ดูดีมากๆ พนักงานในร้าน อยู่ไม่กี่คน ที่เด่นๆ ก้อ คือ น้อง อ้อม ที่เป็น เเคชเชียร์…..
 
ตามประสา หนุ่มโสดล่ะครับ ใครไปถึงร้าน ก้อ มักจะไปจ่อมอยู่เเถวๆน้อง อ้อม นี่เเหละ เเต่เท่าที่รู้ น้อง อ้อม มีเเฟนเเล้ว เเต่ก้อ ยังอดไม่ได้ที่จะ เลียบๆเคียงๆ เเถวๆนั้น จนอยู่มาวันนึง ….ผมไปถึงร้านเกือบๆจะสาย ผมเห็น น้า มัม มือกลอง นั่งหน้าเครียดอยู่ เเถวๆ หน้าร้าน….
 
"อ่ะ เป็นไรง่ะ น้า? ไม่ขึ้นไปตั้งเครื่องเรอะ?" ผมถาม  น้า มัมเงยหน้า เเล้ว ก้อบอกว่า " กูขี้เกียจเข้าไปในร้านตอนนี้ว่ะ" อ้าวว เวรกรรม "ทำไมล่ะน้า? ไม่มีเเขกเหรอ?"
น้า มันถอนหายใจทีนึง "เเขกน่ะมี เเต่กูว่าเดี๋ยวเเม่งได้ออกกันไปหมดเเหง "  ผมก้อ ตกใจดิ "เกิดอะไรขึ้น? ง่ะ น้า" น้ามัม ลุกขึ้นยืน เเล้ว ก้อ ชี้ให้ดู "มึงเห็น ไอ้คนที่ถอดเสื้อ ไม่ใส่รองเท้านั่นรึเปล่า?" ผมเเหงะหน้าไปตรงช่องกระจก ชิบหายยย!!! นั่น เฮียตี๋นี่หว่า!!! ทำไมสารรูปเเบบนี้ฟะ? "เฮียตี๋เป็นอะไรของเเกน่ะ น้า?"
"เเม่ง เมาน่ะดิ ตะกี้ เเม่งด่ากูกระเจิงเลย บอกว่า อย่ามายุ่มย่ามเเถวๆหน้าเคาน์เตอร์เเคชเชียร์ ไอ้ห่า ถ้าไม่ใช่เจ้าของร้าน กูต่อยเเล้ว เเม่งไล่กูยังกะหมู ยังกะหมา" ผมส่องเข้าไปในช่องกระจกอีกที ผมเห็นเฮียตี๋ เดินถือขวดเบียร์ร่อนไปทั่วร้าน ชนกับลูกค้า คนโน้นคนนี้ มั่วไปหมด ถ้าบอกใครว่า ตาเเก่คนเนี้ยเป็นเจ้าของร้าน รับรอง ไม่มีใครเชื่อ เผลอๆอาจจะบอกให้คนคุมร้านหิ้วออกไปตื้บด้วย ฮ่าๆๆๆๆ
 
เราผ่านคืนนั้นไปได้อย่างยากเย็น น้า หนึ่งเเทบจะไม่พูดอะไรเลย พวกเราก้มหน้าก้มตาเล่น เฮียตี๋เอาเเต่เมา โวยวาย ตบมือตบไม้ เต้นยังกะคนบ้า ลูกค้าก้อทะยอยกันเช็คบิล เป็นผม ผมก้อไม่อยู่ล่ะครับ เสียบรรยากาศ
 
โดยเฉลี่ย เฮียตี๋จะเมาประมาณเดือนละครั้ง พอมาช่วงหลังๆ เเกเมาบ่อยมาก ผมได้ยินพนักงานซุบซิบกันว่า เฮียมีปัญหาครอบครัว ต้องเเยกห้องนอนกับเมีย ค่าที่เเกเป็นคนก้าวร้าวในเวลาเมา มันก้อเลยทำให้ปัญหาบานปลาย บางทีเเกก้อหายออกจากบ้านไป พอตอนเช้าๆ เเกก้อกลับมานอนอยู่หน้าร้าน ในสภาพครึ่งท่อน(ไม่ใส่เสื้อ)นักดนตรีวงรอบดึกคนนึง เคยไปตะลุยราตรีกับเฮียตี๋ "พี่ เจฟ" เล่าให้ผมฟังว่า เเกเคยพลาด ไปเที่ยวกะเฮียมาทีนึง เเถวๆ ผับย่าน สะพานพระนั่งเกล้า
"โห ไม่ไหวเลยพี่ ผมต้องตะครุบเเกตลอดเลย" พี่ เจฟเล่าให้ พวกเราฟัง "เเถม กินเเล้วเบี้ยว ไม่ยอมจ่าย บอกว่า นักดนตรีไม่เล่นตามใจเเก เเกตะโกนลั่นเลย "เล่นเพลงเหี้ยอะไรวะ ? เดี๋ยวกูจ่ายเป็นลูกปืนซะเลย" ผมงี้เสียววาบเลย พี่" น้ามัม ถามต่อ "เเล้วตกลงเเกจ่ายมั้ยวะ?"  พี่ เจฟส่ายหน้า "ผมนี่เเหละ เป็นคนจ่าย โห พี่ ไม่จ่ายก้อคงไม่ได้มาอยู่นี่หรอก การ์ดเเต่ละคน ใส่ชุดซาฟารี สงสัยจะเป็น ส.ห ขืนไม่จ่าย คงโดนซ้อม กองตีนอยู่ตรงนั้นน่ะเเหละ"  ….oh well ผมคนนึงล่ะ ที่จะไม่หลวมตัวไปกะเเกเด็ดขาด
 
ช่วงหน้าร้อนของปีนั้น ลูกสาวของเฮีย ต้องลงมาช่วยงานที่ร้าน เพราะพ่อไม่ค่อยอยู่ ถึงอยู่ ก้อเมา เฮียตี๋ มีลูกสาวอยู่ 2คน น้อง จิ๊บ อยู่ ม.5 น้อง จ๊อบ อยู่ ม.6 …น้องจ๊อบ พี่สาวคนโต ท่าทางจะเป็นเด็กเรียน เรียบร้อยเชียว เเต่ น้อง จิ๊บนี่ดิ ไม่เบา….
 
คืนวันสงกรานต์ หลังจากที่เลิกงานเเล้ว พวกผมต้องไปเล่นต่อในช่วงดึก ขณะที่ผมกำลังเก็บเครื่องเข้ารถกะบะของพี่ต่อ มือคีย์บอร์ด ผมก้อได้ยินเสียงเรียกเบาๆ คล้ายๆกลัวใครได้ยิน….
 
"พี่ อ้น คะๆๆ" ผมหันขวับ "อ้าว จิ๊บ มีอะไรเหรอ?" น้อง จิ๊บ มองซ้ายมองขวา เเล้วก้อยิงคำถาม " เดี๋ยวพี่จะไปต่อเเถวๆ สุทธิสาร ใช่มั้ย?" ผมสำรวจน้องจิ๊บ วันนั้น เธอดูเเปลกตาจากที่เคย ไม่ได้เเต่งตัวเป็นเด็กกะโปโลเหมือนที่เคยเเม้เเต่น้อย เธอใส่ชุดเเซ๊กส์ รัดรูป สีดำ เเถมเเต่งหน้าเเต่งตาด้วย  วุ้ยยย เเน่ใจนะว่า ม.5 น่ะ…ผมตอบว่า "ใช่จ้ะ ทำไมเหรอ? อ้าว นี่เราจะไปไหนล่ะ ดึกๆดื่น เเอบหนีไปฉลองสงกรานต์ล่ะซิท่า"  น้อง จิ๊บ เดินมาใกล้ๆ กระซิบที่ข้างหู "ขอจิ๊บติดรถไปด้วยคนนะ นัดเพื่อนไว้ที่ RCA 2 " (ตอนนั้น RCA 2 สุทธิสาร ยังไม่เจ๊ง) "งั้นเดี๋ยว จิ๊บเข้าไปหลบในรถเลยนะ" ผมร้องเฮ้ย "เดี๋ยวๆๆๆๆ จะบ้าเหรอ? เกิดใครเค้ารู้เข้า พี่ ซวยตายห่ะ หมู่นี้ พ่อเรายิ่งเมาเเปลกๆ อยู่ด้วย ไม่เอาหรอก เกิดเเกรู้ขึ้นมา พี่จะพาวงซวยไปด้วย" น้อง จิ๊บ ทำท่างอเเง "โธ่ๆๆใครจะไปรู้เล่า พี่ก้อให้หนูเข้าไปหลบในรถก่อนดิ " เเต่ช้าไปแล้วครับ ผมเห็น อีตา สายันต์ ลูกน้องมือขวาของเฮียตี๋ กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ "เอางี้ ถามสายันต์ดู ว่าเค้าให้ไปมั้ย ถ้าเค้าให้ไป เดี๋ยวจะไปส่งให้ เเต่ พี่ว่า อย่าดีกว่า เพราะ คราวนี้ ไม่เเค่พี่ที่ซวย พี่สายันต์ก้อจะพลอยซวยอีกคน"  น้อง จิ๊บ มองหน้า ตาสายันต์ เเต่ตาสายันต์ดันมาจ้องหน้าผม เหมือนจะค้นหาความจริงอะไรบางอย่าง…..ด้วยความร้อนตัว ผมเลยเอ่ยปากเเก้เกี้ยวว่า "อันตรายจะตาย ดึกๆดื่นๆ คืนนี้มีเเต่คนเมาทังนั้น รู้ป่ะ? เข้าบ้านไปเหอะ เชื่อพี่ดิ" น้อง จิ๊บไม่ว่ากระไร เดินก้มหน้างุดๆ กลับเข้าร้านไป ทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากะอีตาสายันต์ ผมออกตัวไปว่า "วัยรุ่น ก้องี้ล่ะนะ " สายันต์ไม่พูดอะไร เเค่หัวเราะหึๆ เเละเดินเข้าร้าน ตามน้องจิ๊บไป
 
ทีเเรก ผมก้อคิดว่า ไม่มีอะไร ที่ไหนได้ พอผมไปถึงร้านในวันรุ่งขึ้น น้องจิ๊บส่งโน๊ตเเผ่นนึง ขึ้นมาบนเวที ในช่วงที่ผมกำลังตั้งเครื่อง ทีเเรกผมยังไม่ได้อ่าน ผมหันไปมองหน้าน้องจิ๊บ ตรงเค้าน์เตอร์ เหมือนกับว่าจะถามว่า มีอะไรเกิดขึ้น น้องจิ๊บพยักหน้า ทำนองว่า อ่านซะ ข้อความมีอยู่ว่า ‘ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น หนูขอโทษนะพี่ หนูไม่ได้ตั้งใจให้พ่อมาต่อว่าพี่นะ’ อ้าวววววววว ซวยเเล้วกู เเละก้อเป็นอย่างงั้นจริงๆ เฮียตี๋ เข้าร้านมาในสภาพเมาเละ ไม่ใส่เสื้อเหมือนเดิม ด่ากราด มาที่วง ผมได้ยินเเว่วๆว่า "ไอ้เหี้ยมือเบสน่ะ เเม่ง ระวังตัวไว้นะมึง " เเต่ก้อเเปลกนะ พอหลังจากที่เลิกงาน เเกก้อหายตัวไป เหมือนกับว่า กูประจานมึงเเล้ว กูจบ ผมนึกโมโห ทำไมไม่เรียกผมไปคุย? ทำเเบบนี้มันทุเรศมากๆ ปรกติเวลาที่เเกไม่เมา เเกดูสุภาพ มีเหตุผล ถ้อยที ถ้อยอาศัย เเต่ในคืนนั้น เเกเหมือนพวกขี้เมาเเถวๆสลัม ที่ดีเเต่เห่า ผมอยากจะลากเเก กับลูกสาวเเก มานั่งคุยกันซักหน่อย เเต่ คิดดูอีกที ไม่ดีกว่า
 
หลังจากนั้น ผมก้อไม่เห็นจังๆ อีกเลย จะมีก้อเเต่ตอนที่เเกเข้ามาเช็คยอดขาย เเล้วเเกก้อขับรถปิคอัพหายไปไหนก้อไม่รู้ ในช่วงนั้น จังหวะบังเอิญ ว่า น้า หนึ่ง กำลังจะเปิดร้านเหล้า เเถวๆหลังวัดเสมียนนารี ทางวงเลยไม่มีเวลาเอ้อระเหยลอยชาย ต้องรีบไปทำงานต่อ เเละกลับมา sound check ที่ร้านใหม่
 
จนกระทั่งวันรับเงินเดือน ผมเป็นคนเข้าไปเคลียร์เงิน เเคชเชียร์ (น้อง อ้อมออกไปแต่งงานก่อนหน้านั้นเเล้ว เมียของเฮียเลยลงมาดูเเลเเทน)เลยเรียกผมคุยด้วย
"เอ่อ คุณอ้น คะ พี่มีอะไรจะคุยด้วยหน่อยนะ เอ่อ…" หยุดไปพักนึง "คือ เฮียตี๋เเกเคืองมาก เรื่องที่ คุณหนึ่งเปิดร้านน่ะ เค้ากลัวว่า ทางวงจะดึงลูกค้าทางร้านไปหมด เค้าก้อเลยอยากให้พักวงไปก่อน"  พักวง มันก้อ คือ ไล่ออกน่ะเเหละวะ "พี่ไม่ได้เห็นด้วยกับเเกหรอกนะ เราทำงานกันมาเป็นปีเเล้ว พี่ว่า มันไม่มีเหตุผลเท่าไหร่ เเต่ อย่างว่าเเหละ เฮียเเกขี้ระเเวง" ผมสวนขึ้นมา " ผมถามอะไรหน่อยได้มั้ย?" ผมไม่รอคำตอบรับ " เฮียเเก เข้าใจว่า ผมพยายามจะล่อลวงน้อง จิ๊บจริงๆเหรอ?" อาซ้อ ตอบเเบบเเบ่งรับเเบ่งสู้ "พี่ไม่เเน่ใจนะ เเต่วันนั้น ไอ้สายันต์มันก้อพูดเกินไป" "ใช่ เกินไปมากๆเลยล่ะครับ " ผมสวนขึ้นมา "มันไม่เเฟร์เลยน่ะ เฮียเป็นผู้ใหญ่เเล้ว เเกควรจะเรียกผมมาคุยว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่มาถึงมาด่ากราดใส่พวกผม ผู้ใหญ่เค้าไม่ทำกันเเบบนี้หรอกครับ ผมจะบอกให้" ผมใส่ต่อ "เอาล่ะ ไม่ว่าเฮียจะไล่พวกผมออกเพราะเรื่องไหน ผมก้อไม่โต้เเย้งหรอกครับ เเต่ ผมเเค่ไม่ชอบให้ใครมาตราหน้าผมว่า พยายามล่อลวงลูกสาวใคร" อาซ้อ เเกก้อได้เเต่ยิ้มๆ เเละยื่นซองเงินให้ เหมือนจะบอกว่า ไปๆซะเถอะ (ฮ่าๆๆๆ) เเกคงไม่รู้จะตอบอะไรน่ะ
 
งานนี้ ผมโดนเพื่อนๆในวงด่ายับเลย ยังดี ที่มีพี่ต่อเป็นพยานให้ ว่าผมไม่ได้ชวน น้องจิ๊บขึ้นรถหรือ ให้ความร่วมมือกับน้องจิ๊บ …ยังดีที่ว่า มีร้านของ น้าหนึ่งมาเสียบพอดี ผมเลยไม่ว่างงานหัวค่ำ
 
เชื่อมั้ยครับ? กลางดึกวันนึง เฮียตี๋ ไม่รู้เมามาจากไหน โผล่มาที่ร้านของน้าหนึ่ง เเต่เเกไม่กล้าออกฤทธิ์มากมายนัก หลังจากที่พวกผมเก็บของเพื่อเตรียมตัวไปต่อช่วงดึก เฮียตี๋ก้อเดินมาใกล้ๆผม กับ น้าหนึ่ง เเกโอบคอผมสองคนไว้ เเละ พูดว่า
 
"เฮ้ย ไอ้หนึ่งไอ้อ้น  มึงสองคนน่ะ เเน่นักเหรอ?"
 
ฮ่าๆๆๆๆ  เเหม ถ้าไม่รีบ นะ โดยตื้บเเน่มึ้งงงงง
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s